Pages

Monday, August 18, 2014

17th Aug-2014.

                    “అమ్మా! కృష్ణాష్టమి అంటే..”
  అప్పుడు రెండో క్లాసు చదువుతున్నా.. ఆరేళ్ళుంటాయి.  మా చిన్నప్పుడు కృష్ణాష్టమికి బడికి సెలవుండేది కాదు. నాలుగింటికి వచ్చేసి, పాలు తాగి ఆటలాడుకుని వచ్చే సరికి పట్టుచీర కట్టుకున్న అమ్మ కనిపించింది.
   “ఇందుగలడందులేడను
   సందేహము వలదు చక్రి సర్వోపగతుండు..”
   రాగయుక్తంగా భాగవతంలో పద్యాలు పాడుతూ, సాయంత్రం అమ్మ తులసి కోట చుట్టూ కడిగి ముగ్గులేసి తులసమ్మకి అలంకారం చేస్తుంటే అనుమానం వచ్చింది. తెల్లారకట్ల మామూలుగా అయిపోయింది కదా! ఇప్పుడెందుకూ అని. ఎందుకైనా మంచిదని నేను కూడా మొహం, కాళ్ళు చేతులూ కడిగేసుకుని పట్టుపరికిణీ కట్టేసుకున్నా. అసలు ఏం వంక దొరుకుతుందా అని చూస్తుంటా. బుద్ధిగా తులసమ్మ దగ్గర పీట వేసుక్కూర్చుని, కళ్ళు ముసుకుని నాకొచ్చిన పద్యం పాడేశా..
చేత వెన్న ముద్ద చెంగల్వ పూదండ
బంగారు మొల త్రాడు పట్టు దట్టి
సంజె తాయతులను సరి మువ్వ గజ్జెలు
చిన్ని కృష్ణ నిన్ను చేరి కొలుతు”
   అమ్మ పిండివంటలేమైనా చేసిందేమో అని ఒక కన్ను తెరిచి చూస్తున్నా..
   ఊహూ.. చలిమిడి, వడపప్పు, పానకం, పచ్చి కొబ్బరి, బెల్లం కలిపి దంచిన ఉండలు, అరటిపళ్ళు.. అంతే.. నాకు చాలా నిరుత్సాహం.. బొండాలు, బజ్జీలు, మైసూర్ పాక్, లడ్డూలు.. పోనీ బొబ్బట్లు.. ఊహూ! ఆలోగా అమ్మ, వీధి గుమ్మం నుంచి చిన్న చిన్న పాదాలు ముగ్గేసింది. అమ్మ భలే తొందరగా ఒక్క నిముషంలో వేసేసింది.
   “ఏంటమ్మా ఇవేళ?” కృషుడి విగ్రహాన్ని కూడా తులసమ్మ పక్కన పెట్టి, దీపం వెలిగిస్తున్న అమ్మని అడిగాను.
   “కృష్ణాష్టమి. కృష్ణుడు పుట్టిన రోజు. అందుకే మనింటికి పిలుస్తున్నామన్నమాట. ఆ పాదాల మీద అడుగులేసి వచ్చేస్తాడు.”
   “పుట్టిన వెంటనే ఎలా నడుస్తాడు?”
   “దేముడు కదా.. అందుకని నడవగలుగుతాడు..”
   “మరి.. రోటిక్కట్టేస్తే పాకుతూ చెట్ల మధ్యనించి వెళ్ళాడని చెప్పావు కదా అప్పుడు..”
   “అది వేరు యశోదమ్మ ఇంట్లో అది.. అయినా నీ ప్రశ్నలన్నింటికీ మీ నాన్నగారు జవాబు చెప్తారు. నువ్వు మాట్లాడకుండా అక్కడ కూర్చుని పూజ చూడు.”
   ఓహో.. అర్ధమయింది. పుట్టగానే అందరిళ్ళకీ నడుచుకుంటూ వెళ్ళి, నేనొచ్చానోచ్ అని చెప్పి, ఆ తరువాత యశోదమ్మ ఇంట్లో పాకుతూ, అల్లరి చేస్తూ.... అయినా అమ్మకి చెప్పడం చాతకాపోతే.. మీ నాన్నగారంటుంది.
   సరే.. పూజంతా అయ్యాక, నాకు మా ఆఖరన్నకీ (మిగిలిన అన్నలు వేరే ఊళ్లలొ చదువుతున్నారు)..  చలిమిడి, వడపప్పు వగైరాల ప్రసాదం.. బంగాళ దుంపల వేపుడు,  చారన్నం, పెరుగన్నం పెట్టేసి, తను ప్రసాదం మాత్రం తింటోంది. మా నాన్నగారు కాంపుకెళ్ళారు.
   “ఇదేం పండగ.. చలిమిడి..” మా అన్న చిందులు తొక్కాడు. నేను కొబ్బరి ఉండలు తింటుండగా..
   “అది అంతే.. నేనైతే ఉపోషం.. ఉడికించినవేం తినకూడదు. కడుపు చలవ. నూనెలో వేయించినవి అస్సలు నైవేద్యం పెట్టకూడదు.”
   “కడుపు మాడ్చుకుని చలవంటావేంటమ్మా! చాదస్తం..” యస్సస్సెల్సీ చదువుతున్న అన్నయ్య అడిగాడు. నిజమే.. అన్నయ్యంటుంటే నాకూ అనుమానం వచ్చింది.
   “అంటే.. ఆకలేసే కడుపు కాదు.. కడుపున పుట్టిన పిల్లలంతా సుఖంగా ఉండేలా చూడమని కృష్ణుణ్ణి వేడుకుంటాం.. పొద్దుట్నుంచీ కన్నయ్యనే తలుచుకుంటూ, పాటలు, పద్యాలు పాడుకుంటూ ఆయన ధ్యానం లోనే గడుపుతామన్నమాట.” అమ్మ మాటలకి అన్నయ్య అయోమయంగా చూస్తూ వెళ్ళిపోయాడు.
   “నేనైతే.. కడుపు నిండాతిని, బోలెడు పిండివంటలు చేసి.. కనయ్యకి నైవేద్యం పెట్టి, కడుపు చలవ చూడమంటా..” ప్రకటించేశాను.
   అమ్మ పకపకా నవ్వి, నన్ను దగ్గరికి తీసుకుని ముద్దు పెట్టుకుంది.
                                            *------------------------*
ఇవేళ కృష్ణాష్టమి కదా! చిన్న జ్ఞాపకం.
  

   

Wednesday, August 13, 2014

August-13- 2014

పొద్దున్నే మా మేనకోడలు సుభద్ర అనుపిండి ఫోన్..
ఫేస్ బుక్ లో అంతలా రాస్తున్నావు కదా, బ్లాగ్ తెరవ కూడదా అంటూ..
ఏం చెప్పాలి.. ఎలా చెప్పాలి!
ఎప్పుడో తెరిచా.. కానీ అప్పుడప్పుడే దుమ్ముదులుపుతా అని ఎలాగో చెప్పేశా.
అందులో మా జ్యోతమ్మ కోంపడుతూనే ఉంట్ందు..
సరే.. యఫ్.బిలో పెట్టినవే కాస్త అటూ ఇటూ మార్చి..(కాపీ రైటు నాదే కదా..) ఇక్కడ కూడా పెట్టేద్దామని డిసైడయిపోయా.
అంచాత ఇక నుండీ నా మాటలు విన్న వాళ్లకి వింటున్న వాళ్లకీ.. ఆసక్తి కలిగే అంశమే కదా..
వేచి చూడండి.
ఆగస్ట్ పదకొండు, ౨౦౧౪- 
నిలువు ఊచల కటకటాల వరండా లో చాప మీద కూర్చుని, వ్యాసపీఠం మీద కాగితాల బొత్తి పెట్టుకుని.. (అది కూడా అక్కర్లేదని పడేసిన, ఒక వైపు మా ప్లీడరు బాబాయి టైపు కాగితాలు) పరపరా రాసేస్తున్నాను. ఇంతకీ ఈ వరండా ఉన్న ఇంట్లో మేమెప్పుడూ లేము. అది పేరూరులో మా బావగారి ఇంట్లో ఉన్న ఆకుపచ్చని పైంట్ వేసిన కటకటాల వరండా.
వీధిలోంచి మా ప్రొఫెసర్ గారు వాకింగ్ కి వెళ్తున్నారు. గుమ్మంలో ఆగి, "ఏం రాస్తున్నారు?" అని అడిగారు.
“రెండు రాస్తున్నా సార్! ఒకటి సైన్స్ మాగజీన్ కి ‘డియన్ యే’ మీద అర్టికిల్, ఇంకొకటి పత్రికల వాళ్లు కథల మీద రాయమన్న సమీక్ష..” తడబడుతూ లేచి అన్నాను.
“మొదటిది ఓ.కే. రెండోది ఎందుకు చెప్పండి.. సైన్స్ మీద.. కెమిస్ట్రీ మీద ఆర్టికిల్స్ రాయండి.” బైటే నిలబడి ఆర్డరేశారు.
అప్పుడు నా మట్టి బుర్రకి తట్టింది, బైటే నిలబెట్టేశానని.
“లోపలికి రండి సార్. టీ తాగి వెళ్దురు..”
“టీ వద్దు. ఏవీ కాగితాలు? ఇదేంటి ఇక్కడ ఫార్ములా తప్పేశారు. ఇక్కడేమో.. యస్. యన్. జి (సెంటెన్స్ నాట్ గుడ్..)..” అలా అలవోకగా పదో పన్నెండో కరెక్షన్స్ చేసి, “మీరే ఇంటికి రండి కాఫీ తాగి ఈ ఆర్టికిల్ డిస్కుజ్ చేద్దాం..” అంటూ గంభీరంగా నడుచుకుంటూ వెళ్ళిపోయారు.
మళ్ళీ నా యమ్.బి కి తట్టలే ప్రొఫెసర్ గారికి కాఫీ ఇష్టమని. వెళ్ళిపోయాక ఎంత చింతిస్తే ఏం లాభం?
ఇంతకీ కథలు.. విమర్శ సరే.. ఇప్పుడు ఆ డియన్ యే ఎందుకుట? నుదుటి మీద కొట్టుకుని ఆలోచించా.. 'మెలుకువ వచ్చాక..'
మా క్లాస్ మేట్, దోస్త్.. విజయ్ కి (ప్రొఫెసర్ చల్లా విజయకుమార్, యూనివర్సిటీ ఆఫ్ కనెక్టికట్..) మొన్ననే ప్రతిష్ఠాత్మకమైన NSF (National science foundation) avaarD vachchiMdi. (అదివరకు బోలెడు అవార్డ్ లు వచ్చయనుకోండి..) అందులో డియన్ యే చాప (ఫ్లోర్) మీద ప్రోటీన్లని అతికించి, వాటిని సౌరశక్తి పీల్చి దాచిపెట్టే పరికరంగా తయారు చెయ్యడానికి ప్రయోగాలు చేస్తున్నాడని. అవి తయారైతే.. ప్రకృతిలో కలిసిపోయే బేటరీలు రెడీ.
చూశావా విజయ్.. నీ అవార్డ్ న్యూస్ చదివాక ఎలా కలలు కంటున్నానో! నీ ప్రయోగాలు తప్పక మంచి ఫలితాల్నిస్తాయి.. ఎందుకంటే నాకీ కల తెల్లవాఝామున వచ్చింది. నువ్వు అదేదో త్వరగా చేసేస్తే.. నేను దాని మీద తెలుగులో ఆర్టికిల్ రాసేసి, ప్రొఫెసర్ చేత దిద్దించేస్తా.