Tuesday, October 17, 2017

అంతా ప్రేమమయం- 11

Posted by Mantha Bhanumathi on Tuesday, October 17, 2017 with No comments
                                                    అంతా ప్రేమమయం- 11

    ఎందుకైనా మంచిదని ఉజ్వల సెల్ ఆఫ్ చేసి పెట్టింది. ఫాదర్ లో అంతా తనకోసం వెతుకుతుంటారు. సెల్ నంబర్ దొరికే ఉంటుంది. బర్గర్ తింటూ సెల్ ఫోన్ తీసింది. పది మిస్డ్ కాల్స్.. అందులో తొమ్మిది ఒకే నంబరు నుంచి. ప్రిన్సిపాల్ దయ్యుంటుంది. ఇంకొకటి ఏదో లాండ్ నంబర్. డాడీ ట్రై చేసుంటారు.
  అన్నింటికంచే ఇంట్రెస్టింగ్.. కొత్త మెస్సేజ్, రేపు నైన్ కల్లా స్టూడియోకి రమ్మని.
  “యాహూ..” ఉజ్వల అరుపు విని చుట్టు పక్కల అందరూ వింతగా చూడ్డంతో, సిగ్గుతో తల దించుకుంది ఉజ్వల.
  “వాట్ యార్?”
  “రేపు నైన్ కి మనం స్టూడియోలోఉండాలి. అబ్బ.. అయామ్సో ఎగ్జైటెడ్.” గుసగుసగా ఊర్మిళతో అంది ఉజ్వల.
  “నేను కూడా.. అయామ్ సో హాపీ ఫర్ యూ.. నీకు తెలుసా! యాభైవేల యస్సెమ్మెస్ లు వస్తే ముగ్గురిని సెలెక్ట్ చేశారుట. అందులో నువ్వున్నావు. నిన్న టివీలో చెప్తుంటే విన్నా.”
  “రియల్లీ! నేను హాస్టల్ జైల్లో ఉన్నా కదా! ఏ న్యూస్ తెలీదు. మన ఫ్రెండ్సందరికీ తెలుసా?”
  “ఎవరికీ చెప్పలేదు. వాలంటీన్స్ డే నాడు వాళ్లందరూ మన ప్రోగ్రాం టివీలో చూసి సర్ప్రైజ్ అవాలని. అందరికీ ఫోన్ చేసి, ‘డోంట్ మిస్ ద ప్రోగ్రాం’ అని చెప్పా. ఐనా మనవాళ్లు ఆదిత్య ప్రోగ్రాం మిస్సవడమే..” కళ్లు చక్రాల్లా తిప్పుతూ అంది ఊర్మిళ.
  బర్గర్ తినేసి ఇద్దరూ హైద్రాబాద్ సెంట్రల్ కి వెళ్లారు. అక్కడ కొత్తగా వచ్చిన ఆదిత్స సి.డి ఉందేమో అడిగారు. బాడ్ లక్. అతని పిక్చర్స్ ఏవీ సిడిల కింద విడుదల చెయ్యరుట డిమాండ్ పోతుందని. తిట్టుకుంటూ సెంట్రల్ అంతా ఒక రౌండ్ వేశారు.
  “నీకు తెలుసా? ముగ్గురిలో ఆదిత్య తనకి నచ్చినవాళ్లని సెలెక్ట్ చేస్తే సెంట్రల్ వాళ్లు గిఫ్ట్ కూపన్ ఇస్తారు” ఊర్మిళ అంది ఉన్నట్లుండి.
  “ఎంత?”
  “టెన్ థౌజండ్.”
  “త్వరగా పద. ఇంటికెళ్లి కాస్త ప్రిపేరవుతాను.”

  వీధిలో హారన్ మోత విని టైము చూశాడు మూర్తి. పదిన్నర. శారద అప్పటికే గుమ్మం దగ్గరుంది. ఆగిన వాన్ లోంచి చంద్రశేఖరంగారు, వెంకట్ దిగారు. వెనకాలే బంటీ, నెమ్మదిగా అడుగులో అడుగు వేస్తూ.
  “ఇలా అయిపోయాడేంటీ? మొహం అంతా పీక్కు పోయిందలాగ..” శారద గాభరాగా బంటీ దగ్గరకెళ్లింది.
  బంటీ, అమ్మని చూసి జీవంలేని నవ్వు నవ్వాడు.
  చంద్రశేఖరంగారు, ఇంట్లోకి వెళ్లి మూర్తిని కలిశారు.
  వెంకట్ బంటీతో పాటే ఇంట్లోకి వెళ్లాడు. ఒకసారి ఇంటిని కలియజూసి అనుకున్నారు చంద్రశేఖరంగారు.. “వీళ్లు ఎన్ని కష్టాలు పడి ఫాదర్ లో చదివిస్తున్నారో.. బూడిదలో పోసిన పన్నీరు.” అని.
  బంటీని వెనుక గదిలోకి తీసుకెళ్లింది శారద. అది వంటగది కమ్ పిల్లల గది.
  దగ్గరగా కూర్చో పెట్టుకుని, కళ్లనిండా నీళ్లతో అడిగింది, “ఏమయింది నాన్నా?”
  “నిద్దరొస్తోందమ్మా” అంటూ అక్కడే నేల మీద పడుక్కుని నిద్రపోయాడు బంటీ.
  చేసేదేం లేక శారద ముందు గదిలోకి వెళ్లంది.
  వెంకట్ అంతా వివరించాడు.
  “మీకు మంత్లీ రిపోర్ట్స్ పంపుతున్నాం కదా! ఒక్కసారైనా రాలేదేం? అఫకోర్స్, మేం రమ్మని మెస్సేజ్ పంపలేదనుకోండి. దాదాపు రెండు నెలల నుంచీ బంటీదే పెద్ద వర్రీ అయింది. డాక్టర్ కి చూపించాం. ఏం లేదంటారు. ఫిజికల్ గా హి ఈజ్ ఆల్ రైట్. క్రితం నెల మార్కులు బాగా తగ్గినప్పుడు వస్తారనుకున్నాం..”
  మూర్తి మెల్లగా అన్నాడు, “గుడ్ హాండ్స్ లో పెట్టాం కదా అనుకున్నాం. నాకు రావాలనే ఉంది. వస్తే నాలుగొందలవుతాయి. మాకు పదిహేనురోజుల గ్రాసం.”

  మూర్తి, శారద ఆ రాత్రంతా నిద్ర పోలేదు.
  “ఏం చేద్దామండీ? సరిగ్గా పరీక్షల ముందు ఇలా వచ్చిందేమిటీ?” శారదని జాలిగా చూశాడు మూర్తి.
  వెంకట్ చెప్పిందాన్ని బట్టి చూస్తే ఏదో మానసిక సమస్యతో బాధపడుతున్నాడు బంటీ. తగ్గే అవకాశం ఉంటే వాళ్లే ట్రీట్ మెంట్ ఇంప్పించే వాళ్లు. పరీక్షల సంగతి అలా ఉంచి అసలు మామూలుగా చదువుకునే పిల్లాడిలా అవడానికి ఎన్నాళ్లు పడుతుందో!
  అంతా డబ్బుతో వ్యవహారం. ఎక్కడి నుంచి తేవాలీ? ముందు తామిద్దరూ డిప్రెషన్ బారి పడకుండా చూసుకోవాలి. శారదని కూర్చోపెట్టి అంతా వివరంగా చెప్పాడు.
  “ఈ సంవత్సరం బంటీ పరీక్షల గురించి మనం ఆలోచించద్దు. నీకూ, నాకూ కూడా చాలా ఒరిమి కావాలి.నువ్వు సహనం కోల్పోయి ఏడుపు గొంతుతో మాట్లాడకూడదు. బంటీ ఇంటికి రావడం మనకెంతో సంతోషం కలిగిస్తుందని చెప్పాలి. ఒక ఏడాది ఆలస్యంగా స్కూల్లో చేరాడనుకో..” సర్ది చెప్పబోయాడు మూర్తి.
  “మరి ఇంజనీరింగ్..”
  “అదొకటి చెప్పాలి నీకు. ప్రపంచంలో అందరూ ఇంజనీరింగ్ చదివే వృద్ధిలోకి రాలేదు. వేరే చాలా ప్రొఫెషన్లున్నాయి. వాడికి ఏది ఇష్టమైతే అందులో చేర్పిస్తాం. ప్రస్తుతం ‘ఇంటర్ పాసయితే చాలు’ అని చెప్పాలి వాడికి. ప్రతీ మనిషికీ కొన్ని పరిధులుంటాయి. అది బలవంతంగా దాటిస్తే నీళ్లలోంచి ఒడ్డున పడ్డ చేపల్లా కొట్టుకుంటారు.” తన ఉద్యోగరీత్యా రకరకాల మనుషుల్తో వ్యవహరించిన అనుభవం బాగా ఉపయోగ పడిందిప్పుడు మూర్తికి.
  “అలాగే! వాడు మామూలుగా అవుతే చాలు.కడుపునిండా తిని ఎన్నాళ్లయిందో? ఎలా ఐపోయాడో చూడండి.” ఏడుపు ఆపుకుంటూ బంటీ పుస్తకాలన్నీ అల్మారాలో సర్దింది శారద.
  కింద చాప పరుపులు వేసి, “ఒక గంటైనా పడుకుందాం రా. పొద్దున్న చాలా పనులున్నాయి” అన్నాడు మూర్తి.
                                      ………………
  పొద్దున్న ఐదింటికే లేచేసింది ఉజ్వల. హాస్టల్లో అలవాటు కదా! ఊర్మిళ మంచం పక్కనే పపుపు వేసుకుని పడుక్కుంది.
  ఊర్మిళ వాళ్లక్క అప్పుడే స్నానం చేసేసి తయారైపోతోంది. వంటింట్లో వాళ్లమ్మ వంట చేసేస్తోంది. పరుపు చుట్టి ఊర్మిళ మంచం కిందికి నెట్టి, బాత్రూంలో తన పనులన్నీ ముగించుకుని తయారయి ఊర్మిళని లేపింది.
  తను తెచ్చుకున్న డ్రెస్ వేసుకుని, కొన్న డ్రెస్ పాక్ చేసుకుంది.
  లేబుల్స్ అన్నీ తీసేసి, మళ్లీ ఒకసారి ఐరన్ చేసుకుని, స్టూడియోకెళ్లాక షూటింగ్ ముందు వేసుకోవాలని ప్లాన్. ఇప్పట్నుంచీ దాంతో వేళ్లాడుతే నలిగి పోదూ? పైగా ఊర్మిళ వాళ్ల మమ్మీకి నచ్చుతుందో లేదో. యమ్మెల్స్ మొదలెట్టారంటే మూడంతా ఆఫ్.
  ఊర్మిళ తయారయ్యేలోపు, ముందురోజు తను తయారయినవన్నీ ఒకసారి చూసుకుంది. కప్యూటర్ దగ్గర కూర్చుని, చాలా విషయాలు నేర్చుకుని, పాయింట్సన్నీ రాసుకుంది. నయం.. తొందరగా ఇంటికి రాబట్టి, ఊర్మిళ, యాంకర్ లా కాసేపు, ఆదిత్యలా కాసేపు యాక్ట్ చేసి, ఇంటర్వ్యూలాగా రిహార్సల్స్ చేయించింది.
  “ఊర్మీ! మమ్మీ పిలుపు విని ఉజ్జీని తీసుకుని వంటింట్లోకి వెళ్లింది.
  “గుడ్ మార్నింగ్ ఆంటీ|” ఉజ్వల విష్ చేసింది.
  నవ్వి, “ఏం తీసుకుంటావమ్మా?” అడిగింది ఊర్మిళ తల్లి.
  “మిల్క్ ఆంటీ.”
  “దా! ఊర్మీ, ఇదిగో ఈ రెండు గ్లాసులూ తీసుకో. టిఫిన్, లంచ్ రెండూ చేసేసి, హాట్ ప్యాక్ లో సర్దాను. మీకు ఏది కావాలంటే అది తీసుకోండి.” అని  “మీ పేరెంట్స్ ఎప్పడొస్తున్నారమ్మా?” అడిగింది.
  “సన్‍డే ఆంటీ. నేను సాటర్ డే రాత్రే వెళ్లి పోవాలి.”
  “అయితే వాళ్లని కలవకుండానే వెళ్తావన్నమాట”
  “అవునాంటీ. సన్ డే టెస్ట్ లుంటాయి కద!” ఇక్కడేం పని అని అడుగుతారేమోనని భయపడుతూ అంది ఉజ్వల.
  ఊర్మిళ వాళ్ల మమ్మీకి అంత టైమ్ లేదు. బాంక్ తాళాలు ఆవిడ దగ్గరే ఉంటాయి. అందుకే త్వరగా వెళ్లాలి. “సరే నమ్మా! నేను వెళ్లాలి. ఏం అనుకోకు. ఊర్మీ, మీ ఫ్రెండ్ ని జాగ్రత్తగా చూసుకో.”
  “అలాగే మమ్మీ.” అసలు వాళ్లకి కావలసిందే అది కదా. అందరూ అరగంటలో వెళ్లి పోయారు.
  పూరీలు తింటూ మళ్లీ ఒక సారి రివైజ్ చేసుకున్నారు.
  “ఇంత ఇంట్రెస్ట్ మనం స్టడీస్ లో చూపిస్తే ఎలా ఉండేదో!” ఊర్మిళ నవ్వుతూ అంది.
  “అసలే టెన్షన్ తో చస్తుంటే, ఇప్పుడు స్టడీస్ గురించి రిమైండ్ చేస్తావేంటే?” ఉజ్వల లేచి షూస్ వేసుకుంటూ అంది.
  “ఎందుకైనా మంచిది కొంత మేకప్ సామాను కూడా తెచ్చుకో. అక్కడ వేస్తారో వెయ్యరో.”
  “నేనేం తెచ్చుకోలేదే..” నిస్సహాయంగా ఉజ్వల.
  “నేనున్నా కదా!” అభయం ఇచ్చింది ఊర్మిళ.
  
  బంటీ లేచేసరికి ఎనిమిదయింది. వట్టి నేలమీద పడుక్కున్నాడేమో, ఒళ్లంతా పట్టేసినట్లయింది. లే్స్తూనే ముడిచి పెట్టుకున్న కాళ్లని సాగదీస్తూ చుట్టూ చూశాడు. ఎక్కడున్నాడో ఒక్క క్షణం అర్ధం కాలేదు. మెల్లిగా ముందురోజు జరిగిందంతా జ్ఞాపకం చేసుకున్నాడు.
  “మమ్మీ!” బంటీ గొంతు వినిముందు గది సర్దుతున్న శారద “ఇవేళ లీవ్ లెటర్ ఇవ్వాలి. పరీక్షల ముందు లీవ్ పెడితే ప్రిన్సిపాల్ గారు ఏమంటారో” అనుకుంటూ వంటింట్లోకి వచ్చింది.
  “ఎలా ఉంది నాన్నా?” నుదుటి మీద చెయ్యేసింది.
  “అయామ్ ఆల్ రైట్ మమ్మీ.”
  “త్వరగా తయారవు. డాక్టర్ దగ్గర అపాయింట్ మెంట్ తీసుకున్నారు డాడీ.”
  “అలాగే”. ఓహ్.. ఈ డాక్టర్లెందుకు? తన హెల్త్ పెర్ఫెక్ట్ గా ఉంది. ఏమన్నా అంటే మళ్లీ అదో గొడవ. చెప్పినట్లు వింటే పోలా అనుకున్నాడు బంటీ.
  మూర్తి తన కొలీగ్ కి లీవ్ లెటర్ ఇచ్చి వచ్చాడు.
  సరిగ్గా ఉప్మా నోట్లో పెట్టుకునే ముందు గుర్తుకొచ్చింది బంటీకి.
  “మై గాడ్! ఉజ్జీ! ఏమయిందో. ఉజ్జీ కనిపించిందో లేదో. ఎక్కడుందో, ఎలా ఉందో, ఏవన్నా తిందో లేదో. తనేమో చక్కగా తినేస్తున్నాడు.” గొణుక్కుంటూ ఉప్మా ప్లేట్ నెట్టేసి లేచి పోయాడు.
  “ఏమయింది నాన్నా? కాస్త తిను. చూడెలా ఐపోయావో.” అంది శారద బాధగా.
  “తిన బుద్ధి కావట్లేదు మమ్మీ.”
  అసలు ఏం పట్టనట్లు తననిక్కడ దింపేసి ఎలా వెళ్లిపోయారో. ఎవరికీ చెప్పడానికి లేదు. ఫోన్ కూడా లేదు. బైటికి వెళ్లి చేద్దామంటే ఇంట్లో ఆరాలు. బంటీకి మమ్మీని చూస్తే చిరాకేసింది. పైగా ఇద్దరూ లీవ్ పెట్టి తనతో ఉంటార్ట. గట్టిగా ఆలోచించుకోడానికి కూడా లేదు.
  శారద బలవంతంగా చెంచాతో తినిపించింది.
  ఎవరూ తనని అర్ధం చేసుకోరు. లాభం లేదు. సాయంత్రం వరకూ చూసి ఏదో చేస్తాడు. ఉజ్జీ వాళ్ల ఇంటికేనా వెళ్లి కనుక్కోవాలి. రవిగాణ్ణీ, వేణుగాణ్ణీ కలుసుకోవాలి. అవసరమైతే పోలీస్ రిపోర్టిచ్చి వెతికించాలి. వాళ్లంటే వదిలేశారు.కానీ తనెలా ఊరుకుంటాడు? పాపం ఎన్ని కష్టాలు పడుతోందో తన ఉజ్జీ.

  ఉజ్జీ నిజంగానే అష్ట కష్టాలూ పడుతోంది.
  పొద్దున్నే తొమ్మిదింటికి రమ్మన్నస్టూడియో వాళ్లు పదకొండింటి వరకూ రాలేదు.  ఊర్మిళ హడావుడ్గా ఎనిమిది దాటగానే బయలుదేరదీసింది. అప్పట్నుంచీ బయట రోడ్డు మీదనే పడి గాపులు. పది సార్లు గేటు తీసుకుని లోపలికీ బయటికీ తిరిగారు. ఎన్ని కబుర్లు చెప్పుకున్నా, ఎంత ఉత్సాహంగా ఉండాలని ప్రయత్నించినా ఇద్దరికీ కోపం విసుగూ వచ్చేస్తున్నాయి.
  యూజ్ లెస్ ఫెలోస్. ఇలాంటి ప్రోగ్రామ్స్ కి టైమింగ్స్ సరిగ్గా మైన్టైన్ చెయ్యద్దూ!
  తిట్టుకుంటుంటే వచ్చారు ఇద్దరు. వాళ్లని చూడగానే వాచ్ మన్ స్టూడియో తలుపు తీసి కుర్చీలు, బల్లలు.. అన్నీ దులిపాడు.
  “యస్.. ఏం కావాలండీ?”
  పింకు లాల్చీ వేసుకున్న జిడ్డు మొహం తాపీగా అడుగుతుంటే, ఒళ్లు మండిపోయింది ఉజ్వలకి.
 “హీరో ఆదిత్యతో ఇంటర్వ్యూకి సెలెక్టయాను నేను. ఇవాళ రమ్మని అపాయింట్ మెంటిచ్చారు.”
  “ఓ.. మీ పేరు?” నిరాసక్తంగా అడిగాడు. అతనికివన్నీ మామూలే.
  చెప్పింది. “కొంచెం సేపు వెయిట్ చెయ్యండి. కామెరామెన్, మేనేజర్, అసిస్టెంట్స్ రావాలి.”
  “మీరు?” అడిగింది ఉజ్వల.
  “నా పేరు చైతన్య. ప్రొడక్షన్ అసిస్టెంట్ ని. ఇతను విష్ణు. యాడ్స్ చూస్తాడు.” కొంచెంకూడా చైతన్యం లేకుండా స్తబ్దుగా అన్నాడు.
  “హాయే.. మేమ్స్. మీకు తెలిసున్న కంపెనీల వాళ్లెవరైనా ఉంటే యాడ్స్ కి నన్ను కాంటాక్ట్ చెయ్యమనండి.” విష్ణు ఉత్సాహంగా అంటూ తన విజిటింగ్ కార్డిచ్చాడు.
  ఎవరి గోల వాళ్లది, అనుకుంటూ కార్డ్ తీసి బాగ్ లో పెట్టింది ఉజ్వల.
  “మేం కూర్చోవచ్చా?”
  “ఓ.. అయామ్ సారీ. కూర్చోండి. విష్ణూ! చాయ్ తెప్పించు.” చైతన్యలో కాస్త చలనం వచ్చింది.
  పన్నెండు వరకూ కూర్చున్నారు. ఏ.సి గది. ఎక్కడా ఫాన్లు లేవు. ఏసీ ఆఫ్. ఉజ్వల,  ర్మిళ ఉస్సని ఊదుకుంటూ బైటికెళ్లారు. వాళ్లకి అలవాటే లాగుంది.. చైతన్య, విష్ణు గోదారొడ్డున కొబ్బరి తోటలో ఉన్నంత ఆనందంగా కూర్చుని పనులు చేసుకుంటున్నారు.
  నెమ్మదిగా ఒక్కొక్కళ్లే రాసాగారు. “లంచ్ అయాక మొదలెడతాం. మీరెక్కడికైనా వెళ్లి రండి.” అన్నాడు విష్ణు.
  ఉజ్వలకి కాళ్లు పీకుతున్నాయి. రెండ్రోజుల్నుంచీ ఎంత టెన్షన్ గా ఉంది? ఊర్మిళ మొహంలో నీరసం కనిపిస్తోంది. “ఏదన్నా తినొద్దాం పద.”
  మళ్లీ పిలుస్తారేమో.. ఎలాగా..
  పక్కనే ఉన్న టిఫిన్ రూమ్స్ లో ఇష్టం లేని ఇడ్లీ తిని వచ్చారు. అమ్మ ఇచ్చిన లంచ్ పాక్ మర్చి పోయినందుకు తిట్టుకుంది ఊర్మిళ.

  ఎలాగైతేనేం.. మూడు గంటలకి అందరినీ రమ్మన్నారు. ఉజ్వలతో సెలెక్టయిన వాళ్లు లంచ్ అయాక నిదానంగా వచ్చారు. అందులో వాణి అనే అమ్మాయికి టివి స్టూడియోల సంగతి బాగా తెలుసట. వాళ్ల నాన్నగారు ‘మా’ టివీలో పని చేస్తారు. ఎప్పటికప్పుడు ఫోన్ చేసి తెలుసుకుంటూ సరిగ్గా సమయానికి వచ్చారు.
  “సారీ, అవుట్డోర్ షూటింగ్ లో చిక్కుకు పోయాను.” హడావుడిగా వస్తూ కెమేరా మన్ లోపలికి దూరాడు. అతను రాగానే కలకలం మొదలయింది.
  ఇంకో అరగంట అయింది. “మిస్ వాణీ!” చైతన్య పిలవగానే టక్కున లోపలికి దూరింది వాణి.
  ఉజ్వల అక్కడున్న విష్ణుతో దెబ్బలాడింది. “మేం ఎప్పట్నుంచో వెయిట్ చేస్తున్నాం. ఇప్పుడొచ్చిన అమ్మాయిని ముందు పిలిస్తారా! అన్యాయం.”
  “నాకు తెలీదు మేడమ్. అది నా ఫీల్ట్ కాదు.” నిర్వికారంగా పని చేసుకుంటూ జవాబిచ్చాడు విష్ణు.
  అక్కడే కూర్చుని, లోపల ఏం జరుగుతోందో అనే ఆదుర్దాతో.. ముందుగా పిలవలేదన్న కోపంతో నిముషాలు లెక్క పెట్టారు స్నేహితురాళ్లిద్దరూ.
  ఎలాగైతేనేం.. ఉజ్వలకి పిలుపొచ్చింది. అప్పటికి సాయంత్రం ఆరయింది. పొద్దుట్నించీ ఎండలో వేళ్లాడ్డం వల్ల జుట్టంతా రేగిపోయి, మొహం అంతా చెమట పట్టి జిడ్డుగా, ఉక్రోషంతో కళ్లు ఎర్రగా అయి, షూటింగ్ అయే స్టూడియోలోకి అడుగు పెట్టింది ఉజ్వల. వెనకాల, రావచ్చో లేదో అనే సందేహంతో ఊర్మిళ ఆగి పోయింది.
  “మీరూ రండి మేడమ్.” చైతన్య పిలిచాడు.
  లోపలికి వెళ్లగానే చల్లగా ఏసి గాలి తగిలింది. పైనుంచీ పక్కనుంచీ రకరకాల లైట్లు. ఇద్దరు కెమారామెన్ లు. వెనుక గ్లాస్ డోర్ లోపల్నుంచి రికార్డింగ్ రూమ్. మైకులు. ఎర్రని కార్పెట్.. చూడగానే ఉజ్వల కోపం అంతా మటు మాయం అయి పోయింది.
  “రేప్పొద్దున్న హీరో ఆదిత్య వస్తారు. అప్పుడు షూటింగ్ ఉంటుంది. ఇప్పుడు, మీ ఫేస్ ఏ యాంగిల్ లో బాగుంటుందో, మీ మువ్ మెంట్స్ ఎలా ఉన్నాయో చూస్తాం.” వివరించాడు కేమెరా మన్.
  అతని స్వరం వింటూనే ఉజ్వలకి మెస్మరైజ్ అయినట్లయంది. తను ప్రిపేర్ అయిన మెటీరియల్ అంతా చూపించింది. చూడగానే అతని కళ్లు విప్పారాయి. “వెరీ గుడ్ మిస్ ఉజ్వలా! అయామ్ కిరణ్.” అన్నాడు.
                                     ……………………..

Sunday, October 1, 2017

అంతా ప్రేమమయం-10

Posted by Mantha Bhanumathi on Sunday, October 01, 2017 with No comments
                                                      అంతా ప్రేమమయం-10

       “ఏం కోరుకున్నావోయ్?” సాయిబాబా గుళ్లోంచి బైటికి వస్తూ అడిగాడు సంతోష్.
  “నాకు పెద్ద కోరికలేం లేవు. నాకూతుర్ని, మామూలుగా అందర్లాగ పిల్లా పాపల్తో కాపురం చేసుకుంటుంటే చూడాలని తప్ప. సరైన సమయంలో పెళ్లయ్యేలాగా, మంచి భర్త లభించే లాగా.. అదిసంతోషంగా ఉండేలా చూడమని బాబాగారిని వేడుకున్నాను” ఊదీ పొట్లాలు బాగ్లో సర్దుకుంటూ అంది సరస్వతి.
  “నెరవేరడం సంగతెలా ఉన్నా, కోరుకునేటప్పుడు కాస్త మంచివి కోరుకోవచ్చు కదా! నేను చూడు.. ఉజ్జీని మంచి ఇంజనీర్ ని చెయ్యమనీ, అమెరికా వెళ్లేలాగ చూడమనీ, యెమ్మెస్ అయ్యాక మరొక పెద్ద ఇంజనీర్ని జోడీగా చూడమనీ..”
  “అమెరికా లో ఉండే కూతుర్ని చూడాలంటే కళ్ల కాయల్లా చేసుకునిఎదురు చూసే శక్తి ఇమ్మనీ,” సంతోష్ మాటల్ని మధ్యలో ఆపేసింది సరస్వతి.
  “ఇక్కడే నీకూ నాకూ పడంది. అందరూ ఎంత సంతోషంగా పంపుతారో చూడు. చక్కగా చదువుకుంటోంది కదా, ఇంకా పెద్ద చదువులు చదవాలని కోరుతావా, పెళ్లి చేసుకుని పిల్లల్ని కంటూ పడుంమంటావా?”
  “అదే నేనూ, మానాన్న అనుకునుంటే మీకీ సంసారం ఉండేది కాదు. మీ కూతురూ ఉండేది కాదు. అది ఏం పెద్ద చదువులు చదువుతోందో ఓ సారి ఫోన్ చేసి కనుక్కోండి.”
  పక్కనే ఉన్న యస్ టిడి బూత్ లోకి వెళ్లారు సంతోష్, సరస్వతి.
  “ది ఎయిర్ టెల్ కస్టమర్ యు డయల్డ్....” పది రింగులయ్యాక వచ్చిన భావ రహితమైన గొంతు విని ఫోన్ పెట్టేశారు.
  “క్లాసులోనో ట్యుటోరియల్ లోనో బిజీగా ఉందేమో” అన్నాడు సంతోష్.

  “ఉజ్జీ!” తలుపు తీసిన ఊర్మిళ ఆపుకోలేని ఉత్సాహంతో ఉజ్వల రెండు చేతులూ పట్టుకుని గిరగిరా తిప్పేసింది.
  “ఉండవే, కళ్లు తిరుగుతున్నాయి. ముందు కడుపులో ఏమైనా పడెయ్యి.”
  “దా! నా రూమ్ లోకి వెళ్దాం. అక్కడ నువ్వు స్నానం అదీ కానిచ్చి రిలాక్స్ అవుతూండు. నేను పది నిముషాల్లో వేడి వేడి ఇడ్లీ, సాంబార్ రెడీ చేస్తాను”
  “ఐతే వంట నేర్చేసుకున్నావా?”
  “అంత సీన్ లేదులే. మమ్మీ చేసి పెట్టింది. మైక్రోవేవ్ లో వేడి చెయ్య్టటమే. అదే గ్రేట్ జాబ్.”
  “ఎలా మానేజ్ చేసి వచ్చావో చెప్పు ముందు.” ఆవురావురుమంటూ ఇడ్లీలు లాగిస్తున్న ఉజ్వలని అడిగింది.
  “ఏవుందీ.. వెరీ ఈజీ. మంజులకి లెటర్ రాసి, డే స్కాలర్స్ బస్ లో ఎక్కుతే ఎంక్వయిరీ చేస్తారని, ఒక కిలో మీటరు నడిచి, ఆర్ టిసీ బస్సెక్కి, బస్టాండ్ కి వచ్చాను. అక్కడి నుంచి, బస్సెక్కి, హైద్రాబాద్ చలో. సరే కానీ, మీ మమ్మీ బాంక్ కి వెళ్లే వరకూ బస్టాండ్ లో వెయిట్ చెయ్యమన్నావు కదా.. పిచ్చ బోర్ కొట్టేసిందనుకో. ఎవరైనా తెలిసిన వాళ్లు కనిపిస్తారేమోనని గాట్ స్కేర్డ్. నువ్వెలా ఉండిపోయావూ కాలేజ్ కెళ్లకుండా?”
  “మార్చ్ వస్తోంది కదా! ఈ నెలంతామమ్మీ, డాడీ చాలా బిజీ. వాళ్లున్నప్పుడు కాలేజ్ కని బయల్దేరి వెళ్లి, వాళ్లెళ్లగానే తిరిగి వచ్చేశాను. నాకు ఇంటికి రాగానే ఆకలేస్తోంది, కాసిని ఇడ్లీలు ఎక్కువ పెట్టమని చెప్పాను. మమ్మీలసంగతి తెలుసు కదా.. ఎనిమిదిడ్లీలు ఎక్స్ట్రా పెట్టింది.నిన్న నీ యస్సెమ్మెస్ చూసి భలే హాపీ ఫీలయ్యాలే.”
  ఊర్మిళ పేరెంట్స్ ఇద్దరూ బాంక్ ఎంప్లాయీస్. ఒక అక్క.. ఇంజనీరింగ్ చేస్తోంది. చిలుకూరు దగ్గర కాలేజీ. తను ఉదయం ఆరింటికల్లా వెళ్లిపోతుంది.
  “నేనైతే, స్టూడియో వాళ్ల యస్సెమ్మెస్ చూడగానే హార్టాగిపోతుందేమో అనుకున్నాను. అంత ఎగ్జైటెడ్. వెంటనే నీకు యస్సెమ్మెస్ పంపా. ఇంక అప్పట్నుంచీ ఎలా రావాలా అని ప్లాన్. గాడ్ నాకు ఎలా హెల్ప్ చేశాడో చూశావా?”
  ఏంటన్నట్లుగా ఊర్మిళ కళ్లెగరేసింది.
  “మా మమ్మీ, డాడీ, త్రీ డేస్ షిర్డీ వెళ్లారు. వాళ్లు తిరిగొచ్చే లోపు నేను హాస్టల్లో ఉండచ్చు.” హాపీగా చెప్పింది.
  “మరి హాస్టల్లో..”
  “మంజులకి చెప్పాగా! వాళ్లు కాంటాక్ట్ చేసినా డాడీ దొరకరు. నేను వెళ్లి, సెంట్ దెబ్బ కొట్టి, ‘మా మమ్మీతో నేను కూడా వెళ్లాల్సి వచ్చింది.. మీకు చెప్దామంటే మీరు లేరు’ అంటా. ఇంకో లక్కేంటంటే, మా హస్టల్ మేట్ మదర్ పోతే మా వార్డెన్ మేమ్ కూడా వెళ్లారు. గాడ్ ఈజ్ గ్రేట్. అందుకే ఈ టైమ్ లోనే గౌరీ వాళ్ల మదర్ పోయారు.”
  “అరే.. హౌ సాడ్. పాపం కదూ!”
  “పాపమే.. వాళ్లు చాలా పూర్ కూడా. అదసలే బుక్ వార్మ్. ఎప్పుడూ చదువుతూనే ఉంటుంది. దేని మీదా ఇంట్రెస్ట్ లేదు.”
  “నీ ప్రోగ్రామ్ కి ప్లాన్ చేసుకున్నావా?” ఊర్మిళకి భయం వేసింది. అంతా మోరోజ్ గా అయిపోతోందని. అందుకే టాపిక్ మార్చేసింది.
  “ఓ.. రేపు ఎల్లుండి షూటింగ్. మనం ఇవేళ షాపింగ్ చెయ్యాలే! మంచి డ్రెస్ కొనుక్కుంటా. నాదగ్గరన్నీ అమ్మమ్మ డ్రెస్ లే. ఈ టూ డేస్ నేనిక్కడుండచ్చా?”
  “నో ప్రాబ్లమ్. పగలంతా ఎలాగా ఎవరూ ఉండరు. మమ్మీకి చెప్పా నువ్వేదో పని మీద వస్తున్నావని. నాకు తెలీకుండానే, మీ పేరెంట్స్ లేరనీ, ఊరికెళ్లారనీ గాస్ కొట్టా. అదే నిజమయింది.” అంది ఊర్మిళ.
  “యా.. యాజ్ ఐ టోల్డ్ యు, గాడ్ ఈజ్ విత్ మి. నేను బాగా చెయ్యాలే.. చేసి ఆదిత్యతో కాంటాక్ట్ బాగా పెంచుకోవాలి. హో.. ఐ కాంట్ వెయిట్ టు సీ హిమ్.” బాగ్ లో ఉన్నవన్నీ ఊర్మిళ మంచం మీద చిందరవందరగా పడేసింది. వంద రూపాయల నోట్లన్నీ ఏరి ఒక దగ్గరగా పెట్టింది.
  “ఊర్మీ! హాండ్ బాగ్ ఒకటిస్తావా?”
  “ష్యూర్.” ఊర్మిళ, వాళ్ల అక్క హాండ్ బాగ్ లోని సామాన్లన్నీ అక్క మంచం మీద కుమ్మరించి, అక్క బాగ్ ఇచ్చింది.
  “అంత మనీ ఎక్కడిదే?”
  “ఎలాగో మానేజ్ చేశాగా..” రంగు మారుతున్న గొలుసు కేసి చూస్తూ అంది ఉజ్వల. అన్నట్లు ఓ ఫాన్సీ చైన్ కూడా కొనుక్కోవాలనుకుంటూ.
  విడిచిన బట్టల్ని అలాగే బాగ్ పాక్ లో కుక్కి, మిగిలిన వస్తువుల్ని ఇంకో అరలో పడేసి, చలో అంది.

  ఇంటి తలుపు తాళంవేసి స్కూటీ ఎక్కిన ఊర్మిళ వెనకాల ఎగిరి కూర్చుంది.
  ఊర్మిళ స్కూటీ స్టార్ట్ చేసి తయారుగా ఉంది.
  “అబ్బ.. స్కూటీ డ్రైవ్ చేసి ఎన్నాళ్లో అయినట్లుందే. ఎంత సేపూ క్లాసులు, ట్యుయోరియల్స్, టెస్టులూ.. పరమ బోర్.”
  “ఒక్క పిక్చర్ కూడా చూడలేదా?” ఊర్మిళ గట్టిగా అరిచింది. హెల్మెట్ లోంచి వినిపించదుగా మరి.
  “నో మూవీస్, నో అవుటింగ్స్. డ్రెస్ కొనుక్కున్నాక మనం పిజ్జా కార్నర్ కెళ్దాం. కరువు తీరా తినాలి.”
  ఇద్దరూ, షాపర్స్ స్టాప్ దగ్గర పార్క్ చేసి లోపలికెళ్లారు.
  “ఏమైనా న్యూ వెరైటీస్, న్యూ డిజైన్స్ వచ్చాయేమో చూద్దాం.” ఆఫ్ అని రాసున్న రాక్స్ వదిలేసి, ఫ్రెష్ స్టాక్ దగ్గరకెళ్లారిద్దరూ.
  “ఇదైతే కామెరాలో బాగా కనిపిస్తుందే” ఊర్మిళ ఒక డ్రెస్ తీసింది. నలుపు, ఎరుపు చారలున్న మిడీ. దాని మీద నల్లని పొట్టి జుబ్బా.. కొంచెం లో కట్ తో.
  “ఓ! వండ్రఫుల్. కానీ మా మమ్మీ చంపేస్తుందే! నో ఛాన్స్.” ఉజ్వల వెనక్కి తిరిగింది.
   “కమాన్ యార్! మీ మమ్మీ ఎక్కడ చూస్తుంది? యు లుక్ స్మాషింగ్ ఇన్ దిస్ డ్రెస్. అసలు పెద్ద వాళ్లు హీరోలతో ఇంటర్వ్యూలనగానే ఛానల్ మార్చేస్తారు కదా!”
  నవ్వుకుంటూ డ్రెస్ తీసుకుని జ్యువలరీ వింగ్ కి వెళ్లారు.సన్నటి సిల్వర్ చైన్ కి ఎర్రరాళ్ల పెండెంట్, అదే డిజైన్ హాంగింగ్స్ తీసుకున్నారు. బిల్ నాలుగు వేలయింది. బిల్ కట్టేసి, ఫుడ్ కోర్ట్ కెళ్లి బర్గర్స్ ఆర్డరిచ్చారు.
  “ఇంక నా దగ్గర టూ థౌజండ్ ఉందే. మిగిలింది కేర్ఫుల్ గా వాడుకోవాలి. నిన్ను మీ కాలేజ్ దగ్గర డ్రాప్ చేసి నేను స్టూడియోకి వెళ్తాను.”ఉజ్వల కోక్ తాగుతూ అంది.
  “ఏయ్! ఇట్స్ నాట్ ఫెయిర్. నేను కూడా ఆడియన్స్ లోఉండచ్చు కదా!”
  “ఓహ్.. “ చేతిలో తల వెనుక కొట్టుకుని, “వాట్ ఎ డంబ్ అయామ్? ఇద్దరం వెళ్దాం. మరి మీ ఇంట్లో, కాలేజ్ లో..” ఏం చెప్తావన్నట్లు కళ్లెగరేసింది.
  “నువ్వు ఇంత మానేజ్ చెయ్యగాలేంది నేనామాత్రం చెయ్యలేనా? నాది కామర్స్ గ్రూపే కదా! అంత ఫీవరిష్ గా ఉండదు వ్యవహారం.” అంది ఊర్మిళ.
  అమ్మా, నాన్నా ఇద్దరూ బాంక్ ఆఫీసర్లవడంతో ఊర్మిళకి యమ్సెట్ బాధ తప్పింది.
  “ఎంత లక్కీనే.. నేను కూడా హాయిగా నీతోపాటు ఇక్కడే చేరితే లైఫ్ ఎంజాయ్ చేసేదాన్ని. గట్టిగా అడిగితే డాడీ కాదనరు. మమ్మీ ఇంకా హాపీ. మమ్మీ యమ్మెల్స్ తప్పించుకుందామని హాస్టలుకెళ్లి అక్కడ ఇరుక్కుపోయాను. పాన్ టు ఫైర్ అయింది నా పని.” దీనంగా అంటున్న ఉజ్వలని ఓదార్చింది ఊర్మిళ.
  “డోంట్ వర్రీ యార్. ఇంక త్రీ మంత్స్ లో యు ఆర్ అవుట్. మనిద్దరం జాలీగా బి.కామ్ లో చేరుదాం. అయినా నీ అంత లక్కీ కాదు నేను. ఎన్ని యస్సెమ్మెస్ లు కొట్టినా నాకొచ్చిందా ఆదిత్యతో మాట్లాడే ఛాన్స్? మన ఫ్రెండ్స్ అందరూ ఎంత గొప్పగా చెప్పుకుంటారో తెలుసా నీ గురించి?”
  “యా! దటీజ్ ట్రూ.” ఎర్రబడిన బుగ్గలతో మెరుస్తున్న కళ్లతో అంది ఉజ్వల.

   మధ్యాన్నం జరిగిన క్లాసులన్నీ బలవంతంగా విన్నాడు బంటీ.. లేదు విన్నట్లు నటించాడు. వెంకట్ సర్ ఎంత కూల్ గా పిడుగులాంటి మాటన్నారు? ఉజ్జీ కనిపించడం లేదా? మరి అందరూ ఇక్కడేం చేస్తున్నారు? పోలీస్ రిపోర్ట్ ఇచ్చారా? అంకుల్ వాళ్లకీ తెలుసా?
   ఎక్కడికెళ్లిపోయింది ఉజ్జీ? తలంతా దిమ్ముగా ఉంది. టీ టైములో రెండు మగ్గుల టీ తాగాడు. సాయంత్రం స్లిప్ టెస్ట్ ఉంది. అందరూ ఎక్కడ పడితే అక్కడ కూర్చునీ, నిల్చునీ, పడుక్కునీ చదివేస్తున్నారు. టు హెల్ విత్ ద టెస్ట్..
   ఉజ్వల ఎక్కడ తప్పిపోయిందో! లేదా.. తన ఉజ్జీని ఎవరైనా కిడ్నాప్ చేశారేమో! ఆది తెచ్చిపెట్టే బొకేని ఎవరికివ్వాలి? నో.. ఉజ్జీ తప్పక తిరిగొస్తుంది. చుట్టాలింటికెళ్లుంటుంది. ఎందుకూ.. రేప్పొద్దున్న కిటికీలోంచి చూస్తే ఉజ్జీ కనిపిస్తుంది.
  వేణుగాడికి ఫోన్ చేస్తే! ఇలాంటి ఎమర్జెన్సీ వస్తుందనే డాడీని సెల్ ఫోన్ కొనివ్వమన్నాడు.
  ఈ పెద్దవాళ్లు పిల్లల్ని ఎప్పడర్ధం చేసుకుంటారో! కామన్ హాల్ కి వెళ్లి మాట్లాడితేఅందరికీ తెలిసిపోతుంది. ఛా.. ఎవరికీ చెప్పటానికి లేదు.
  “గాడ్! ప్లీజ్ హెల్ప్ మి. సేవ్ మై ఉజ్జీ!”
  “రేయ్ బంటీ! ఏమైందిరా? ఏంటంటున్నావు?” ప్రవీణ్ ఆదుర్దాగా వచ్చి అడిగాడు.
  “నేనేం అన్లేదే..” తడబడుతూ అన్నాడు బంటీ.
  “మరేంటలా ఉన్నావు? ఆ చెమట్లేంటి? ఓ మై గాడ్.. పోరింగ్ స్వెట్. ఆర్ యు ఓకే?”
  బంటీ నుదుటిమీద చెయ్యేసి చూశాడు. మంచులా తగిలింది. చెమట్లు కారుతున్నాయి కదా!
  “పడుకో. నేనిప్పుడే వస్తా” ప్రిన్సిపాల్ రూమ్ కి పరుగెట్టుకుంటూ వెళ్లాడు ప్రవీణ్.
  “సర్..ఐ థింక్ బంటీ ఈజ్ వెరీ సిక్.”
  వెంకట్, చంద్రశేఖరంగారు వెంటనే వచ్చారు.
  “వాట్ హేపెన్డ్?” బంటీ చెయ్యి పట్టుకుని పల్స్ చూస్తూ అడిగాడు వెంకట్.
  “నథింగ్ సర్. అయామ్ ఆల్రైట్.” బంటీ లేవబోయాడు.
  “నో..నో. ఏమయింది? లంచ్ తిన్లేదా?” హైపో గ్లసీమియా లాగుంది అనుకుంటూ అడిగాడు వెంకట్.
  ఫాదర్ లో స్టాఫ్ అంతా ఫస్ట్ ఎయిడ్ ట్రైనింగ్ అవాలి తప్పని సరిగా.
  “ప్రవీణ్! నా రూమ్లో కార్నర్ లో గ్లూగోజ్ పాకెట్ ఉంటుంది. తిరుపతిని తీసుకుని రమ్మను త్వరగా.”
  ప్రవీణ్ పెద్ద పెద్ద అంగలేస్తూ వెళ్లాడు.
  “ఏంటమ్మా, ఏంటి నీ ప్రాబ్లం? ఎందుకిలా ఐపోతున్నావు? విషయం చెప్పు” చంద్రశేఖరం గారు సున్నితంగా బంటీ చెయ్యి పట్టుకుని అడిగారు.
  “ఏం లేదు సార్. అయామ్ పెర్ఫెక్ట్ లీ ఆల్రైట్. జస్ట్ వీక్ నెస్. అంతే.” బంటీ అన్నాడు ఖంగారుగా.
  “ఇదిగో సార్.” పెద్ద గ్లాసునిండా గ్లూకోజ్ నీళ్లు పట్టుకొచ్చాడు తిరుపతి.
  “తాగు బంటీ!సర్దుకుంటుంది.” వెంకట్ అన్నాడు.
  బంటీ లేచి కూర్చుని నెమ్మదిగా తాగాడు.
  “ఇంకో గంటలో నేను హైద్రాబాద్ బయలుదేరుతున్నాను. నువ్వుకూడా నాతో వస్తున్నావు. బట్టలు, బుక్స్ సర్దుకో” అన్నారు చంద్రశేఖరంగారు. ఆయన మాటలకి గుండెల్లో రాయి పడింది బంటీకి. ఇంకేమైనా ఉందా? మమ్మీ పెద్ద ఇష్యూ చేస్తుంది. ఏదో చెప్పబోయాడు..
  “ఏం మాట్లాడకు. మీ పేరెంట్స్ నిన్నేం అనకుండా నేను చూస్తాను. వెంకట్! బంటీ పేరెంట్స్ తో మాట్లాడుదాం పదండి..” అంటూ అక్కడ్నుంచి కదిలాడు.
  “ఈ అబ్బాయిది ఏదో సైకిక్ ప్రాబ్లం. మనం డీల్ చెయ్యలేం. ఏమన్నా అయిందంటే మన పీకకి చుట్టుకుంటుంది. ముందర మాటలు పడ్డా ఫరవాలేదు.” వరండాలో నడుస్తూ అన్నారు చంద్రశేఖరం.
  
  ఫోన్ రింగవుతుంటే ఎత్తింది శారద.
  “హలో! ఎవరండీ?”
  “ఫాదర్ ఇన్స్టిట్యూట్ ప్రిన్సిపాల్ నండీ. బంటీ మదర్ కానీ ఫాదర్ కానీ ఉన్నారా?”
  “బంటీ మదర్ ని. చెప్పండి”
  “కంగారు పడకండి. బంటీకి హెల్త్ కొంచె బాగాలేదు. అక్కడికి తీసుకొస్తున్నాం. మేం వచ్చేసరికి అరౌండ్ లెవెన్ అవుతుంది.” చెప్పాడు వెంకట్.
  “హలో..హలో” ఫోన్ కట్ అయిపోయింది. శారదకి కాళ్లూ చేతులూ ఆట్టం లేదు. ఏం చెయ్యాలి? ఈ మధ్యన చాల్రోజులు పోన్ పన్చెయ్యలేదు. అందుకే తమకి తెలియలేదా?
  తను చేద్దామంటే, ఔట్ గోయింగ్ లేదు. బైటికెళ్లి చేద్దామన్నా నంబరు మూర్తి దగ్గరుంది. మూర్తి ఆఫీస్ కి చేద్దామంటే అతను దార్లో ఉంటాడు. కాళ్లలోంచీ నీరసం వచ్చి కుర్చీలో కూలబడింది శారద. గుండె దడదడలాడుతుండగా.
  ఏమయుంటుదబ్బా? పరీక్షలింకా మూడు వారాల్లోకొచ్చాయి. ఇప్పుడు తీసుకొస్తున్నారంటే.. మనస్సు పరిపరి విధాలపోయింది. చిన్నప్పటి నుంచీ బంటీ సన్నగా ఉన్నా, ఎప్పుడూ డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లలేదు. జలుబూ, చిన్న చిన్న దెబ్బలూ తప్ప ఏం ఎరగడు.
  “దేవుడా! నా బాబుకేం అవకుండా చూడు తండ్రీ!” కళ్లలోంచి అప్రయత్నంగా నీళ్లు కారిపోతున్నాయి శారదకి.
  “అమ్మా! ఎందుకేడుస్తున్నావూ?” ట్యూషన్నుంచొచ్చిన చంటి అడిగాడు గాభరాగా.
  “అన్నకి బాగా లేదుట. తీసుకొస్తున్నామని ప్రిన్సిపాల్ గారు ఫోన్ చేశారు.” శారదకి ఏడుపాగట్లేదు.
  అప్పుడే తలుపు తెరుచుకుని వస్తున్న మూర్తి ఆందోళనగా శారద దగ్గరకొచ్చాడు. మూర్తిని చూడగానే భోరుమంది శారద.
  “ఏమయింది శారదా? ఏడుపు ఆపి ఏం జరిగిందో చెప్పు. అలా ఏడుస్తుంటే నాకెలా ఉంటుందీ?”
  వెక్కిళ్ల మధ్య అంతా చెప్పింది. మూర్తి వెంటనే బైటికెళ్లి ఫోన్ చేశాడు. ప్రిన్సిపాల్ ఆఫీసులో ఎవరో ఎత్తారు.
  “బైటికెళ్లారండీ.”
  “సెల్ నంబర్ ఇస్తారా?” నోట్ చేసుకుని వెంటనే సెల్ కి చేశాడు. నో రెస్పాన్స్. సిగ్నల్లేదేమో.. కాళ్లీడ్చుకుంటూ ఇంటికొచ్చాడు.
  “దొరకట్లేదు శారదా! ఎదురు చూడ్డం తప్ప ఏం చెయ్యలేము.”
  టెంత్ క్లాస్ చదువుతున్న చంటి పరిస్థితి అర్ధం చేసుకున్నాడు. వంటింట్లోకెళ్లి టీ చేసి తీసుకొచ్చాడు. మూర్తి తను తాగి బలవంతంగా శారద చేత తాగించాడు.
  వంటయిపోయినట్లు గమనించాడు చంటి. శారద ఐదులోపే వంట చేసేస్తుంది రోజూ.
  “అన్నకిష్టం లేని సబ్జెక్ట్ లో చేర్పించారు. అందుకే పరీక్షలముందు జ్వరం తెచ్చుకున్నాడు. అంతకంటే పెద్ద డేంజరేం ఉండదు.” అనుకున్నాడు చంటి.
  అదే పైకి అంటే ఇంకా గొడవ చేస్తుంది అమ్మ. మాట్లాడకుండా తన పుస్తకాలు తీసుకుని లోపలికి వెళ్లి పోయాడు.
  మూర్తి బట్టలు మార్చుకుని వచ్చాడు. శారద అలాగే ఎదురు చూస్తూ కూర్చుంది. అలా కుర్చీలోనే కునికిపాట్లు పడుతూ.. లేచి టైము చూస్తే తొమ్మిదయింది.
  మూర్తి లేచి వంటింట్లోకెళ్లి సాంబారు అన్నం కలుపుకొచ్చాడు.
  “దా శారదా! ఇద్దరం కాస్త తిందాం. నాకు ఆకలికి కడుపులో పోట్లు వస్తున్నాయి. నీరసంగా ఉంది.”
  “నాకాకలిగా లేదు. మీరు తినండి.”
  “సరే ఐతే. నేను కూడా తినను.”
  తప్పదన్నట్లుగా శారద లేచింది.
  “తిను. వాడు బాగానే ఉంటాడులే. ఏ జ్వరమో వచ్చుంటుంది. వాళ్లు భయపడి పోయి, మనకెందుకు బాధ్యతని తీసుకొస్తుంటారు.” శారద నోట్లో ముద్ద పెట్ట బోయాడు.
  చెయ్యి అడ్డుపెట్టి, నేను తెచ్చుకుంటా, మీరు తినండి” అంటూ లోపలికెళ్లింది శారద.
  చంటి ఎనిమిదింటికే అన్నం తినేసి పడుకున్నాడు. వాడు పొద్దున్నే నాలుగింటికే లేచి ట్యూషన్ కి వెళ్తాడు. తొమ్మిదయ్యే సరికి కళ్లు మూసుకు పోతాయి. నిద్ర ఆపుకోలేడు.*
......................

Sunday, September 24, 2017

అంతా ప్రేమమయం- 9

Posted by Mantha Bhanumathi on Sunday, September 24, 2017 with No comments
                                                    "అంతా ప్రేమమయం- 9"


 గదిలోకి వచ్చిన మంజుల చాలా సేపు అలాగే కూర్చుంది. పన్నెండు దాటింది. ఉజ్వల ఎక్కడా జాడ లేదు. ఫిబ్రవరి ఎనిమిదో తేదీ రాత్రి. ఎగ్జామ్స్ కి ఇంకా నెల కూడా లేదు. బాత్రూమ్ ల దగ్గరుందేమోనని వెదికింది.
  “గేటు దగ్గర గౌరిని చూట్టానికి కూడా రాలేదు. ఏమయిందబ్బా?” ఎక్కడైనా కూర్చుని చదువుకుంటోందేమో, ఇంకాసేపు చూద్దామని, తలుపు తీసి కుర్చీలో కూర్చుంది.
  లైట్ వేసే ఉంది. లైట్ వేసుంటే చదువుకుంటున్నారని, నైట్ సూపర్ వైజర్లు డిస్టర్బ్ చెయ్యరు. కుర్చీలో కూర్చున్న మంజులకి ఆపుకోలేని నిద్ర వచ్చింది. అలాగే బల్ల మీద తలపెట్టుకుని నిద్ర పోయింది. అలారం మోత విని ఉలిక్కి పడి లేచింది.
  ఐదింటికి హస్టల్లో అందరి అలారాలూ మోగుతాయి. నొప్పిగా ఉన్న మెడని ఒక సారి అటూ ఇటూ తిప్పి పక్కకి చూసింది. ఉజ్వల మంచం ఖాళీ. దుప్పటి వేసింది వేసినట్లే ఉంది.
  మేనర్స్ కాదని ఉజ్వల మంచం దగ్గరకీ, బల్ల దగ్గరకీ ఎప్పుడూ వెళ్లదు మంజుల. అప్పుడు మాత్రం వెళ్లింది. బల్ల మీదున్న కెమిస్ట్రీ పుస్తకంలోంచి తొంగి చూస్తూ కనిపించిందొక కాగితం.
  పెద్ద అక్షరాలతో, మంజులకి అని రాసుంది. ఆ లెటర్ తీసి చదివింది.
  “డియర్ మంజూ, మా మదర్ రమ్మన్నారు. చూడాలని ఉందని మరీ మరీ రమ్మన్నారు. నీకు తెలుసు కదా.. తనకి చాలా జబ్బు చేసిందని. వార్డెన్ మేమ్ కి, ప్రిన్సిపాల్ సర్ కి చెప్పి ఎలాగో మానేజ్ చెయ్యి. నేను ట్వెల్త్ పొద్దున్నే వస్తా. ప్లీజ్.. ఉజ్జీ.”
  గుండె దడదడ కొట్టుకుంటుండగా లక్ష్మీ మేమ్ గదికి పరుగెత్తింది మంజుల.
  రెండ్రోజుల ప్రయాణంతో అలిసి పోయుందేమో, లక్ష్మి ఇంకా లేవలేదు. మెల్లిగా భయంగా తలుపు తట్టింది మంజుల. మండుతున్న కళ్లని నులుముకుంటూ తలుపు తీసింది లక్ష్మి. చేతిలో కాగితాన్ని లక్ష్మికిచ్చింది.
  ఇంత పొద్దున్నే తలుపు కొట్టిందంటే ఏదో పెద్ద ఇశ్యూనే అయుంటుంది అనుకుంటూ, “ఏమయింది మంజులా?” ఆతృతగా అడిగింది.
  చదవండి అన్నట్లుగా కాగితం కేసి చూపించింది మంజుల.
  లక్ష్మి ఒక సారి నిటారుగా అయింది అది చదివి.
  “ఎప్పటి నుంచీ కనిపించడం లేదు?”
  మంజుల అంతా చెప్పింది.. కొద్ది రోజుల్నించీ, ఉజ్వల ఎలా అన్యమనస్కంగా ఉంటోందో.. వాళ్ల అమ్మకి బాగా లేదని చెప్పడం, ఒక వేళ వెళ్తే తన తరఫున చెప్పమనడం.. అన్నీ.
  మంజులని వెళ్లమని చెప్పి, తను పది నిముషాల్లో తయారయి, వెంకట్ రూమ్ కి వెళ్లింది లక్ష్మి.
 
  ఉజ్వల రాసిన ఉత్తరం చదివి తనని తాను తిట్టుకున్నాడు వెంకట్. ఈ అమ్మాయి వ్యవహారం మొదటి నుంచీ తనకి అనుమానంగానే అనిపించింది. బాగానే చదువుతోంది కదాని వదిలెయ్యడం తప్పే అయింది. బజార్లో కనిపించినప్పుడైనా కాస్త శ్రద్ధ పెట్ట వలసింది.
  ఇంట్లో పరిస్థితులు బాలేకపోతే తమకి చెప్పాలి కానీ ఇలా చెయ్యడమేమిటి? సమ్థింగ్ ఫిషీ. లక్ష్మిని కూర్చోపెట్టి, ఉజ్వల ఫోన్ నంబర్ తీశాడు ఫైల్లోంచి.
  సెల్ ఫోన్ లో నంబరు నొక్కి, పచార్లు చేస్తూ చెవి దగ్గర పెట్టుకున్నాడు. ఎవరూ ఎత్తడం లేదు. అసహనంగా ఫోన్ పెట్టేసి, చంద్రశేఖరంగారికి చేశాడు.
  “నేను దార్లో ఉన్నా. ఒక గంటలో వస్తా” అన్నారు. ఆయన లెక్చరర్ ఇంట్రవ్యూలు ఎవరికో అప్పజెప్పినట్లున్నారు. అదీ మంచిదే అయింది.
  మళ్లీ ఉజ్వల ఇంటికి చేశాడు. ఉహూ.. లాభం లేదు. లోకల్ గార్డియన్ ఎవరైనా ఉన్నారా? కంప్యూటర్ దగ్గరికి వెళ్లి ఫైల్ చూశాడు. ఎవరూ లేరు.
  పది నిముషాలకొక సారి సంతోష్ కోసం ఫోన్ చేస్తూనే ఉన్నాడు. సంతోష్ ఆఫీస్ ఎక్కడో చూశాడు. పదిన్నరకి కానీ ఎవరూ రారు. అంత వరకూ ఏం చెయ్యాలి? ఏం తోచడం లేదు.
  లక్ష్మి తనని ఏమైనా అంటారేమోనని హడలిపోతూ కూర్చుంది. తను వార్డెన్ గా చేరాక ఇప్పటి వరకూ ఇటువంటి కేస్ తగల్లేదు.
  “సర్! నేను రెండ్రోజులు ఊళ్లో లేను కదా! నిన్న రాత్రే వచ్చాం మనం. అందుకే చూళ్లేదు.”
  “యస్. యస్. ఐ నో. మనం వాళ్ల మనసుల్లోకి దూరి మానిటర్ చెయ్యలేం కదా! ఈ పేరెంట్స్ దొరకడం లేదు. అయామ్ రియల్లీ వర్రీడ్. ఈ టీనేజ్ పిల్లలతోటి చాలా డేంజర్.” పచార్లు చేస్తూనే అన్నాడు వెంకట్.
  “మిస్. లక్ష్మీ! మీరు వెళ్లండి. ఏదైనా కావాలంటే పిలుస్తాను.” మళ్లీ ఫోన్ తీసి ఉజ్వల నంబర్ డయల్ చేస్తూ అన్నాడు వెంకట్.
  ఫోన్ మోగుతూనే ఉంది. ఒకవేళ ఉజ్వల మదర్ నిజంగానే హాస్పిటల్ లో ఉన్నారేమో! అందుకే ఎవరూ ఫోన్ తియ్యట్లేదేమో! అలాగైతే వాళ్ల ఫాదరైనా ఫోన్ చేసిచెప్పాలికదా. వెంకట్ మనసులో రకరకా ల ఆలోచనలు. ప్రతీ పది నిముషాలకీ గడియారం కేసి వెళ్తోంది దృష్టి. పదిన్నరైంది. సంతోష్ ఆఫీస్ కి ఫోన్ చేశాడు.
  “సంతోష్ గారు డివిజన్ మారారు. ఈ నంబరుకి చెయ్యండి.” ఎవరో ఇంకో నంబరిచ్చారు.
  “సంతోష్ ఊర్లో లేరండీ. ఫామిలీతో షిరిడీ వెళ్లారు.”
  “వారి అమ్మాయి కూడా వెళ్లిందా? మీకేమైనాతెలుసా?”
  “లేదండీ. నేను బస్ దగ్గరికి వెళ్లి బాబాకి ముడుపు ఇచ్చి వచ్చాను. వాళ్లిద్దరే వెళ్లారు”
  “ఎప్పుడొస్తారో తెలుసా.. కాంటాక్ట్ నంబరుందా?”
  “పన్నెండో తారీఖున వస్తామని చెప్పారు. నాసిక్, త్ర్యంబకం, శని శింగణాపూర్ , అన్నీ వెళ్తారుట.” సంతోష్ కొలీగ్ ఎవరో సౌమ్యంగా మాట్లాడుతున్నారు.
  “మెనీ థాంక్సండీ. వచ్చాక ఒక సారి మాకు ఫోన్ చెయ్యమనండి. అన్నట్లు.. వన్ సెకండ్. వాళ్లమ్మాయి సెల్ నంబరేమైనా తెలుసా మీకు.”
  “ఉండండి. సంతోష్ బల్లమీద కాలెండర్లో ఉండాలి. చూస్తాను.” అయిదు నిముషాల తర్వాత నంబరిచ్చాడు.
  “చాలా చాలా థాంక్సండీ. సంతోష్ గారు రాగానే నన్ను కాంటాక్ట్ చెయ్యమనండి. తన గురించి చెప్పి, నంబరిచ్చి ఫోన్ పెట్టేశాడు వెంకట్.
  వెంటనే ఉజ్వల నంబర్ కి ఫోన్ చేశాడు. స్విచ్చాఫ్. అంత తేలిగ్గా దొరుకుతారా పిల్లలు.
  మళ్లీ డెడ్ ఎండ్. ఇంక చేసేదేం లేక తన రొటీన్ లో పడిపోయాడు. అమ్మాయిల బిల్డింగ్ దగ్గరకు వెళ్లి మంజులతో కాసేపు మాట్లాడాడు.
 ఎప్పుడూ ఆ సెల్ ఫోన్ లో యస్సెమ్మెస్ లు చేస్తుంటుంది సార్. నేనడిగితే వాళ్ల అమ్మగారికి బాలేదని చెప్పింది.” అప్పటివరకూ ఉజ్వల గురించి, తాను గమనించిందంతా చెప్పింది మంజుల.
  “ఇదేదో ప్రేమ వ్యవహారమే అనుకున్నాడు వెంకట్. గౌరిని పలుకరించి తన గదికి వెళ్లి కూర్చున్నాడు, అలసటగా  తల పట్టుకుని. ఎవరో వచ్చినట్లనిపించి కళ్లతెరిచాడు. చంద్రశేఖరం గారు లోపలికి వచ్చి కూర్చున్నారు.


  బంటీకి చాలా చిరాగ్గా ఉంది. ఈ ప్రిన్సిపాల్ సార్ కిటికీకి దూరంగా కూర్చోపెట్టారు. ట్రిగ్నామెట్రీ సార్ వచ్చారు. ఆయన ఎక్కువగా మాట్లాడరు. రెండు చేతుల్తో సైగలు చేస్తూ అంతా పిల్లలచేతనే చేయిస్తారు. ఆది, ఆణు వాళ్ల బాచ్ అంతా తూటాల్లాగా ఆన్సర్లు వదుల్తుంటారు. వాల్ల బెంచ్ మీదనే కూర్చున్న బంటీ, ఏం మాటేలాడకుండా తల వంచుకుని నోట్ చేసుకుంటున్నాడు.
  అబ్బ! ఎప్పటికీ అవదేంటీ క్లాసు. అమ్మాయిల టిఫిన్ టైమైపోయిందంటే, ఇవేళ్టికింక ఇంతే సంగతులు. క్లాసవగానే ఒక్క ఉరుకులో కిటికీ దగ్గరకి చేరుకున్నాడు. అందరూ ట్రిగ్నామెట్రీ గురించే మాట్లాడుకుంటున్నారు.
  హమ్మయ్య. వస్తున్నారు. ఏదీ ఉజ్జీ? కనపడదేం.. వాళ్ల రూమ్మేట్ మంజుల చేతులు తిప్పుతూ ఉజ్జీ కజిన్ సుష్మకేదో చెప్తోంది. ఒకవేళ ఉజ్జీకి బాగాలేదా? దాని సెల్ నంబర్ కూడా లేదు. ఎలాగా ఫోన్ చెయ్యడానికి లేదని రాసుకోలేదు. నీరసంగా బెంచ్ దగ్గరకి వచ్చి తన సీట్లో కూర్చున్నాడు.
  “ఏంటీ నీ లౌ కనిపించలేదా?” అడిగాడు ఆది.
  “అబ్బే.. అదేం లేదు.” ఈ ఆదిగాడికి అనవసరంగా దొరికి పోయాను. తిట్టుకుంటూ కెమిస్ట్రీ నోట్స్ తీశాడు.  మేడమ్‌ ఏవో మోడల్స్ తెచ్చి ఏదో చెప్తోంది. రివిజన్ క్లాసేమో.. అంతా గోలగోలగా ఆవిడ నోట్లోంచి మాట రాకుండానే అందిస్తున్నారు, ఒక్క బంటీ తప్ప.
  “ఫిబ్రవరి నైన్త్ ఇవేళ. ఇంక సరిగ్గా ట్వెంటీ డేస్ ఉన్నాయి పరీక్షలకి. ఏ డౌట్స్ వచ్చినా కాగితం మీద రాసుకుని రండి. నేను క్లియర్ చేస్తాను.” మేమ్ చెప్తున్నారు.
  “ఇంక సరిగ్గా ఫైవ్ డేస్ ఉంది.” అనుకున్నాడు బంటీ.


  “అయితే పన్నెండో తారీఖు వరకూ ఏం చెయ్యడానికి లేదన్నమాట. ఈ పిల్ల ఎక్కడికి వెళ్లిపోయుంటుంది? ఏదేమైనా తెలియగానే తప్పకుండా డిసిప్లిన్ యాక్షన్ తీసుకోవాలి. మళ్లీ ఆ అమ్మాయిని హస్టల్ కి రానియ్యకూడదు. లేకపోతే అదే అలవాడైపోతుంది అందరికీ.” చంద్ర శేఖరంగారు అంటున్నారు, వెంకట్ చెప్పిందంతా విని.
  “ముందు ఆ అమ్మాయి కనిపిస్తే అది తరువాతి సంగతి. పేరెంట్స్ కి మనం ఆన్సరబుల్ కదా!” వెంకట్ దిగులుగా అన్నాడు.
  “మోరల్ గా మన బాధ్యత ఒప్పుకుంటాను. లీగల్ గా ఏం ఫరవాలేదు. మనం అన్ని కండిషన్స్ తో డిక్లరేషన్ తీసుకున్నాం. అయినా హస్టల్స్ లో పిల్లల్ని పెట్టేటప్పుడే పేరెంట్స్ అన్ని జాగ్రత్తలూ చెప్పుకోవాలి. 24 గంటలూ ఎవరు కాపలా ఉంటారు.. ఇళ్లల్లో మాత్రం ఉండగలరా? పిల్లలకి వాళ్ల రెస్పాన్సిబిలిటీ తెలియాలి.”
  “పేరెంట్స్ అందరూ చెప్తారు సార్. కాకపోతే అందరు పిల్లలూ వినరు. విన్నా పాటించరు. అందుకే మేం ప్రతీ స్టూడెంట్ నీ ఫాలో అవుతుంటాం. లాస్ట్ టూ డేస్ గౌరి కోసం వెళ్లాం కనుక చూసుకో లేక పోయామేమో. అసిస్టెంట్స్ చూస్తూనే ఉంటారు. డే స్కాలర్స్ కి వచ్చి బస్ లో జారుకుని ఉంటుంది. లేకపోతే ఎవరైనా భయపెట్టి కిడ్నాప్ చేశారా? తల్చుకుంటే భయమేస్తోంది.” వెంకట్ గాభరాగా అన్నాడు.
  “ఏం కాదనే అనుకుందాం. ఏదైనా పన్నెండో తేదీ వరకూ ఆగాల్సిందే. ఇంకా మూడ్రోజులుంది.” తిరుపతి తెచ్చిన కాఫీ కప్పు తీసుకుని అన్నారు చంద్రశేఖరం గారు.
  “ఇంకో అలార్మింగ్ కేసుంది సార్. అబ్బాయి పేరు బంటీ.” అని బంటీ గురించి అంతా వివరంగా చెప్పాడు. డాక్టర్ దగ్గరకి తీసుకెళ్లడం, బంటీ ఎప్పుడూ ఏదో లోకంలో ఉంటుండడం, గ్రేడ్స్ తగ్గిపోవడం.. అంతా.
  “అంతే కాదండీ. సరిగ్గా తినడం లేదనుకుంటాను. బాగా చిక్కి పోయాడు. అసలందుకే మిమ్మల్నోసారి రమ్మని కిందటి వారం ఫోన్ చేశాను.”
  “ఏదైనా లౌ ఫెయిల్యూరేమో..” చంద్రశేఖరం గారు ఎలర్ట్ అయారు.
  “ఆ అబ్బాయి దగ్గర సెల్ ఫోన్ లేదు. లెటర్స్ ఏం రాయట్లేదు. నాకు తెలిసి ఎవరి తోనూ కమ్యూనికేషన్ లేదు. ఎలా తెలుస్తుంది?”
  “అతనిది హైద్రాబాద్ అన్నారు కదూ? వాళ్ల ఫోన్ నంబర్ ఇవ్వండి. నేను వెళ్లగానే మాట్లాడతాను.”
  తల మీది నుంచి పెద్ద భారం తీసేసినట్లుగా అనిపించింది వెంకట్ కి.
  “ఇంకో విషయంసార్. ఈ కనిపించకుండా పోయిన ఉజ్వల, బంటీ చిన్నప్పటి నుంచీ క్లాస్ మేట్స్.
  “మరా విషయం చెప్పరేం? బంటీ ఉన్నాడో లేదో చూశారా?” అడిగారు కాస్త క్లూ దొరికినట్లుగా.
  “ఉన్నాడు. వాళ్లకి కెమిస్ట్రీ క్లాస్ అవుతోంది.”
  “క్లాసయ్యాక ఓ సారి పిలిపించండి.”


  కెమిస్ట్రీ మేమ్ వెళ్లి పోగానే అలవాటు చొప్పున కిటికీ దగ్గరికి వెళ్లి పోయాడు బంటీ. ఈ సమయంలో అమ్మాయిలు బైటికి వచ్చే ఛాన్సే లేదు. కానీ అప్పుడప్పుడు అద్భుతాలు జరుగుతుంటాయి కదా!
  “బంటీ! ప్రిన్సిపాల్ గారు పిలుస్తున్నారు.” ఇంగ్లీష్ లెక్చరర్ భాస్కర్రావుగారు క్లాసులోకి వస్తూ అన్నారు. నెమ్మదిగా స్టెడీగా డాక్టర్ శివరామ్ పర్యవేక్షణలో 20 కిలోల వరకూ తగ్గారు పద్మ, భాస్కర్రావులు.
  “అయ్యో.. సార్ వస్తున్నట్లు చూసుకోలేదే! అసలు ఏమీ శబ్దం లేకుండా ఎలా వచ్చేశారో! ఇదివరకు ఇంగ్లీష్ క్లాస్ అంటే నానా గోలా చేసే పిల్లలు ఇప్పుడు ఏం మాట్లాడట్లేదు.” బంటీ కాస్త గిల్టీగా తన బెంచ్ దగ్గరకు వచ్చాడు.
  “త్వరగా వెళ్లిరా.” భాస్కర్ సార్ హెచ్చరించడంతో కదిలాడు బంటీ. “మళ్లీ ఎందుకబ్బా? మొన్న టెస్ట్ లో కొంచె పెరిగాయే మార్కులు.” మరి ఎందుకు పిలిస్తున్నారో అర్ధం అవలేదు బంటీకి.
  ప్రిన్సిపాల్ రూమ్ లో ఎవరో కొత్తవాళ్లున్నారే.. చంద్రశేఖరంగారిని ఎప్పుడూ చూడలేదు బంటీ. ఏదైనా సమస్య వస్తే తప్ప ఆయన పిల్లల్ని ఎక్కవగా పట్టించుకోరు.
  “ఎలా ఉన్నావు బంటీ? ఈయన మన కాలేజ్ కరెస్పాండెంట్. మానేజ్ మెంట్ లో ఉంటారు.”
  చంద్రశేఖరంగారి కేసి తిరిగి దణ్ణం పెట్టాడు.
  “బాగా చదువుతున్నావా బాబూ?”
  చదువుతున్నానన్నట్లుగా తల నిలువుగా ఊపాడు.
  “హాస్టల్లో సదుపాయంగా ఉందా?”
  “ఉందండీ.” మళ్లీ తలూపాడు.
  “టెస్ట్ లలో ఎందుకు అంత ఇంప్రూవ్ మెంట్ కనిపించడం లేదు? పాఠాలు అర్ధమవుతున్నాయా?
  మళ్లీ ఈయన మొదలు పెట్టాడే.. “అసలు ఇంట్లో దెబ్బలాడి హైద్రాబాద్ లోనే చేరాల్సింది ఆర్ట్స్ లో. ఇక్కడి కొస్తే రోజూ ఉజ్జీని కలవచ్చనుకున్నాను.. ఇరుక్కు పోయాను”అనుకున్నాడు.
  “ఏం బాబూ! మాట్లాడవేం?”
  చూశారా అన్నట్లు వెంకట్ తలెగరేశాడు.
  ఆలోచనల్లోంచి బైటికొచ్చిన బంటీ ఆయనకేసి చూశాడు. ఏదో అడిగారు. తల అడ్డంగా ఊపేస్తే పోలా..
  “ఏ లెసన్స్ అర్ధం అవడం లేదు?”
  “ఫిజిక్సండీ”
  “ఫిజిక్స్ లో నీకున్న డౌట్స్ అన్నీ ప్రతీ ఛాప్టర్ కీ కాగితం మీద రాసి తీసుకురా. ఇక్కడే కూర్చో పెట్టి క్లియర్ చేయిస్తారు ప్రిన్సిపాల్ సార్.” అన్నారు చంద్రశేఖరం గారు.
  బంటీ ప్రోగ్రెస్ షీట్ చంద్రశేఖరంగారి ముందు పెట్టాడు వెంకట్. ఫిజిక్స్ ఒక్కటే కాదు. అన్ని సబ్జక్ట్స్ లోనూ తగ్గిపోతున్నాయి మార్కులు. ఫస్టియర్లో ఎయిటీ పెర్సెంట్ వస్తే సెకండ్ ఇయర్లో అరవై శాతానికి మించలేదు ఎందులోనూ.. ఇంగ్రీష్ తప్ప.
  “నీకు ఉజ్వల తెలుసా?”
  ఒక్క సారి గుండె ఆగి పోయినట్లయింది. వీళ్లకి తెలిసిపోయిందా! అమ్మో.. బి కేర్ ఫుల్.
  “మేం ఒకే స్కూల్లో చదివామండీ.” అనవసరమైన సమాచారం ఇవ్వకుండా జాగ్రత్తగా ఉండాలి. బంటీ గొతు సవరించుకున్నాడు.
  “ఆమె ఎలాంటి అమ్మాయి?”
  “చాలా మంచిదండీ. వెరీ లైవ్లీ” చెప్తుంటే బంటూ కళ్లు మెరవడం వెంకట్ దృష్టిలో పడింది.
  “తనకి బాయ్ ఫ్రెండ్స్ ఎవరైనా ఉన్నారా?”
  “నో సర్. ఎవరూ లేరు.” వెంటనే రియాక్టయాడు.
  “అంత ఖచ్చితంగా ఎలా చెప్పగలవు?”
  దొరికి పోయాన్రా అనుకున్నాడు.
  “తను అలాంటిది కాదు సార్. చాలా మంచి అమ్మాయి.” బంటీకి, తన మూలంగా ఉజ్జీని వీళ్లు అనుమానిస్తున్నారేమోననిపించింది.
  “నీకు బాగా తెలుసా?”
  “తెలుసు సార్.: ఎయిత్ క్లాస్ లో తన ఫ్రెండ్స్ లౌ లెటర్ ఇవ్వడం, దాన్ని ఉజ్వల పట్టించుకోకుండా వదిలెయ్యడం.. అన్నీ చెప్పాడు బండీ.
  “వాట్? ఎయిత్ క్లాస్ లో లౌలెటరా?” నమ్మలేనట్లుగా అడిగాడు వంకట్.
  “యస్ సార్. నేనే హెల్ప్ చేశాను, వాళ్లకి ఇంగ్లీష్ సరిగ్గా రాదని. రవి, వేణు భయపడి పోయారు ముందు.
  “మరి.. తరువాతేమయింది చెప్పు.” చంద్రశేఖరంగారు కుతూహలంగా అడిగారు.
  “వాళ్ల డాడీ కొడతారేమోనని భయపడ్డారు సార్. కానీ ఆయన మంచాయన. వార్నింగ్ ఇచ్చి వదిలేశారు.”
  “రవి, వేణు ఇప్పుడెక్కడున్నారు?” చంద్రశేఖరంగారు కోపంగా అడుగుతున్నట్లనిపించింది బంటీకి.
  ఇప్పుడు వాళ్ల సంగతెందుకు? ఇన్నేళ్ల తర్వాత పనిష్ చేస్తారా?
  “అదంతా అప్పుడే మర్చిపోయారు సార్. వట్టి క్రష్. అంతే. హైద్రాబాద్ లో ఇంటర్ చదువుతున్నారు. వాళ్లతో అస్సలు టచ్ లేదు. ఇందులో ఉజ్వలకి అసలు ఏం పార్ట్ లేదు. తనకి ఏం తెలీదు. అసలా లెటర్ తను చదవనే లేదు. వాళ్ల డాడీ తీసేసుకున్నారు.” గడగడా మాట్లాడుతున్న బంటీని పరిశీలనగా చూశారు వెంకట్, చంద్రశేఖరంగారు.
  ఇంటర్ చదువుతున్న పదహారేళ్ల కుర్రాడు, ఎయిత్ క్లాస్ లో జరిగింది టీనేజ్ క్రష్ అంటున్నాడు. ఊహలకి అందనంత ఎదిగి పోయారా ఈ పిల్లలు? లేక అమాయకత్వమా? ఒకటి రెండు మాటల్లో తప్ప జవాబివ్వని బంటీ ఆపకుండా ఎలా మాట్లాడుతున్నాడో.. స్నేహితుల్ని రక్షించుకోవాలనే ప్రయత్నమా?
  “ఉజ్వలనేం అనకండి సార్.” బంటీని చూస్తుంటే కాళ్ల మీద పడిపోయేలా ఉన్నాడు.
  “అలాగే.. అలాగే. ఏం అనం. నువ్వేం వర్రీ అవకు.” వెంకట్, ఇంక వెళ్లు అన్నట్లు సైగ చేశాడు.
  “ఇదంతా ఎందుకడుగుతున్నారు సార్?”
  “నిన్న రాత్రి నుంచీ ఉజ్వల కనిపించడం లేదు.” నెమ్మదిగా అన్నాడు వెంకట్.*

                                     ………………