Friday, December 8, 2017

అంతా ప్రేమమయం-18.

Posted by Mantha Bhanumathi on Friday, December 08, 2017 with No comments
                                                     అంతా ప్రేమమయం- 18.

 

  ఫిబ్రవరి 14.
  ‘ఫాదర్' లో చదివే పిల్లలు, లెక్చరర్స్, రాగలిగిన పేరెంట్స్, ఊర్లో పెద్దలు.. అందరూ ఆ ఊర్లో ప్రఖ్యాతి గాంచిన A.C ఆడిటోరియమ్ లో ఆ సక్తిగా చూస్తూ కూర్చున్నారు.మంజుల ఇచ్చిన డిజైన్ ను అనుసరించి స్టేజ్ డెకొరేటర్ కమ్ ఎలెక్ట్రీషియన్ నారాయణ ముందు రోజు రాత్రి నుంచే స్టేజ్ మీద కర్టెన్లు, లైట్ అరేంజ్ మెంట్స్ చేశాడు. స్టేజ్ కింద, ఆడియన్స్ కి ముందు ఆర్కెస్ట్రా ఉండే చోటు లో మంజుల బాబాయిలు త్రివిక్రమ్, ఫణి.. ఒకళ్లు కీ బోర్డ్, ఒకళ్లు డ్రమ్స్ దగ్గర కూర్చున్నారు.
  సరిగ్గా పన్నెండు గంటలకి ‘కాలేజ్ డే’ మొదలయింది. వెంకట్ స్టేజ్ మీదికి వచ్చి కాలేజ్ గురించి, అందులో చదివిన పిల్లలు ఎలా ఆలిండియా లెవెల్లో, స్టేట్ లెవెల్లో, ఇంటర్నేషనల్ గా మంచి పొజిషన్స్ లో ఉన్నారో క్లుప్తంగా చెప్పాడు. మధ్య మధ్య మారుమోగి పోయేట్లు చప్పట్లు.
  గత సంవత్సరం ఐఐటిలో,యమ్ సెట్ లో, ఎయిమ్స్ లో, జిప్ మర్ లో రాంకులు తెచ్చుకున్నవాళ్లకి చప్పట్ల మధ్య అవార్డ్స్ ఇచ్చారు.
  ఇంగ్లీష్ లెక్చరర్ భాస్కర్రావు స్టేజ్ మీదకు వచ్చాడు. అందరికీ నమస్కరించి, తనెవరో చెప్పుకుని, “ఈ సంవత్సరం ‘ఫాదర్' కాలేజ్ కి ఒక ప్రత్యేకత ఉంది. సెకండ్ ఇయర్ స్డూడెంట్స్ అత్యంత ఉత్సాహంగా ఒక నాటకం ప్రదర్శిస్తున్నారు. వారి రెగ్యులర్ స్టడీస్ కి ఏ మాత్రం భంగం కలుగ కుండా వారం రోజుల్లో తయారై మిమ్మల్ని అలరించేందుకు మీ ముందుకు వస్తున్నారు.
    ఇటువంటి ప్రోగ్రామ్స్ విద్యార్ధులలోని సృజనాత్మక శక్తిని పెంచడమే కాకుండా వారి తెలివి తేటల్ని కూడా పదునెక్కిస్తాయని నా అభిప్రాయం. అది ఈ సంవత్సరం ఫలితాల్లో నిరూపించ బడుతుందని ఆశిస్తున్నాను.ఈ ప్రోగ్రామ్ ని మా సెకండ్ ఇంటర్ విద్యార్ధి బంటీ నిర్వహిస్తాడు.” కరతాళ ధ్వనుల మధ్య భాస్కర్రావు కిందికి దిగి కూర్చున్నాడు.
  త్రివిక్రమ్ ‘కీ’ బోర్డ్ మీద రోమన్ మ్యూజిక్ వాయిస్తున్నాడు. అతని దగ్గర అన్ని దేశాల సిడి లుంటాయి.
  బంటీ తెల్లని కుర్తా పైజామాతో స్టేజ్ మీదికి హుందాగా వచ్చాడు. వెనుక తెర మీద రోమ్ నగరంలోని ప్రసిద్ధి చెందిన కొలోజియమ్ పెయింట్ వేసి ఉంది. ప్రేక్షకులలో ఏం చూడబోతామా అని ఉత్సాహం.. ఆదుర్దా.
  రెండ్రోజుల్లోనే బంటీలో అనూహ్యమైన మార్పు వచ్చింది. అంతులేని ఆత్మవిశ్వాసంతో మైక్ అందుకున్నాడు. ఆడియన్స్ మధ్యలో కూర్చున్న తల్లిదండ్రుల కేసి తిరిగి నమస్కరిస్తున్నట్లు తల వంచాడు.
  “హాపీ వాలంటైన్స్ డే.” హాలంతా చప్పట్లు.
  ప్రిన్సిపాల్ గారికీ మానేజ్ మెంట్ కీ థాంక్స్ చెప్పి..
  “ఈ రోజు కార్యక్రమానికి నన్ను మాస్టర్ ఆఫ్ ద సెర్మనీగా ఎంచుకున్నందుకు, మా ఇంగ్లీష్ మాష్టారు భాస్కర్రావుగారికి వేవేల కృతజ్ఞతలు.” ఆ రెండు వాక్యాలలో, భాస్కర్ అతన్ని ఎందుకు ఎంపిక చేశాడో అందరికీ అర్ధమైపోయింది.
  స్పష్టంగా ప్రతీమాటా అందరికీ అర్ధమయేట్లు పలుకుతూ ప్రేక్షకులని వశపఱచుకుంటున్నాడు. మైకులో బంటీ గొంతు ఘంటసాల లోని గాంభీర్యతనీ, బాలులోని మాధుర్యాన్నీ కలగలిపినట్లుంది.
  “ఫిబ్రవరి పధ్నాలువతేదీన మన కాలేజ్ డే రావడం అందరికీ, ముఖ్యంగా యువతకి చాలా ఉత్సాహంగా ఉంది. ఈ రోజు ప్రపంచ ప్రేమికుల రోజు. ‘ప్రేమ’ అనేది ఒక తియ్యని మాట. ఆ మాట వినగానే రకరకాల అనుభూతులకి లోనవుతుంది మనసు.
  వయసుతో సంబంధం లేని ప్రేమ. తాత-అమ్మమ్మలకీ, అమ్మా- నాన్నలకీ, అన్నా- వదినలకీ, అక్కా-బావలకీ మధ్య ఉన్న ప్రేమ. యువతీ యువకుల మధ్య ఆవిర్భవించి, వివాహ బంధానికి దారి తీసే ప్రేమ. అత్యంత సహజంగా ప్రకృతి ప్రసాదించిన ప్రేమ.
  ఈ ప్రేమని అడ్డుకుని కాలరాసే వాళ్లున్నారంటే నమ్ముతారా? అసలు ఏ స్త్రీకీ, ఏ పురుషుడికీ ఎటువంటి ప్రేమ, సంబంధం ఉండ కూడదని శాసించిన చక్రవర్తి క్లాడియస్, అతని శాసనాన్ని ఉల్లంఘించిన మత గురువు వాలంటైన్ ల చరిత్రే ఈ నాటి వాలంటైన్స్ డే ఆవిర్భావానికి నాంది.
  ఇప్పుడు ‘ఫాదర్' రెసిడెన్షియల్ కాలేజ్ వద్యార్ధులు వినమ్రతతో సమర్పిస్తున్న నాటికే “వాలంటైన్టస్ డే”.
  బంటీ వెనక్కి నడుచుకుంటూ వెళ్లిపోయాడు సైడ్ కర్టెన్ లోకి, ప్రేక్షకుల కరతాళ ధ్వనుల మధ్య. స్టేజ్ వెనుక నుంచి బంటీ వ్యాఖ్యానం మొదలయింది.

  “మూడవ శతాబ్దంలో రోమ్ నగరంలో వాలంటైన్ అనే మత గురువు ప్రజల ప్రేమాభిమానాల్ని చూరగొన్నాడు. ప్రతీ జంటా అన్ని వర్గాల వివాహాలనీ వాలంటైన్ చేతుల మీదుగా జరగాలని కోరుకునే వారు.”
సీను1: కర్టెన్ పైకి లేవగానే చర్చ్ ప్రత్యక్షమయింది. భక్తి సంగీతం వినిపిస్తోంది. వాలంటైన్ ఆల్టార్ ముందు నిల్చుని ప్రవచనాలు చదువుతున్నాడు. నల్లని పొడవాటి మతగురువుల గౌను, బెల్టు, షూస్ తో తల మీద మత గురువులు ధరించే క్యాప్ తో ఎంతో పవిత్రంగా ఉన్నాడు. అతను చేతులు క్రాస్ లాగా చేసే విధానం, ప్రార్ధన చేసే పద్ధతి అందరికీ భక్తి భావం కలిగిస్తోంది.
  పది మంది యువతీ-యువకులు ఎదురుగా ఉన్న బెంచాల మీద వినయంగా కూర్చుని ఉన్నారు. ఇంతలో పద్ధతిగా అలంకరించుకున్న వధూవరులు అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ వస్తున్నారు. వెనుక వధువు తండ్రి.
  వధూవరుల చేత ప్రమాణాలు చేయించి, తండ్రి చేత వధువు చేతిని వరునికి అప్పగించారు మత గురువు వాలంటైన్.
  (అందరూ ప్రార్ధన చేస్తుండగా నెమ్మదిగా కాంతి మందగించి చీకటి అలముకుంది. సీన్ కి తగ్గట్లుగా బాక్ గ్రౌండ్ లో పియానో మ్యూజిక్.)
సీను 2:  మరుక్షణంలో మెరుపులా బెంచీలు తీసేసి, ఆల్టార్ ముందుకు ఇంకో రాజ ప్రాసాదం తెర దించారు. దేదీప్యమానంగా లైట్లు. రోమన్ చక్రవర్తి ఏదో ఆలోచిస్తూ స్టేజ్ మీద పచార్లు చేస్తున్నాడు.
  “రోమన్ చక్రవర్తి క్లాడియస్ యుద్ధోన్మాది. తన రాజ్యంలోని యువకులందరూ సైన్యంలో చేరాలని ఆదేశిస్తాడు. వాలంటైన్ అతని రాజ్యంలో ఒక చర్చ్ లో మత గురువుగా ఉన్నాడు.” బంటీ వివరించాడు.
  క్లాడియస్ భీకరంగా ఉగ్రంగా ఒక చేత్తో ఇంకో అర చేతిని పిడి గుద్దులు గుద్దుతూ తిరుగుతున్నాడు. కాసేపు సింహాసనం దగ్గర కూర్చుని మళ్లీ అసహనంగా లేచి అక్కడే ఉన్న పెద్ద గంటని మోగించాడు.
  సైనికులు పదిమంది పరుగెత్తుకుని వచ్చి చెరో పక్కా నిలుచున్నారు. అనుగుణంగా సంగీతం, డ్రమ్స్.
  “ప్రభూ! ఆజ్ఞ..” ముందు ఉన్న ఒక సైనికుడు అడుగు ముందుకు వేసి వినయంగా తలవంచి అడిగాడు.
  క్లాడియస్: ఈ వారం ఎంతమంది చేరారు సైన్యంలో?
  సైనికుడు: నలుగురు ప్రభూ.
  క్లాడియస్: ఈ విశాల రోమన్ సామ్రాజ్యంలో నలుగురే ముందుకు వచ్చారా సైన్యంలో చేరడానికి? ఐరోపా ఖండాన్నంతనీ అఖండ రోమన్ సామ్రాజ్యంగా విస్తరించాలని మా ఆకాంక్ష. దండోరా వేయించండి.
  కాంతి డిమ్ అయి, కొలొజియమ్ తెర దిగింది.

  సైనికుడు అటూ ఇటూ తిరుగుతూ, “పద్ధెనిమిది, ముప్ఫై సంవత్సరాల వయసులో ఉన్న యువకులు సైన్యంలో చేరి శిక్షణ పొందాలని రాజుగారి ఆజ్ఞ.” మూడు సార్లు దండోరా వేసి వెనక్కి వెళ్లి పోతాడు.
  స్టేజ్ మీద మళ్లీ రాజ దర్బారు..
  సైనికుడు: మహప్రభో! నెల నుంచీ దేశమంతా తిరిగి ప్రయత్నిస్తే ఒక్కరు కూడా ముందుకు రాలేదు.
  క్లాడియస్: ఏమై ఉంటుంది కారణం? రాజ్యంలో ఎన్ని వివాహాలయ్యాయి గత నెలలో?
  సైనికుడు: వంద పైనే ప్రభూ!
  క్లాడియస్: అంటే పెండ్లి అవకపోతే ఆ వంద మందీ సైన్యంలో చేరే వారు కదా? ఇంక నుంచీ ఎవరూ పెళ్లి చేసుకోవడానికి వీల్లేదని ప్రకటించండి. ఇది రాజాజ్ఞ.
సీను 3: (రాజ ప్రాసాదం స్థానంలో చిన్న ఊరు సీన్. చెట్లూ, కాలి బాట, వీధి దీపాలు) పది మంది ప్రజలు పనులు చేసుకుంటూ తిరుగుతుండగా లైట్లు వెలుగుతాయి. మధ్యలో ఆగి కబుర్లు చెప్పుకుంటున్నట్లు.. ఈ లోగా సైనికుడు ప్రవేశిస్తాడు.
  సైనికుడు: వినండోహో.. (డ్రమ్ కొడ్తూ) రాజుగారి ఆజ్ఞ. దేశంలో ఎపరూ పెళ్లిళ్లు చేసుకోవడానికి వీలు లేదు.
ప్రజలు నోరు, బుగ్గలూ నొక్కుకుంటూ నోరు తెరిచీ.. హావ భావాలతో ఆశ్చర్యాన్ని వ్యక్తం చేస్తుంటారు.
  సైనికుడు: అంతే కాదు. పెళ్లి చేసుకున్న వాళ్లకి, చేయించిన వాళ్లకి మరణ దండన విధిస్తారొహో!
ఇద్దరిద్దరు నిల్చుని ఆశ్చర్యంగా మాట్లాడుతూ, రాజుని తిడ్తూంటారు.
సీను 4: చర్చ్ లో ఫాదర్ వాలంటైన్ ఆల్టార్ దగ్గర అటూ ఇటూ పచార్లు చేస్తుంటాడు. ఇద్దరు మగవాళ్లు వచ్చి ఎదురుగా నిలుచుంటారు.
  వాలంటైన్: చెప్పండి.. ఏం సేవ చెయ్యగలను?
  1వ వ్యక్తి: మా అబ్బాయికి వారి అమ్మాయినిచ్చి వివాహం జరిపించమని వేడుకోవడానికి వచ్చాం ఫాదర్
  వాలంటైన్: మీకు తెలుసు కదా నేనేం చెయ్యలేనని చక్రవర్తి నిషేధాజ్ఞ మీకు తెలుసు కదా?
  2వ వ్యక్తి: అలా అనవద్దు ఫాదర్. ఆజ్ఞ వచ్చాక కూడా మీరు జరిపించారు కదా? కేవలం వధూ వరులను మాత్రమే పంపుతాం. వారిని దంపతులని చెయ్యండి.
  వాలంట్ైన్: నిజమే ప్రభువు దయ వలన ఇది వరకు చెయ్య గలిగాను. కానీ ఇప్పుడు నిఘా ఎక్కువయింది. సైనికులు రాత్రి పగలు నిర్విరామంగా తిరుగుతున్నారు. పట్టు బడ్డామా, మీకు నాకు మరణమే.
  1వ వ్యక్తి: ఆ ప్రభువు మీద భారం వేసి చేద్దాం ఫాదర్. మీ మీద ఎంతో ఆశ పెట్టుకుని వచ్చాం.
  వాలంటైన్: సరే. ప్రభువాజ్ఞ. (క్రాస్ ఎదురుగా వెళ్లి మోకరిల్లుతాడు.)
(లైట్లు డిమ్. వచ్చిన ఇద్దరు వ్యక్తులూ వెళ్లిపోయారు. వధూవరులు వస్తారు. కొవ్వొత్తి కాంతి మాత్రం మిణుకు మిణుకు మంటూ ఉంటుంది.
  వాలంటైన్: (గుసగుస లాడుతున్నట్లుగా) ప్రభువు సమక్షంలో ఈమెను నా భార్యగా స్వీకరిస్తున్నాను.
  వరుడు కూడా ఆ వాక్యాన్ని గుసగుసగా చెప్తాడు.
  వాలంటైన్: ప్రభువు సాక్షిగా ఇతను నా భర్త. ఈ క్షణం నుంచీ మనసా వాచా కర్మణా ఇతని తోనే జీవిస్తాను.
  వధువు కూడా మెల్లిగా అంటుంది.
  స్టేజ్ వెనుక ఎవరో పరుగెడుతున్నట్లు అడుగుల శబ్దం గట్టిగా ఇద్దరు అరుస్తారు.. “పట్టుకోండి. ఇక్కడ వివాహం జరుగుతున్నట్లు వార్త వచ్చింది. ఎక్కడ.. ఎక్కడ.. బంధించండి.”
  శబ్దాలు దగ్గరగా వస్తుంటాయి. పెళ్లి కొడుకునీ, పెళ్లి కూతురినీ పారి పొమ్మని పంపించేస్తాడు వాలంటైన్. కానీ, పూల దండలు అక్కడే మర్చి పోతారు.
  (చర్చ్ లో లైట్లు క్రమంగా కాంతి వంతమవుతాయి.)
  ఇద్దరు సైనికులు వస్తారు పరుగెత్తుకుంటూ.
  సైనికుడు: ప్రభువాజ్ఞనే ధిక్కరిస్తావా? ఎంత ధైర్యం. నిన్ను బంధిస్తున్నాం. నువ్వు వివాహం జరిపించావనడానికి సాక్ష్యం ఈ పువ్వుల దండలే.
  ఇంకొక సైనికుడు పూల దండల్ని నలిపేస్తాడు.
  మరొక సైనికుడు  ఫాదర్ రెండు చేతులకీ సంకెళ్లు వేస్తాడు అట్ట హాసం చేస్తూ.
  “పద.. చక్రవర్తికి ఏం సమాధానం చెప్పుకుంటావో చెప్పుకుందువుగాని.”
  వాలంటైన్ చిరునవ్వుతో సైనికుల వెంబడి నడుస్తాడు.
సీను 5: రాజ ప్రాసాదం.. క్లాడియస్ క్రోధంగా బుసలు కొడ్తూ ఉంటాడు. చేతులకు సంకెళ్లతో వాలంటైన్ మొహం ప్రశాంతంగా, చిరునవ్వుతో. ఆయన్ని పట్టుకుని ఇరు పక్కలా సైనికులు.
  క్లాడియస్: ఏం చూసుకుని నీకింత కండ కావరం? నా ఆజ్ఞ నీకు చేరలేదా?
  వాలంటైన్: చేరింది ప్రభూ. కానీ మనందరికీ పైనున్న ప్రభువు వేరే ఆజ్ఞ ఇచ్చారు. యువతీ యువకులను కలిపి ఈ సృష్టి ఆగి పోకుండా చూడమని.
  క్లాడియస్: ఓహో! నీకు మరణ దండన విధిస్తున్నాను. నీ ప్రభువు రక్షిస్తాడేమో చూడు. ఇతన్ని కారాగారంలో బంధించండి. (సైనికుల కేసి తిరిగి అరిచాడు.)
  సైనికులు వాలంటైన్ని తీసుకెళ్తారు.
సీను 6: జైలులో దుమ్ము ధూళిల మధ్య వాలంటైన్ మోకరిల్లి ప్రార్ధన చేస్తుంటాడు. అటూ ఇటూ చూసుకుంటూ ఒక యువకుడు ప్రవేశిస్తాడు.
  యువకుడు: ఫాదర్! ఈ నగరంలోని యువకులందరూ మీకు కృతజ్ఞతలు తెలియ జేస్తూ ప్రేమతో సమర్పిస్తున్నారు. (పువ్వుల గుత్తి, కృతజ్ఞతా పత్రం జైలు కటకటాలలోంచి వాలంటైన్ కిస్తాడు.)
యువకుడు వెళ్ల పోగానే..
  సైనికుడు: (ధన్ ధన్ మని చప్పుడు చేసుకుంటూ వచ్చి) రాజ్యంలో యువకులందరినీ యుద్ధంలో పాల్గొనేలా చెయ్యమని చక్రవర్తి ఆజ్ఞ.
  వాలంటైన్: యుద్ధం వల్ల ఏం ప్రయోజనం? మీ చక్రవర్తిని ప్రేమతత్తవం అలవర్చుకొమ్మని చెప్పు.
  సైనికుడు: ప్రేమ కడుపు నింపుతుందా? యుద్ధం చేసి రాజ్యాలని జయిస్తే రోమన్ సామ్రాజ్యం ప్రపంచాన్ని తనలో కలుపుకోగలుగుతుంది. వితండ వాదం చెయ్యక యువకులని సైన్యంలో చేరమని చెప్పు.
  వాలంటైన్: ప్రేమతో కూడా ప్రపంచాన్ని జయించవచ్చు. యువకుల శక్తి యుక్తులను ప్రభువులు నిర్మాణాత్మకంగా ఉపయోగించు కొనవచ్చును. యుద్ధ వాదం మానుకొమ్మని ప్రభువులకు నా మాటగా చెప్పు.
  సైనికుడు: ఎందుకంత మొండిగా ఉంటావు? ప్రభువు మాట వినక పోతే నీకు ఉరిశిక్ష ఖాయం.
  వాలంటైన్: ఆ ప్రభువు ఆదేశం అదే అయితే అలాగే.
  సైనికుడు రుస రుస లాడుతూ నిష్క్రమిస్తాడు.
  (ఒకరి తరువాత ఒకరు, పది మంది యువకులు  వాలంటైన్ కి పూల గుత్తులు పత్రాలు ఇచ్చి వెళ్తుంటారు. ఒక యువతి ధైర్యంగా ప్రవేశిస్తుంది.)
  యువతి: (కన్నీళ్లు కారుస్తూ) ఫాదర్..
  వాలంయైన్: ఎవరమ్మా నువ్వు? అభేద్యమైన ఈ కారాగారం లోకి యువకులే అతి కష్టం మీద వస్తున్నారే.. వారించినా వినకుండా. నువ్వెలా చ్చావు?
  యువతి: నేను ఈ జైలు వార్డెన్ కుమార్తేను. నా తండ్రి చేసిన ఏర్పాటుతో రాగలిగాను. రోజూ మీ వద్దకు రావాలని ఉంది. రావచ్చా ఫాదర్?
  వాలంటైన్: తప్పక రావచ్చమ్మా. కానీ నా వల్ల చిక్కుల్లో పడతావేమోనని భయంగా ఉంది. ఇంత సాహసం ఎందుకు చేస్తావు?
  యువతి: ఫాదర్! మీరు చేస్తున్న త్యాగంతో పోలుస్తే నా సాహసం ఎంత?
అప్పటి నుంచీ ఆ యువతి పళ్లు, పూలు, ఫలహారాలు ఇస్తూ ఉంటుంది.
సీన్ 7: క్లాడియస్ చక్రవర్తి అట్టహాసంగా వాలంటైన్ ఉన్న జైలులోకి ప్రవేశిస్తాడు.
  క్లాడియస్: ఏం ఫాదర్? నా ఆజ్ఞ పాటిస్తున్నావా?
  వాలంటైన్: తప్పక తమ ఆజ్ఞ పాటిస్తా ప్రభూ. యువకులను సైన్యంలో చేరమని చెప్పడం తప్ప.
  క్లాడియస్: నీతో మాట్లాడడం వల్ల నా సమయం వృధా తప్ప ప్రయోజనం ఏం లేదు. రేపు ఫిబ్రవరి పధ్నాలుగు. నీకు ఉరి పడే రోజు. సిద్ధంగా ఉండు.
  వాలంటైన్: ఆ ప్రభువు ఆజ్ఞ.
  క్లాడియస్ కోపంగా వెళ్లి పోతాడు.
  సైనికుడు” (కొంచెం విషాదంగా) ఫాదర్! మరణ శిక్ష అమలుకు తయారుగా ఉన్నారా?
  వాలంటైన్: ఈ ప్రపంచంలోకి వచ్చిన క్షణం నుంచే తయారుగా ఉన్నాను.  ఒక చిన్న పని చెయ్యగలవా?
  సైనికుడు: మీ ఆఖరి కోరిక కాగలనా?
  వాలంటైన్: ఈ పత్రం జైలర్ కుమార్తెకు అందజేయగలవా? ( పత్రం సైనికుడికి అందజేస్తాడు.
  సైనికుడు: తప్పక ఫాదర్.
  (అత్యంత విషాదమైన సంగీతం వినిపిస్తుండగా పైనుంచి తాడు కిందికి వస్తుంది. సైనికుడు వాలంటైన్ మెడకి తాడు బిగిస్తాడు.లైట్స్ ఫేడ్ ఆఫ్.)
  యువతి ప్రవేశం. లైట్స్ ఆన్.
  సైనికుడు: అమ్మా! ఫాదర్ మీకీ ఉత్తరం ఇమ్మన్నారు.
  యువతి: ఫాదర్ (ఏడుస్తూ) పత్రం విప్పుతుంది.
  “ విశ్వంలో ఏ శక్తీ ప్రేమని ఆపలేదు. జగమంతా ప్రేమమయం. నీవు నాకు సాంత్వన కలిగించినందుకు కృతజ్ఞతలు. ప్రేమతో” వాలంటైన్.
  యువతి పత్రం చదివి మూర్ఛిల్లుతుంది.
  కర్టెన్ పడుతుండగా, బంటీ గొంతు వెనక నుంచి వినిపిస్తుంది..
  “ప్రేమికుల కోసం ప్రాణాలను అర్పించిన వాలంటైన్ కు సైంట్ హుడ్ ఇచ్చారు. అతను ఉరి తీయబడిన రోజును ప్రేమికుల దినంగా పరిగణించి వాలంటైన్స్ డే గా జరుపుకుంటూ. యువతీ యువకులు పువ్వుల గుత్తులను, ప్రేమ పత్రాలను సమర్పించుకుంటున్నారు నేటికీ.”

  నాటకం ముగిసిన తరువాత ప్రేక్షకులు నిశ్సబ్దంగా ఉండిపోయారు. తెర వెనుక నిముషాల్లో శుభ్రం చేసి తెర తీశారు. నటీ నటులందరూ వరుసగా నిలుచున్నారు.
మధ్యలో వాలంటైన్, ఒక పక్కన క్లాడియస్, ఇంకొక పక్క జైలర్ కుమార్తె, ఇటూ అటూ మిగిలిన నటులు.
   స్టేజ్ మీదా, హాల్లోనూ దేదీప్యమానంగా లైట్లు వెలిగాయి. సూది పడినా వినిపించేంత నిశ్శబ్దం. కీ బోర్డ్ మీద క్లారినెట్ విషాదంగా వాయిస్తున్నాడు.
  ఎవరో నెమ్మదిగా మొదలు పెట్టారు చప్పట్లు. ఇంక అందుకున్నారు అందరూ. ప్రేక్షకులంతా నిలబడి ఐదు నిముషాలు కొట్టారు చప్పట్లు.
  కళ్లలో నీళ్లు కారుతుండగా వెంకట్, చంద్రశేఖరం గారు, భాస్కర్రావు స్టేజ్ మీదకు వచ్చారు.
  చంద్రశేఖరంగారు మైక్ అందుకున్నారు. “మనం ఎందుకు కన్నీరు కారుస్తున్నాం? సేంట్ వాల్యైన్ ను ఉరి తీసినందుకా? లేక.. ఈ చిన్నారులు చూపించిన అసమాన ప్రతిభకా? మేము ఈ కాలేజ్ ప్రాంభించిన నాటి నుంచీ.. ఎన్ని ఎమ్ సెట్ ర్యాంకులు వచ్చినా కలగనంత ఆనందం ఉద్వేగం ఈ రోజు కలిగాయి. ఈ అనుభూతిని మాకు కలుగ జేసిన ‘లిటిల్ మాస్టర్స్ ని పరిచయం చెయ్యమని బంటీని కోరుతున్నాను.”
  బంటీ వినయంగా మైక్ తీసుకుని స్టేజ్ మధ్యకి వచ్చాడు. గంభీర కంఠ స్వరంతో ప్రారంభించాడు.
  “మా నాటకంలో ప్రధాన పాత్ర వెయ్యడమే కాకుండా, స్టేజ్ డెకొరేషన్ డిజైనింగ్, ఆర్కెస్ట్రా అరేంజ్ మెంట్స్.. డైరెక్షన్.. ప్రతీ పాత్రలోనూ ఆ ప్రతిభను చూశారు మీరు. ‘ఫాదర్' సగర్వంగా పరిచయం చేస్తున్న వాలంటైన్ పాత్రధారి కుమారి బందా మంజుల.” మంజుల ముందుకు వచ్చి నమస్కరిస్తుంటే ప్రైక్షకులు మళ్లీ స్టాండింగ్ ఒవేషన్ ఇచ్చారు. మంజుల వినయంగా అందరికీ నమస్కారం చేసింది.
  “ప్రధాన పాత్ర ధారికి దీటుగా ప్రతి నాయక పాత్రను ధరించి మీ అందరి చేత నిరంకుశుడిగా, కర్కోటకుడిగా.. తిట్లు, దీవెనలు అందుకుంటున్న మాస్టర్ ప్రవీణ్.”
  ప్రవీణ్ దర్పాన్ని నాటకంలోనే వదిలేసి నవ్వుతూ అందరికీ అభివాదంచేశాడు.
  వీరిద్దరితో సమానంగా వీరి పాత్రల ప్రాముఖ్యం పెరిగేలా నటించిన సైనికుని పాత్రధారి మాస్టర్ ఆదిత్య.
  తరువాత సైనికుల కింద, ప్రజల కింద, చర్చ్ లో ప్రార్ధనకి వచ్చిన భక్తుల కింద.. చిన్న చిన్న పాత్రలలో నటించిన పది మందిని పరిచయం చేశాడు. అరిణ్, అరవింద్, అభిలాష్, ఆయుష్…
  “చివరగా సిగ్గు పడుతూ.. పదహారేళ్ల అమ్మాయి వన్నె చిన్నెలతో.. మీ అందరి చేతా కన్నీరు కార్పించిన వధువుగా, జైలర్ కుమార్తెగా జీవించిన మాస్టర్ ఆర్ణవ్" వంకీలు తిరిగిన జుట్టు మొహం మీదికి పడుతుండగా.. అమ్మాయిలాగే వయ్యారంగా గౌను సవరించుకుంటూ వచ్చి నమస్కారం చేశాడు ఆర్ణవ్.
  ప్రేక్షకులు, పరిచయ కార్యక్రమం పూర్తయ్యే వరకూ.. కూర్చుంటే మళ్లీ లేవవలసి వస్తుందని, నిల్చునే చప్పట్లు కొడుతూ ఉండిపోయారు.
  “చివరగా.. అతి ముఖ్యమైన వ్యక్తులు.. ఈ నాటకం ఇంత హృద్యంగా అందరి అభినందనలూ పొందేలా రూపొందడానికి సహకారం అందించిన తెర వెనుక సూత్ర ధారులు, శ్రీ నారాయణ.. స్టేజ్ డెకొరేషన్ అండ్ లైటింగ్ అరేంజ్ మెంట్స్ కీ, శ్రీ బందా త్రివిక్రమ్- కీ బోర్డ్ ప్లేబర్, శ్రీ బందా ఫణీంద్ర డ్రమ్స్ ప్లేయర్.” వారు నమస్కారం చేస్తుంటే హాలు దద్దరిల్లి పోయేట్లు చప్పట్లు కొట్టారు.
  “మా నాటకం స్క్రీన్ ప్లే, కాన్సెప్ట్, కోఆర్డినేట్ చేసిన మా ఇంగ్లీష్ మాష్టారు భాస్కర్రావుగారూ..”
  వెంకట్ ముందుకు వచ్చి మైకు అందుకున్నాడు బంటీ భుజం మీద చెయ్యి వేసి.
  “అన్నింటా తానే అయి నిలిచిన బంటీ.. భుజంగరావు.. ఇతని వ్యాఖ్యానాలు, పరిచయవాక్యాలు, ఇతనికి ఇతనే సాటి అనిపించేలా ఉన్నాయి. ఈ నాటి ఈ వాలంయైన్స్ డే పండగ బంటీ సందేశంతో ముగుస్తుంది.” చిరునవ్వుతో పిల్లలకేసి చూస్తూ అన్నాడు వెంకట్.
  స్టేజ్ మీదున్న వారంతా దిగి పోయారు.
  “ప్రపంచ ప్రేమికుల దినోత్సవం.. ప్రపంచ వ్యాప్తంగా ప్రాముఖ్యతని సంతరించుకుంటోంది ఇటీవలే. గ్లోబలైజేషన్ వల్ల జరిగిన అనేక ప్రయోజనాలలో ఇదొకటి.
  శ్కీకృష్ణ పరమాత్మ, జీసెస్ క్రైస్ట్, మహమ్మద్ ప్రవక్త, గౌతమ బుద్ధుడు, మహాత్మా గాంధీ, మార్టిన్ లూథర్ కింగ్.. మొదలైన ప్రవక్తలు, మహాను భావులు.. అందరినీ ప్రేమించమనే సందేశ మిచ్చారు.
  మా ప్రిన్సిపాల్ గారు, ‘వాలంటైన్స్ డే పండుగ’ అని మమ్మల్ని ఉద్దేశించి అన్నారు కానీ, ఇది చిన్న పిల్లల నుండీ వయో వృద్ధుల వరకూ జరుపు కోవలసిన పండుగ. అరవై ఏళ్లు నిండాయని, ఒక భార్య భర్తని ప్రేమించడం మానేస్తుందా? ఏ భౌతిక ఆకర్షణకీ లొంగని మానసిక ప్రేమ అంతు లేకుండా అలా ప్రవహిస్తూనే ఉంటుంది.
  విరిసీ విరియని వయసులో అన్నింటా ఆసక్తి కలిగి నట్లే ప్రేమ పట్ల కూడా కలగడం సహజమే. అది జీవితంలో ఒక మధుర మైన భావన. అలాగా ఆ మధుర భావనని మనసులో దాచుకుని జీవన యానాన్ని సాగిస్తాం.
  యువతీ యువకులు తమ సందేశాలని లేఖల ద్వారా, పవిత్రమైన పుష్పాల ద్వారా తెలియ పర్చుకోండి. ప్రేమను దాచుకోకండి.. అని సెయింట్ వాలంటైన్ చాటి చెప్పారు. తన ప్రాణాలను త్యాగం చేసి మరీ చెప్పారు.
  ప్రతీ యువతికీ, యువకుడికీ ఇంకొకరి మీద ప్రేమ పుట్ట వచ్చు. ఆ ప్రేమని వ్యక్తీకరించడం తప్పు కాదు. అటు వంటి భావం ఇద్దరిలో కలిగితే అది వివాహ బంధానికి దారి తీస్తుంది. అలా జరగనంత మాత్రాన అదే జీవితం అనుకోకూడదు. మనసు పొరల్లో ఆప్రేమని దాచుకుని సమయం వచ్చినప్పుడు మరొకరితో పంచుకుని మన పరిధిలో సాగాలి. అంతే కానీ కృంగి పోకూడదు.
  కొన్ని దేశాలలో పెద్ద చెక్క స్పూన్ల మీద తాళం చెవి చెక్కించి ఇస్తారు తమ ప్రేమని తెలుపడానికి. అంటే.. తమ హృదయానికి వేసిన తాళం తియ్యడానికి అనుమతి ఇచ్చినట్లు. అలాగే బట్టలు, నగలు ఏదైనా.. మీకు తోచింది, మీకు నచ్చింది, మీరు ఇవ్వ గలిగింది ఇవ్వండి మీరు ప్రేమించిన వాళ్లకి. . స్పందించక పోతే నవ్వుకోండి. అంతే..
  నా మటుకు నేను ఒకమ్మాయికి బొకే ఇవ్వాలనుకున్నానివేళ. కానీ ఆ అమ్మాయి, ఇంకొకరికి తాళం చెవి ఇచ్చిందని తెలిసి మానుకున్నాను. తాళం చెవి తీసుకున్నతను ఇంకొక అమ్మాయి చెయ్యి పట్టుకున్నాడు.”
  అందరూ నవ్వులు, చప్పట్లు.. ఈలలు. ఉజ్వల బుగ్గలు ఎర్రగా అయిపోగా తల దించుకుంది. సరస్వతి నవ్వుతూ ఉజ్వల చెయ్యి నొక్కింది.
  “ఈ విధంగా ఈ ప్రేమ అనంతంగా సాగిపోవాలి. ప్రేమను పంచుతూనే, అది ఆకలి తీర్చదు కనుక మన జీవనోపాధికి మన ప్రయత్నాలు చేసుకోవాలి. ఆ కనువిప్పు కలిగినప్పుడు, “అంతా ప్రేమమయం”. హాలు దద్దరిల్లేలా చప్పట్లు మోగుతుండగా బంటీ వంగి వంగి నమస్కరిస్తూ స్టేజ్ దిగాడు. జారీయగీతంతో సభ ముగిసింది.
  లేచి వస్తుండగా ఉజ్జీ సెల్ కుయ్ మంది. మమ్మీకేసి చూస్తూ తీసి చూసింది. “కంగ్రాట్యులేషన్స్. యు వన్ టెన్ థౌజండ్ రుపీస్ ఫ్రమ్ ద షో. హాపీ వాలంటైన్స్ డే.”

  ఆర్నెలల తరువాత..
  గౌరికి యెయిమ్స్ లో మూడో రాంక్, యమ్ సెట్ లో మొదటి రాంక్ వచ్చాయి. కానీ తను ఉస్మానియా మెడికల్ కాలేజ్ లో చేరింది.. కవితని చూసుకుంటూ ఉండచ్చని.
  సుష్మకి యమ్సెట్లో నలభై ఐదో రాంక్. తను కూడా ఉస్మానియా మెడికల్ కాలేజ్ లోనే చేరింది. మళ్లీ ఇద్దరూ రూమ్ మేట్స్.
  ఆదిత్యకి ఐఐటిలో తొంభై ఐదో రేంక్.. చెన్నైలో చేరాడు. మంజులకి యమ్సెట్ లో మంచి రాంక్.. జెయన్ టియులో చేరింది. ‘ఫాదర్' తొంభై శాతం ఫలితాలతో మళ్లీ మరోసారి ముందు నిలిచింది.
  ఉజ్వల వాళ్లింటి దగ్గర్లో ఉన్న సెయింట్ ఫ్రాన్సిస్ కాలేజ్ లో బికామ్ లో చేరింది.ఫ్రెండ్స్ తో తిరుగుతూ ఎంజాయ్ చేస్తూనే ఉంది.. కానీ మమ్మీ పర్మిషన్ తో.
  బంటీ నిజామ్ కాలేజ్ లో బి.యే లో చేరాడు. ఇంగ్లీష్, హిస్టరీ, పాలిటిక్స్ అతని గ్రూప్.
  ‘ఫాదర్’ లోఒక రోజు..
  పొద్దున్నే.. వెంకట్ తన గదిలో మారుతున్న సూర్యకాంతి రంగులు చూస్తున్నాడు.
  “మే ఐ కమిన్ సర్?” కొత్తగా చేరిన మాథ్స్ లెక్చరర్ లోపలికి వస్తున్నాడు. కొద్దిగా హడావుడిగా ఏదో ఫైల్ పట్టుకుని వస్తూ వైస్ ప్రిన్సిపాల్ శంకర్..
                                 *-----------------------*

Thursday, December 7, 2017

అంతా ప్రేమమయం- 17

Posted by Mantha Bhanumathi on Thursday, December 07, 2017 with No comments
                                                   అంతా ప్రేమమయం- 17


  
  బంటీ తడబాటు లేకుండా మొదలు పెట్టాడు.
  “నేను, ఉజ్జీ, ఊర్మిళ, రవి, వేణు.. యల్ కేజి నుంచీ టెంత్ వరకూ కలిసి చదువుకున్నాం. ఇన్నొసెంట్ గా చాక్లెట్ల కోసం, క్రేయాన్స్ కోసం దెబ్బలాడుకునే వాళ్లం. ఆటల్లో దెబ్బలు కొట్టుకుని ఒకళ్లనొకళ్లు ఓదార్చుకునే వాళ్లం. ఒకళ్లకి జ్వరం వస్తే మిగతా అందరం దేముడికి దణ్ణం పెట్టుకునే వాళ్లం.
  మేమంతా పరువుగలిగిన ఫామిలీస్ నుంచి వచ్చినవాళ్లమే. అందరి కంటే మాది ఫైనాన్షియల్ గా వెనుకబడిన ఫామిలీ. ఆ సంగతి మాకెప్పుడూ గుర్తుకు రాలేదు. వాళ్లకున్న బొమ్మలూ, బట్టలూ నాకు లేవని నేనే ఇంట్లో ఎప్పుడూ సతాయిస్తూ ఉండే వాడ్ని.”
  మూర్తి బంటీ చెయ్యి పట్టుకుని నొక్కాడు. గుండె కదలగా ఒకసారి డాడీకేసి చూసి అందరినీ పరిశీలించాడు. అందరూ ఆశ్చర్యంగా బంటీనే చూస్తున్నారు.
 “వయసుతో ఆ ఇష్టం రకరకాలుగా మార సాగింది. ఎందుకో గానీ ఉజ్వల మగపిల్లల్ని ఆకర్షించ సాగింది. ఊర్మిళని చూస్తే మామూలుగానే ఉండేది.” ఉజ్జీని చూసి అందరూ అనుకున్నారు, ‘నాచురల్లీ..’ అని.
  “మేం ఎయిత్ క్లాస్ లో ఉండగా జరిగిన సంఘటన మీకు తెలుసు. అందులో అమాయకత్వంతో కూడిన ఇష్టం తప్ప ఏం లేదు.” ఆ నాటిసంఘటన తలుచుకుని సరస్వతి మొహం కూడా ప్రసన్నంగా మారింది.
  “అప్పుడు భయపడి పోయిన రవి, వేణూ మళ్లీ ఆ మాట ఎత్త లేదు. అందరం ఆ సంగతి మర్చి పోయి మామూలుగానే ఉండే వాళ్లం.. టెంత్ క్లాస్ అయ్యే వరకూ.” ఒక్కసారి ఆగాడు బంటీ అందర్నీ చూస్తూ.
  “టెంత్ క్లాస్ ఫేర్వెల్ పార్టీలో ఉజ్జీని చూసిన నాకు అటువంటి ఊహే కలిగింది. మతి పోయినట్లని పించింది. అప్పట్నుంచీ నేను ఊహల్లోనే విహరించ సాగాను. మా పేరెంట్స్ నన్ను, హైద్రాబాద్ లో నా కిష్టమయిన ఆర్ట్స్ లో చేర్పిస్తే సులువుగా మర్చిపోయుండే వాడిని. ఎందుకంటే నాకు సాహిత్యం కంటే ఏదీ ఎక్కువ ఇష్టం కాదు.
  మమ్మీ నన్ను యమ్. పి. సి అని పుష్ చేస్తుంటే, ఎందుకు తనని బాధ పెట్టడం అనుకునీ, పైగా ఉజ్జీని చూస్తుండచ్చు కదాని పట్టు బట్టి ఇక్కడ చేరాను.”
  ఉజ్జీ ఆశ్చర్యంగా కళ్లు పెద్దవి చేసి చూసింది.
  బంటీ నిర్వికారంగా కొనసాగించాడు.
  “ఒక్క ఇంగ్లీష్ క్లాస్ తప్ప ఏదీ నేను శ్రద్ధగా వినలేదు. ఎప్పుడూ కిటికీలోంచి కిందికి చూస్తుండేవాణ్ణి.. ఉజ్జీ కనిపిస్తుందేమోనని.” వెంకట్ కి సీటు మారమన్నప్పుడు దిగాలుపడ్డ బంటీ గుర్తుకొచ్చాడు.
  “రేపు వాలంటైన్స్ డేకి బొకే కొని ఉజ్జీకివ్వడానికి ఐదు వందలు ఖర్చు పెట్టటానికి సిద్ధ పడ్డాను. నేనెంత పిచ్చివాణ్ణైపోయానో ప్రిన్సిపాల్ సార్ కి తెలుసు. ఆయన నా ప్రతీ కదలికనీ గమనిస్తూ ఉండేవారు. ఆయన్ని చాలా ఇబ్బంది పెట్టాను. సారీ సర్.. ఇట్ వజ్ నాట్ ఇన్ మై హాండ్స్.”
  వెంకట్ అర్ధం చేసుకున్నట్లుగా తల పంకించి, ప్రొసీడ్ అన్నట్లుగా బంటీని చూశాడు.
  “నేను ఉజ్జీ వైపు ఆకర్షింపబడటం యవ్వనంలోకి అడుగు పెట్టిన ప్రతీ వ్యక్తికీ సహజమైన అనుభూతి అని అర్ధం చేసుకుంటే.. ఆ అనుభూతికి ఆడ, మగ అనే తేడా లేదని కూడ ఒప్పుకుంటారు మీరంతా. మీ మనస్సాక్షినడుగుతే చెప్తుంది.. అటువంటి స్పందన మీక్కూడా ఎప్పడో అప్పుడు కలిగే ఉంటుందని.
  అచ్చు అటువంటి అనుభూతే ఉజ్జీకి కూడా కలిగింది.”
  అందరూ ఆందోళనగా ఒకరి మొహాలొకరు చూసుకున్నారు. ఉజ్జీ తల వంగి పోయింది.
  “కానీ నా మీద కాదు. వేరొకరి మీద. అందుకే తనుకూడా వేరే ప్రపంచం లో విహరించ సాగింది. అతన్ని కలుసుకోడం వీలు పడదని మనసులోనే దాచుకుంది.
  యస్సెమ్మెస్ లు చేస్తే కలవచ్చని ఊర్మిళ ఫోన్ లో చెప్పింది. అందుకని నిర్విరామంగా యస్సెమ్మెస్ లు చెయ్య సాగింది. ఆ ప్రయత్నంలో అనుకోకుండా అతనితో ఇంటర్వ్యూకి సెలెక్టయింది. అతనే హీరో ఆదిత్య. వాలంటైన్స్ డేకి అతన్ని కలవడానికి ముగ్గర్ని సెలంక్ట్ చేశారు. అందులో ఉజ్జీ ఉంది.” బంటీ ఆగి నీళ్ల గ్లాసు అందుకుని తాగాడు.
  సంతోష్, సరస్వతి మొహాలు చూసుకున్నారు. ఆదిత్య అంటే ఇష్టం అని తెలుసు కానీ ఇంత పిచ్చి అని తెలియదు. ఇపువురూ మౌనం వహించారు.
  “తన లైఫ్ లో మిస్చెయ్యడానికి వీల్లేని అపురూపమైన అవకాశం. అడుగుతే పర్మిషన్ ఇవ్వరు. ఇంటికి ఫోన్ చెస్తే తిట్లు పడతాయి. ‘స్కూల్ ఎగ్గొడితే వచ్చాక పనిష్మెంట్ ఇస్తారు’ అంతే కదా” అనుకుంది.
  ఇంట్లో మమ్మీ, డాడీ లేరు. లక్కీ అనుకుని ఊర్మీ వాళ్లింటికి వెళ్లింది. కానీ ఇంత గొడవవుతుందని ఊహించలేదు. ఆ సమయంలో అసలేదీ ఊహించ బుద్ధి కాదు. నిజానికి ఉజ్జీ నిన్న, మొన్న ఊర్మీ వాళ్లింట్లోనే ఉంది క్షేమంగా.. ఊర్మిళ పేరెంట్స్ వద్ద. రెండ్రోజులు షూటింగ్స్ అయ్యాయి టివి స్టూడియోలో. ఇదిగో ఊర్మిళా వాళ్ల అమ్మ సెల్ నంబర్.” తన జేబులోని కాగితం తీసిచ్చాడు.
  “ఉజ్జీ కనిపించడం లేదని తెలియగానే నేను ఎంతో బాధ పడ్డాను. లోకమంతా చీకటైపోయినట్లయింది. తిండి సహించలేదు. నిద్ర రాదు. అందుకే కళ్లు తిరిగి పడి పోయాను. హైదారాబాద్ వెళ్లాక డాక్టర్ల చుట్టూ అప్పులు చేసి పిచ్చివాళ్లలాగ తిరుగుతున్న అమ్మానాన్నలని చూసి అనుకున్నాను.. ఉజ్జీ కనిపించనందుకు నేనింత బాధపడుతున్నానే, నేనిలా అయి పోతున్నానని వాళ్లెంత నరకం అనుభవిస్తున్నారో అని..
  ఒక రకంగా ఉజ్జీ పారిపోవడం మంచిదే. ఎంత వర్రీ అయినా, నాకు అనుమానపు పొరలు తొలగి పోయాయి. మామూలుగా ఆలోచించడం మొదలు పెట్టాను.
  ముందర ఉజ్జీ ఏమయిందో కనుక్కోవాలి. రవి, వేణులు తెలీదన్నారు. ఇంక ఊర్మీ మిగిలింది. డాడీని అడిగి వాళ్లింటికి వెళ్లాను. జరిగింది తెలిసింది. నేను ఊర్మీ వాళ్లింటికి వెళ్లి వచ్చే వరకూ బస్టాప్ లో పేవ్ మెంట్ మీద కూర్చున్న డాడీని చూడగానే అనుకున్నాను.. ఇంక జన్మలో మమ్మీ డాడీలని బాధ పెట్ట కూడదని.” ఒక్క నిముషం తల దించుకున్నాడు బంటీ.
  “ఊర్మికి కూడా ‘ఇంట్లో అంతా చెప్పెయ్.. మీరు చేసింది తప్పే కానీ క్షమించరాని నేరమేం కాదని’ చెప్పాను. ఊర్మీ వాళ్ల మమ్మీకి చెప్పి, ఉజ్జీకి ఫోన్ చేసి ఉంటుంది. ఆ తరువాత ఇక్కడ కలిశాం అందరం.” బంటీ లేచి మూర్తి కాళ్లకి దణ్ణం పెట్టాడు. మూర్తి ఒక్క సారిగా లేచి గట్టిగా కొడుకుని కౌగలించుకుని నుదుటి మీద ముద్దు పెట్టుకున్నాడు, కళ్లలో నీళ్లు కారుతుండగా.

  కళ్లు మూసుకుని అంతా వింటున్న సరస్వతి ఉలిక్కి పడిందొకసారి, మీద ఏదో పడినట్లనిపిస్తే. ఉజ్వల నేల మీద కూర్చుని అమ్మ ఒళ్లో తల పెట్టి బావురుమంది.
  “నన్ను కొట్టు మమ్మీ. నాలుగు తగల్నిస్తే మంచిగా అవుతాను.” తల్లి చేతులు పట్టుకుని లెంపలు వాయించుకుంది. సంతోష్ కల్పించుకోకుండా తల్లీ కూతుళ్లని చూస్తూ కూర్చున్నాడు.
  పొద్దున్న వచ్చేటప్పుడు కూతురు కనిపిస్తే కాళ్లిరగ్గొడదామని అనుకున్న సరస్వతి కోపం చల్లారి పోయింది.
  “అరే! ఉండరా. ఏంటిది.. లే లే..”
  “నేను నీ దగ్గరే ఉండి చదువుకుంటాను మమ్మీ. ఇన్నాళ్లు నిన్నెంతో బాధ పెట్టాను. ఇక నుంచీ అన్నీ నీకు సంతోషం కలిగించే పనులే చేస్తాను.” ఉజ్వల వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తూ మమ్మీకాళ్ల మీద పడిపోయింది మళ్లీ.
  సరస్వతి కూతుర్ని హత్తుకుంది.
  నిత్యం ఆగర్భ శతృవుల్లా కొట్టుకునే తల్లీ కూతుళ్ల సమాగమం సంతోష్ కి చాలా సంతోషాన్ని కలిగించింది. గాఢంగా నిట్టూర్చాడు.. ఇంక తన లైఫ్ హాయిగా ఉంటుందనుకుంటూ.

  అప్పటి వరకూ ప్రేక్షకునిలా కూర్చున్న వెంకట్ కదలి, అందరినీ లోపలికెళ్లి ఫ్రెషప్ అవమని చెప్పాడు. పదినిముషాల్లో అందరూ మొహాలు చల్లని నీళ్లతో కడుక్కుని నవ్వుతూ వచ్చారు.
  అందరి హృదయాలూ తేలికగా అయ్యాయ. పార్వతి హాస్పిటల్ కి వెళ్లి పోయింది. లక్ష్మి క్లాసులున్నాయని వెళ్లి పోయింది. డైనింగ్ హాల్ నుంచి తన రూమ్ కి టిఫిన్ తెమ్మని తిరపతిని పంపాడు వెంకట్. ఫలహారాలయ్యాక అందరూ ప్రశాంతంగా కూర్చున్నారు. వెంకట్ ఒక సారి గొంతు సవరించుకుని మొదలు పెట్టాడు.
  “ఇన్నాళ్లూ మనం అనుభవించిన టెన్షన్ మబ్బులు తొలగినట్లుగా పోవడం నాకు చాల ఆనందంగా ఉంది. బంటీ చాలా చక్కగా వివరించాడు. కానీ మా కాలేజ్ రూల్స్ ప్రకారం ఉజ్వలని హాస్టల్లో ఉంచుకోలేము.. తను చెప్పకుండా వెళ్లి పోయింది కనుక. ఇప్పుడు తను మారి పోయింది కదాని ఊరుకుంటే, ముందు ముందు స్టూడెంట్స్ కి చులకనై పోతుంది. అందు వలన డే స్కాలర్ గా చదువుకుని మా కాలేజ్ నుంచి పరీక్షలు రాయవచ్చును.”
  “నేనూ ఉజ్జీ, అక్కా వాళ్లింట్లో ఉంటాము పరీక్షలయేంత వరకూ.” అంది సరస్వతి.
                                     …………………..
  “బంటీని మేమే పంపించాం కనుక ప్రాబ్లం లేదు. మామూలుగా క్లాసెస్, పరీక్షలు అటెండ్ అవచ్చు ఇద్దరూ. ఈ మూడువారాలు చదువే లోకంగా తపస్సు చేసి ఫస్ట్ క్లాస్ తెచ్చుకోవాలి. ఫాదర్ లో ఇప్పటి వరకూ సెకండ్ క్లాస్ లు లేవు. కష్ట పడి చదవాలి.
  “డెఫినిట్ లీ సార్.” ఉజ్వల, బంటీ ఒకే సారి అన్నారు.
  మూర్తి లేచాడు. “నేను పది గంటల బస్ కి వెళ్లి పోతాను. రేపు ఆఫీస్ కి వెళ్లాలి.
  “డాడీ! ఇంక మీరు నా గురించి వర్రీ అవద్దు.” తన దగ్గరున్న ఐదొందలూ మూర్తికి ఇస్తూ అన్నాడు బంటీ.
  సంతోష్, సరస్వతీ కూడా లేచారు. “ఉజ్జీ! నీ సామాన్లు సర్దుదాం పద.” వాళ్లు ముగ్గురూ కూడా వెళ్లారు.
  “సారీ బంటీ! నువ్వు వస్తావో రావో తెలీక వేరే ఇంకొకళ్లని పెట్టుకోవలసి వచ్చింది డ్రామాలో.” అన్నాడు భాస్కర్రావు.
  “ఫరవాలేదు సార్. కొంచెం డిజప్పాయింట్ అయ్యాను కానీ.. స్వయంకృతాపరాధం కదా” అన్నాడు బంటీ నవ్వుతూ.
  “నువ్వు డిజప్పాయింట్ అవక్కర్లేదు. నీకింకా పెద్ద రోల్ ఇస్తాను, ప్రిన్సిపాల్ గారు సరే నంటే.”
  ఏమిటన్నట్లు చూశాడు వెంకట్.
  “మాస్టర్ ఆఫ్ ద సెరిమనీ. ప్రోగ్రామ్ మొదలయినప్పట్నుంచీ అయ్యే వరకూ ప్రోగ్రామ్ ని నువ్వే కండక్ట్ చేస్తావు.” చెప్పాడు భాస్కర్రావు.
  భాస్కర్రావు మాటలకు ‘గుడ్ ఐడియా’ అన్నాడు వెంకట్.
  “భాస్కర్ ఎల్లుండి పెద్ద పెద్ద వాళ్లందరూ వస్తున్నారు. అంతా బాగా జరగాలి. మనం ఇటువంటి ప్రోగ్రామ్ చెయ్యడం ఇదే మొదటి సారి. ఫాదర్ లో ఎప్పుడూ గ్రైండింగే కాకుండా ఇటువంటి అన్ని యాక్టివిటీస్ ఉంటాయనీ.. అయినా రాంక్స్ లో కూడా ముందుంటుందని అందరూ అనుకోవాలి.” వెంకట్ అన్నాడు.

  “నో వర్రీ సార్! బంటీ అదరగొడ్తాడు చూడండి.”
..........................

Friday, December 1, 2017

అంతా ప్రేమమయం- 16

Posted by Mantha Bhanumathi on Friday, December 01, 2017 with No comments
                                                 అంతా ప్రేమమయం- 16



  ఉజ్వల కాసేపు కళ్లు మూసుకుంది. పదకొండవుతోంది. ఇప్పుడేం చెయ్యాలి? నిద్ర ముంచుకొస్తోంది. మూడు రోజుల్నుంచీ సరిగ్గా తిండీ నిద్ర లేవు.
  కానీ.. పడుకుంటే లాభం లేదు. ముందు మమ్మీ, డాడీలని కూల్ చెయ్యాలి.
  “మంజూ! సారీనే. నే వెళ్లాక ఏం జరిగిందిక్కడ?”
  “నాకు తెలీదు సరిగ్గా. వెళ్లి సుష్మనడుగు.”
  ‘ఫైట్ చేసే వాళ్లతో మాట్లాడగలం గానీ, కామ్ గాళ్లతో ఏంమాట్లాడతాం’ అనుకుంటూ మరో సారి సారీ చెప్పి సుష్మ రూమ్ కి నడిచింది ఉజ్వల.
  దారిలోనే లక్ష్మీ మేమ్ గది ఉంది. లక్కీగా తలుపేసుంది. లేకపోతే అప్పుడే జరిగేది కోర్ట్ మార్షల్.
  లైబ్రరీలోంచి ఐ.ఐ.టి కెమిస్ట్రీ  ప్రాబ్లమ్స్ తెచ్చుకుని సాల్వ్ చేసుకుంటున్న సుష్మ, గౌరి తలుపు చప్పుడికి ఉలిక్కి పడ్డారు. కనుబౌమ్మలు ముడిచి, ఎవరో అనుకుంటూ తలుపు తీసిన సుష్మ, ఉజ్వలని చూసి ఆశ్చర్యంగా కళ్లు పెద్దవి చేసింది.
  “నేనే! ఏంటీ.. దయ్యాన్నిచూసినట్లుచూస్తున్నావు. నేనే.. కాళ్లు సరిగ్గానే ఉన్నాయి చూడు.”
  ‘అందర్నీ అంత టెన్షన్ లో పెట్టి ఎలా జోకులెయ్యగలుగుతోందో’ అనుకుంటూ.. “గౌరీ!ఇప్పుడే వస్తా.. యు కారీ ఆన్..” అంది, గౌరిని డిస్టర్బ్ చెయ్యడం ఎందుకని. ఉజ్వల చెయ్యి పట్టుకుని వాళ్ల రూమ్ కి తీసుకుపోయింది.
  “మంజూ!నువ్వు మా రూమ్ కి వెళ్లి చదువుకో.” మంజులని పంపించేసింది.
  “ఉజ్జీ! ఏంటిలా చేశావు? ఎక్కడికెళ్లావు? ప్రిన్సిపాల్, కరెస్పాండెంట్.. అందరూ ఎంత వర్రీ అయారో తెలుసా! నీ సెల్ ఇయ్యి, ముందు ఇంటికి ఫోన్ చెయ్యాలి.” ఉజ్వల ఏం మాట్లాడకుండా సెల్ ఇచ్చింది.
  ఉజ్వలకి ఇప్పుడిప్పుడే అంతా అర్ధమవుతోంది. తలంతా మొద్దుబారినట్లయి పోయింది.
  “మమ్మీ! పిన్నీ వాళ్లు పడుక్కున్నారా? లేదా.. ఉజ్జీ వచ్చేసింది చెప్పు. ఇప్పుడు మీరు రావద్దు. వాచ్ మన్ ఉజ్జీని తీసుకుని వెళ్ల నియ్యడు.”
  ఆత్రంగా ఫోన్ అందుకుని మాట్లాడుతున్న సరస్వతితో, “పిన్నీ! క్షేమంగా ఉంది. యా.. నథింగ్ హాపెన్డ్. ఫ్రెండిటికి వెళ్లిందిట. ఏంఅవలేదు. నార్మల్ గా ఉంది. మీరు రేప్పొద్దున్న రండి. ప్రిన్సిపాల్ గారు ఆరింటికి వస్తారు.” సుష్మ ఊరడిస్తూ మాట్లాడింది.
  సెల్ అందుకుని నెమ్మదిగా అంది ఉజ్వల, “ఈ టూ డేస్ నేను ఊర్మిళ వాళ్లింట్లోనే ఉన్నాను.” సుష్మ ఏమీ బదులివ్వకుండా వెళ్లి పోయింది.


  ఆ రాత్రి సరస్వతిని ఆపలేక పోయారు ఎవరూ. ఉజ్వల కనిపించలేదు, ఏమైపోయిందో.. అని కుమిలిపోయి బాధ పడిన రెండు రోజులూ, రెండు సంవత్సరాలుగా అనిపించాయి. కళ్లు మూసునా తెరిచినా ఉజ్వలే కనిపించేది. ‘ఏమైపోయింది? ఎవరైనా ఏమన్నా చేసి చంపేశారా..’ అటువంటి ఆలోచనలతో ఆమెకి పిచ్చెక్కినట్లనిపించేది.
  
  ఇప్పుడు ఉజ్వల కనిపించిందని తెలిశాక వాక్యూమ్ సకింగ్ చేసినట్లు ఇమోషన్స్ అన్నీ ఒక్కసారిగా బయట పడ్డాయి. మొహం యెర్రగా అయిపోయి, కళ్లు పెద్దవి చేసి, చూస్తే భయం వేసేలా ఉంది.
  సంతోష్ బలైపోయాడు ఆమె ఆవేశానికి.
  “దీనికంతటికీ మీరే కారణం. చిన్నప్పటి నుంచీ గారం చేసి పాడు చేశారు. ఎంత మొత్తుకున్నా వినలేదు.”
  “నేనేం చేశాను? ఇద్దరికీ సర్ది చెప్పాలని చూశాను.”
  “ఇద్దరికీ అనకండి. నాకు సర్ది చెప్పారు. అది ఆడించినట్టల్లా ఆడారు. ఆ వేషాలేమిటి.. ఆ జుట్టేమిటి? సుష్మ కూడా దాని వయసుదేగా అలాగే ఉందా?”
  “సిటీకి, ఇక్కడికీ తేడా ఉంటుంది కదా!”
  “ఏంటండీ ఆ తేడా? ఆడపిల్ల ఎక్కడైనా ఆడపిల్లే. దాన్ని కాపాడుకోవాలసిన బాధ్యత తల్లిదండ్రులదే కదా! దానికి కావాల్సినవన్నీ కొనిపెట్టారు. కొంచెం అయినా అడ్డు చెప్పారా? ఎప్పుడైనా ‘లేదు’ అని అన్నారా? నేను ఒక రాక్షసిని దాని దృష్టిలో. అక్కడికి మీకే దాని మీద ప్రేమ ఉన్నట్లు, నాకు లేనట్లు” సరస్వతి ధాటికి కుంచించుకు పోయిన మొహంతో కూర్చున్నాడు సంతోష్.
  “ఊరుకో సరూ! వచ్చేసింది కదా!” సుష్మ వాళ్లమ్మ డా. పార్వతి సరస్వతిని సాంత్వన పరచాలని చూసింది.
  “ఎందుకూరుకోవాలక్కా? పదహారేళ్లు నిండకుండానే బండి కొన్నారు. పైగా ఏళ్లు ఎక్కువేసి లైసెన్సు. అది ఇంటికొచ్చే వరకూ నేను గుండె గుప్పెట్లో పెట్టుకుని కూర్చునే దాన్ని.” గొంతు గరగరలాడుతుంటే సంతోష్ మంచి నీళ్లు తెచ్చిచ్చాడు. గడగడా తాగేసి మళ్లీ మొదలు పెట్టింది.
  “మొదటి సారి ఆ టైట్ జీన్స్, పొట్టి టీషర్ట్ కొన్నప్పుడే ఆపద్దూ! రేపు మినీ స్కర్ట్, జానెడు బ్లౌజ్ అడుగుతుంది. కొంటారా?”
  “ఏదో.. లిమిట్స్ లోనే ఉంది కదాని ఊరుకున్నాను.” గొణిగాడు సంతోష్.
  “సరూ! కంట్రోల్ యువర్ సెల్ఫ్..”
  “ఏం కంట్రోలక్కా?” రొప్పుతూసోఫాలో కూలబడి బావురుమంది సరస్వతి.
  “నువ్వు చెప్తూనే ఉన్నావక్కా.. ఎక్కువ మంది ఉంటేనేం, మనం బాలేమా, ఇంకొకళ్లు ఉండాలని. వినకుండా, నేనే ఒక్కపిల్లనీ దర్జాగా పెంచాలనుకున్నాను. లేకపోతే ఇన్ని వేషాలు వేసేది కాదేమో!” ఏడుస్తున్న సరస్వతిని అనునయించి పడుక్కోబెట్టింది పార్వతి.


  సుష్మ రూమ్లోకి రాగానే మంజుల తన గదికి వెళ్లి పోయింది. తను వచ్చిన సంగతి గమనించకుండా, మంచం మీద మఠం వేసుకుని కూర్చుని, శాన్యంలోకి చూస్తున్న ఉజ్వలని చూడగానే కోపం, జాలి సమపాళ్లలో కలిగాయి. అంతకుముందున్న పొగరంతా దిగిపోయినట్లనిపించింది.
  అందరూ ఈ అమ్మాయిని ఒంటరిని చేసేస్తే ఎలా?
  “ఉజ్జీ!” దగ్గరగా వెళ్లి భుజం మీద చెయ్యేసింది. చల్లని వాయుస్పర్శ తగిలిన శ్రావణ మేఘంలా ఉజ్వల భోరుమంది. వీపు నిమురుతూ పక్కన కూర్చుని ఓదార్చింది మంజుల. పావుగంట గడిచాక, చల్లని నీళ్లిచ్చి మొహం కడుక్కుని రమ్మంది. బాత్రూం లోకి వెళ్లి కడుక్కునొచ్చి, కుర్చీలో కూర్చుని మొహం రెండుచేతుల్లోనూ దాచుకుంది.
  ఈలోగా మంజుల వేడి వేడి పాలు, బిస్కట్లు తెచ్చింది. అవి చూడగానే తెలిసింది ఎంత ఆకలిగా ఉందో. గబగబా బిస్కట్లు పాలల్లో ముంచుకుని తిని, పాలు తాగాక తేరుకుంది.
  “అయామ్ రియల్లీ సారీ మంజూ! నిన్ను చాలాసార్లు బాధ పెట్టాను. తలుచుకుంటుంచే.. అయామ్ ఫీలింగ్ మిజరబుల్.” వెళ్లి మంచం మీద వాలిపోయంది. అలాగే ఐదు నిముషాల్లో నిద్ర పోయింది.
  మంజుల జరిగిందంతా పక్కకు పెట్టి డ్రామా కాగితాలు తీసుకుంది. అందులో లీనమై, అంతా అయి బైట పడేసరికి ఒంటిగంట. లాభం లేదు.. నాలుగ్గంటలైనా పడుక్కోపోతే మర్నాడు పని నడవదు. లేచి వెళ్లి మంచం మీద పడుక్కుని, అన్ని ఆలోచనల్నీ పక్కకి నెట్టి కళ్లు మూసుకుంది.
  ఎవరో తలుపు దబదబా బాదుతున్నారు. మంజుల ఒక్క ఉదుట్న లేచింది.. అలారం మోగుతోంది. లేచి వెళ్లి తలుపు తీసింది.
  ఎదురుగా లక్ష్మీ మామ్.


  “ఉజ్వల వచ్చిందిటగా రాత్రి?”
   లక్ష్మీ మేమ్ కోపం చూస్తుంటే మంజులకి ఏం చెప్పాలో అర్ధం కావడం లేదు. అయినా తనని నిలదీస్తుందేమిటి.. ఎంత మేమ్ ఐతే మాత్రం! అరచేతులు రెండూ గట్టిగా మూసుకుని నిగ్రహించుకుంది. అసలే నిద్ర సరిపోక తిక్కతిక్కగా ఉంది. కళ్లు గట్టిగా మూసుకుని తెరిచి ఆమె వంక చూసింది.
  “అవును మేమ్. రాత్రి పదకొండయింది.”
  “మరి నాకు చెప్పలేదేం?”
  “తను వస్తే చెప్పమని మీరు నాకు చెప్పలేదు కదా మేమ్? వాచ్మన్ చెప్తాడనుకున్నాను.” మృదువుగా అంది.
  లక్ష్మి ఖంగు తిని ‘సమాధానం ఎంత సున్నితంగా చెప్పిందీ’ అనుకుని, “సారీ అమ్మా! ఆవేశం ఆపుకోలేక నీతో గట్టిగా మాట్లాడాను. ఉజ్వలని ప్రిన్సిపాల్ రూమ్ కి రమ్మని చెప్తావా? సార్ ఆరింటికల్లా వచ్చేస్తారు” అంది.
  లక్ష్మి వెళ్లగానే తలుపు వేసి, ఉజ్వలని లేపింది.
  “త్వరగా లే. లక్ష్మీ మేమ్ నిన్ను ప్రిన్సిపాల్ రూమ్ కి రమ్మని చెప్పి వెళ్లారు. వెంటనే తయారయి వెళ్లు.”
  మంచం మీంచి దూకి, తువ్వాలు పట్టుకుని పరుగెత్తింది ఉజ్వల. అంతా తయారయి వచ్చాక భయం పట్టుకుంది.
  “ప్రిన్సిపాల్ ఏమంటారో మంజూ! భయం వేస్తోంది.” ఎవర్నీ లెక్కచెయ్యనట్లుగా ఉండే ఉజ్వల ఎంత బేలగా మాట్లాడుతోంది.. మంజులకి జాలేసింది.
  “ఫరవాలేదు. జరిగిందంతా చెప్పెయ్యి. మీ పేరెంట్స్ ఇవేళ ప్రిన్సిపాల్ ని కలిసేందుకు వస్తారు కదా!”
  “అది తలుచుకుంటే ఇంకా స్కేరీగా ఉంది. మమ్మీ అసలే మండి పడుతూ ఉంటుంది. ఇప్పుడు డాడీ కూడా సపోర్ట్ చెయ్యరేమో!” ఉజ్వలకు దడ పట్టుకుంది.
  “నేచురల్లీ.. ఎంత మధన పడుంటారో ఈ రెండ్రోజులూ. అందరి ఎదురుకుండా జరిగింది, నాక్కూడా తెలీదనుకో, చెప్పి మీ మమ్మీ కాళ్ల మీద పడు.”
  “సరే” బెదురుతో వెనక్కి తిరిగి చూసుకుంటూ ప్రిన్సిపాల్ రూమ్ వైపుకు నడిచింది ఉజ్వల.


  పొద్దున్న ఐదింటికి ఫాదర్ దగ్గరకి వచ్చారు, బంటీ, మూర్తీ. మూర్తి కూడా బంటీ రూమ్ కే వెళ్లి స్నానం చేసి తయారయ్యాడు. సాధారణంగా అలా చెయ్యడానికి ఒప్పుకోరు. కానీ రాత్రి ఫోన్ చేసి స్పెషల్ పర్మిషన్ తీసుకున్నాడు బంటీ. వాడు సరిగ్గా మాట్లాడాడంటే ఎవరైనా ఒప్పుకుని తీరాలిసిందే.
  “హాయ్ బంటీ! హౌ ఆర్యూ?” ప్రవీణ్ ఎదురయ్యాడు.
   “బాగా ఉన్నా. డాక్టర్ మందులిచ్చి హాస్టల్ కి వెళ్లమని చెప్పారు. ఈయన మాడాడీ.” పరిచయం చేశాడు.
  “గుడ్ మార్నింగ్ అంకుల్. బంటీ గురించి చాలా వర్రీ అయ్యాం. ఇప్పుడెలా ఉంది అంకుల్?”
  “తగ్గి పోయింది బాబూ. బాగా తింటున్నాడు. మామూలుగా ఉంటున్నాడు. థాంక్స్ ఫర్ ద హెల్ప్.”
  “నో మెన్షన్ అంకుల్. బంటీ! నీ రోల్ కి ఇంకొకళ్లని సెలెక్ట్ చేశారు. ఇంగ్లీష్ సార్ చెప్పారా?”
  “అవునట. వెంకట్ సార్ చెప్పారు.”
  తెలిసినా కూడా ప్రవీణ్ చెప్పే సరికి ఎవరో వీపు మీదకొట్టినట్లుగా ఫీల్ అయ్యాడు బంటీ.  కొంచె ఆశతో ఆ డ్రామా కోసమే పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు.
  “ఎవరు?”
  “అమ్మాయిల్లోంచి. మంజుల అని..”
  “వాట్! ఫిమేలా?” నమ్మలేనట్లుగా అడిగాడు.
  “అవును. కానీ అదరగొడ్తోందిలే. ఆమే కాదు, ఆమె గైడెన్స్ లో మన వాళ్లంతా కూడా. ఇవేళ రిహార్సల్స్ కి రా. నీకే తెలుస్తుంది.”
  “అలాగే.” నీరసంగా అని ‘భాస్కర్రావ్ సార్ తనకెందుకు అన్యాయం చేశారో’ అడగాలి అనుకున్నాడు.
  “బంటీ! ప్రిన్సిపాల్ వచ్చారేమో చూద్దామా? మళ్లీ నువ్వు టెస్ట్ రాయడానికి వెళ్లాలి.” అన్నాడు మూర్తి.
  “ఒక్క నిముషం డాడీ.” బంటీ పరుగెత్తుంకుంటూ వెళ్లి అప్పుడే లోపలికి వస్తున్న ఆదిత్యని కలిశాడు.
  “ఆదీ! ఆ ఫైవ్ హండ్రెడ్ ఇవ్వవా? బొకే అఖ్ఖర్లేదు.”
  “బంటీ! ఎప్పుడొచ్చావు? బొకే ఎందుకొద్దు?”
  “ఆ అమ్మాయి ఊరుకెళ్లిందిలే. ఆర్డరిచ్చేశావా?” ఆదుర్దాగా అడిగాడు బంటీ.
  “నో. నాకెక్కడిది టైమ్? ఇవేళ వెళ్దామనుకున్నా. నువ్వు లేవు కదా అదీ అక్కర్లేదులే అనుకున్నాను.” తన బాగ్ లోంచి డబ్బులు తీసి ఇచ్చేశాడు ఆదిత్య.
  “థాంక్స్ ఆదీ.” బంటీ తన రూమ్ కి పరుగెత్తాడు.
  “బంటీ! డ్రామా ప్రాక్టీస్ టూకి. వస్తున్నావు కదా?”
  “ఆ!” ఆదికి తెలీదా తనని తీసేసిన సంగతి.. మనసులో అనుకున్నాడు.
  మూర్తి, బంటీ ప్రిన్సిపాల్ రూమ్ లోకి అడుగు పెడుతుండగా, గేటు ముందు కారు ఆగింది.
  సంతోష్, సరస్వతి, పార్వతి కారు దిగి లోపలికి వచ్చారు. వెంకట్ అప్పటికే వచ్చేసి తన సీట్ లో కూర్చున్నాడు. లక్ష్మి మేమ్ ఎదురు సీట్ లో కూర్చుంది.
  అప్పుడే.. లక్ష్మి చెప్తోంది, ఉజ్వల వచ్చినట్లు.
  వెంకట్ కి ముందు ఆవేశం, కోపం వచ్చినా రిలీఫ్ గా కూడా అనిపించింది. తన బాధ్యత ఏం లేకపోయినా బెంగగానే ఉంది, పిల్ల ఏమయిపోయిందోనని.
  “అంకుల్..” అంటూ బంటీ సంతోష్ దగ్గరకి వెళ్లాడు.
  “నువ్వు..” గుర్తు పట్టనట్లు అన్నాడు సంతోష్.
  “బంటీని అంకుల్. ఉజ్వల క్లాస్మేట్ ని స్కూల్లో.”
  “ఓ..” అప్పుడు గుర్తుకొచ్చింది సంతోష్ కి లీలగా. బెదురుతున్న బంటీ కళ్ల ముందు మెదిలాడు. అనుకోకుండా చిరునవ్వు వచ్చింది సంతోష్ మొహంలో.
  అందరూ ఒకే సారి రావడంతో ఏం చెయ్యాలో అర్ధం కాలేదు వెంకట్ కి.
  రెండు ప్రాబ్లంస్ ఒకే సారి ఎలా డీల్ చెయ్యడం? ఇరకాటం లో పడి పోయాడు.   అందరూ కూర్చున్నాక బంటీ చొరవగా వెంకట్ తో అన్నాడు, “సార్! మాది ఇంటర్ రిలేటెడ్ ప్రాబ్లమ్. రెండూ ఒకే సారి సాల్వ్ అవుతాయి. మీ నిర్ణయాన్ని బట్టి రిజల్ట్స్ ఉంటాయి.”
  ఆశ్చర్యంగాచూశాడు వెంకట్. ఏదో ఆలోచిస్తూ, రెండు సార్లు అడుగుతే కానీ సమాధానం చెప్పని బంటీయేనా ఇలా మాట్లాడుతున్నాడు అనుకున్నాడు.
  “బంటీ నార్మల్ గా అయాడు సార్.” అన్నాడు మూర్తి.
  బంటీ కళ్లు చురుగ్గా నిజమే అని చెప్తున్నాయి.
 
  “మే ఐ కమిన్ సర్?” ఉజ్వల తలుపు దగ్గర నిల్చుని అడుగుతోంది. లేత కనకాంబరం రంగు పంజాబీ డ్రస్ వేసుకుంది. జట్టు వెనక్కి దువ్వి క్లిప్ పెట్టుకుంది. చిన్న బొట్టు.. ఎంతో అణకువగా ఉంది.
  సరస్వతి లేవబోయింది.
  సంతోష్ చెయ్యి పట్టుకుని ఆపాడు.
  మొహం పక్కకి తిప్పుకుంది కోపంగా. ఇది చూసిన ఉజ్వల మొహం రంగులు మారి చటుక్కున తలదించుకుని ఉబికి వస్తున్న కన్నీళ్లు ఆపుకుంది.
  ఇదంతా గమనిస్తున్న వెంకట్ అనుకున్నాడు, పరిస్థితిని తన చేతుల్లోకి తీసుకోక తప్పదని. “రామ్మా! లోపలికి వచ్చి కూర్చో” అన్నాడు ఉజ్వలని చూస్తూ.
  ప్రిన్సిపాల్ ఛాంబర్ లో పెద్ద బల్ల వెనుక ప్రిన్సిపాల్ కుర్చీ ఉంటుంది. ఎదురుగా రెండు కుర్చీలు, ఇటూ అటూ గోడకి ఆనించి పన్నెండు కుర్చీలుంటాయి. ప్రిన్సిపాల్ బల్ల పక్కనే కంప్యూటర్ టేబుల్. అతను కుర్చీ అటు వైపుకి తిప్పుకుని కంప్యూటర్ వాడుకోవచ్చు.
  ఒక పక్క కుర్చీల్లో సంతోష్, సరస్వతి, పార్వతి కూర్చుని ఉన్నారు. రెండో పక్క మూర్తి, బంటీ..
  ఉజ్వల తటపటాయించి వెళ్లి సంతోష్ పక్కన కూర్చుంది. సంతోష్ కి ఉజ్వలని చూడగానే ప్రేమ పొంగుకొచ్చింది. పెదవులు అదురుతుండగా, కన్నీళ్లు ఆపుకుంటూ పొందిగ్గా కూర్చున్న కూతుర్ని దగ్గరగా తీసుకోవాలనిపించింది. అతి కష్టం మీద నిగ్రహించుకున్నాడు.
  ఎవరు మొదలు పెట్టాలి? వెంకట్ ఆలోచిస్తున్నాడు.. ఏంఅడగాలా అని. నిశ్సబ్దాన్ని బంటీ ఛేదించాడు.
  “సార్! జరిగిందంతా మీకు నేను చెప్తాను. అందరూ ఎమోషనల్ అవకుండా వినండి. మేం చేసింది క్షమించరాని నేరం అనుకుంటే మీరు వేసిన ఎంత పెద్ద శిక్ష అయినా భరిస్తాం.” అప్పుడే లోపలికి రాబోతున్న భాస్కర్రావు తటపటాయిస్తూ గుమ్మం దగ్గరే ఆగిపోయాడు.
  “మీరు కూడా రండీ సార్. మీరుంటే నాకు ధైర్యంగా ఉంటుంది.” బంటీ పిలవడంతో భాస్కర్ లోపలికి వచ్చి కూర్చున్నాడు. తిరుపతిని పిలిచి, తలుపు వేసి, డోంట్ డిస్టర్బ్ బోర్డ్ పెట్టమన్నాడు వెంకట్.

  “ఉజ్వల కన్నీళ్లతో బంటీ కేసి తిరిగి “థాంక్స్ రా” అంది వాళ్లిద్దరికీ అర్ధమయ్యే క్లోజ్ ఫ్రెండ్స్ కోడ్ భాషలో.
..................