Sunday, October 1, 2017

అంతా ప్రేమమయం-10

Posted by Mantha Bhanumathi on Sunday, October 01, 2017 with No comments
                                                      అంతా ప్రేమమయం-10

       “ఏం కోరుకున్నావోయ్?” సాయిబాబా గుళ్లోంచి బైటికి వస్తూ అడిగాడు సంతోష్.
  “నాకు పెద్ద కోరికలేం లేవు. నాకూతుర్ని, మామూలుగా అందర్లాగ పిల్లా పాపల్తో కాపురం చేసుకుంటుంటే చూడాలని తప్ప. సరైన సమయంలో పెళ్లయ్యేలాగా, మంచి భర్త లభించే లాగా.. అదిసంతోషంగా ఉండేలా చూడమని బాబాగారిని వేడుకున్నాను” ఊదీ పొట్లాలు బాగ్లో సర్దుకుంటూ అంది సరస్వతి.
  “నెరవేరడం సంగతెలా ఉన్నా, కోరుకునేటప్పుడు కాస్త మంచివి కోరుకోవచ్చు కదా! నేను చూడు.. ఉజ్జీని మంచి ఇంజనీర్ ని చెయ్యమనీ, అమెరికా వెళ్లేలాగ చూడమనీ, యెమ్మెస్ అయ్యాక మరొక పెద్ద ఇంజనీర్ని జోడీగా చూడమనీ..”
  “అమెరికా లో ఉండే కూతుర్ని చూడాలంటే కళ్ల కాయల్లా చేసుకునిఎదురు చూసే శక్తి ఇమ్మనీ,” సంతోష్ మాటల్ని మధ్యలో ఆపేసింది సరస్వతి.
  “ఇక్కడే నీకూ నాకూ పడంది. అందరూ ఎంత సంతోషంగా పంపుతారో చూడు. చక్కగా చదువుకుంటోంది కదా, ఇంకా పెద్ద చదువులు చదవాలని కోరుతావా, పెళ్లి చేసుకుని పిల్లల్ని కంటూ పడుంమంటావా?”
  “అదే నేనూ, మానాన్న అనుకునుంటే మీకీ సంసారం ఉండేది కాదు. మీ కూతురూ ఉండేది కాదు. అది ఏం పెద్ద చదువులు చదువుతోందో ఓ సారి ఫోన్ చేసి కనుక్కోండి.”
  పక్కనే ఉన్న యస్ టిడి బూత్ లోకి వెళ్లారు సంతోష్, సరస్వతి.
  “ది ఎయిర్ టెల్ కస్టమర్ యు డయల్డ్....” పది రింగులయ్యాక వచ్చిన భావ రహితమైన గొంతు విని ఫోన్ పెట్టేశారు.
  “క్లాసులోనో ట్యుటోరియల్ లోనో బిజీగా ఉందేమో” అన్నాడు సంతోష్.

  “ఉజ్జీ!” తలుపు తీసిన ఊర్మిళ ఆపుకోలేని ఉత్సాహంతో ఉజ్వల రెండు చేతులూ పట్టుకుని గిరగిరా తిప్పేసింది.
  “ఉండవే, కళ్లు తిరుగుతున్నాయి. ముందు కడుపులో ఏమైనా పడెయ్యి.”
  “దా! నా రూమ్ లోకి వెళ్దాం. అక్కడ నువ్వు స్నానం అదీ కానిచ్చి రిలాక్స్ అవుతూండు. నేను పది నిముషాల్లో వేడి వేడి ఇడ్లీ, సాంబార్ రెడీ చేస్తాను”
  “ఐతే వంట నేర్చేసుకున్నావా?”
  “అంత సీన్ లేదులే. మమ్మీ చేసి పెట్టింది. మైక్రోవేవ్ లో వేడి చెయ్య్టటమే. అదే గ్రేట్ జాబ్.”
  “ఎలా మానేజ్ చేసి వచ్చావో చెప్పు ముందు.” ఆవురావురుమంటూ ఇడ్లీలు లాగిస్తున్న ఉజ్వలని అడిగింది.
  “ఏవుందీ.. వెరీ ఈజీ. మంజులకి లెటర్ రాసి, డే స్కాలర్స్ బస్ లో ఎక్కుతే ఎంక్వయిరీ చేస్తారని, ఒక కిలో మీటరు నడిచి, ఆర్ టిసీ బస్సెక్కి, బస్టాండ్ కి వచ్చాను. అక్కడి నుంచి, బస్సెక్కి, హైద్రాబాద్ చలో. సరే కానీ, మీ మమ్మీ బాంక్ కి వెళ్లే వరకూ బస్టాండ్ లో వెయిట్ చెయ్యమన్నావు కదా.. పిచ్చ బోర్ కొట్టేసిందనుకో. ఎవరైనా తెలిసిన వాళ్లు కనిపిస్తారేమోనని గాట్ స్కేర్డ్. నువ్వెలా ఉండిపోయావూ కాలేజ్ కెళ్లకుండా?”
  “మార్చ్ వస్తోంది కదా! ఈ నెలంతామమ్మీ, డాడీ చాలా బిజీ. వాళ్లున్నప్పుడు కాలేజ్ కని బయల్దేరి వెళ్లి, వాళ్లెళ్లగానే తిరిగి వచ్చేశాను. నాకు ఇంటికి రాగానే ఆకలేస్తోంది, కాసిని ఇడ్లీలు ఎక్కువ పెట్టమని చెప్పాను. మమ్మీలసంగతి తెలుసు కదా.. ఎనిమిదిడ్లీలు ఎక్స్ట్రా పెట్టింది.నిన్న నీ యస్సెమ్మెస్ చూసి భలే హాపీ ఫీలయ్యాలే.”
  ఊర్మిళ పేరెంట్స్ ఇద్దరూ బాంక్ ఎంప్లాయీస్. ఒక అక్క.. ఇంజనీరింగ్ చేస్తోంది. చిలుకూరు దగ్గర కాలేజీ. తను ఉదయం ఆరింటికల్లా వెళ్లిపోతుంది.
  “నేనైతే, స్టూడియో వాళ్ల యస్సెమ్మెస్ చూడగానే హార్టాగిపోతుందేమో అనుకున్నాను. అంత ఎగ్జైటెడ్. వెంటనే నీకు యస్సెమ్మెస్ పంపా. ఇంక అప్పట్నుంచీ ఎలా రావాలా అని ప్లాన్. గాడ్ నాకు ఎలా హెల్ప్ చేశాడో చూశావా?”
  ఏంటన్నట్లుగా ఊర్మిళ కళ్లెగరేసింది.
  “మా మమ్మీ, డాడీ, త్రీ డేస్ షిర్డీ వెళ్లారు. వాళ్లు తిరిగొచ్చే లోపు నేను హాస్టల్లో ఉండచ్చు.” హాపీగా చెప్పింది.
  “మరి హాస్టల్లో..”
  “మంజులకి చెప్పాగా! వాళ్లు కాంటాక్ట్ చేసినా డాడీ దొరకరు. నేను వెళ్లి, సెంట్ దెబ్బ కొట్టి, ‘మా మమ్మీతో నేను కూడా వెళ్లాల్సి వచ్చింది.. మీకు చెప్దామంటే మీరు లేరు’ అంటా. ఇంకో లక్కేంటంటే, మా హస్టల్ మేట్ మదర్ పోతే మా వార్డెన్ మేమ్ కూడా వెళ్లారు. గాడ్ ఈజ్ గ్రేట్. అందుకే ఈ టైమ్ లోనే గౌరీ వాళ్ల మదర్ పోయారు.”
  “అరే.. హౌ సాడ్. పాపం కదూ!”
  “పాపమే.. వాళ్లు చాలా పూర్ కూడా. అదసలే బుక్ వార్మ్. ఎప్పుడూ చదువుతూనే ఉంటుంది. దేని మీదా ఇంట్రెస్ట్ లేదు.”
  “నీ ప్రోగ్రామ్ కి ప్లాన్ చేసుకున్నావా?” ఊర్మిళకి భయం వేసింది. అంతా మోరోజ్ గా అయిపోతోందని. అందుకే టాపిక్ మార్చేసింది.
  “ఓ.. రేపు ఎల్లుండి షూటింగ్. మనం ఇవేళ షాపింగ్ చెయ్యాలే! మంచి డ్రెస్ కొనుక్కుంటా. నాదగ్గరన్నీ అమ్మమ్మ డ్రెస్ లే. ఈ టూ డేస్ నేనిక్కడుండచ్చా?”
  “నో ప్రాబ్లమ్. పగలంతా ఎలాగా ఎవరూ ఉండరు. మమ్మీకి చెప్పా నువ్వేదో పని మీద వస్తున్నావని. నాకు తెలీకుండానే, మీ పేరెంట్స్ లేరనీ, ఊరికెళ్లారనీ గాస్ కొట్టా. అదే నిజమయింది.” అంది ఊర్మిళ.
  “యా.. యాజ్ ఐ టోల్డ్ యు, గాడ్ ఈజ్ విత్ మి. నేను బాగా చెయ్యాలే.. చేసి ఆదిత్యతో కాంటాక్ట్ బాగా పెంచుకోవాలి. హో.. ఐ కాంట్ వెయిట్ టు సీ హిమ్.” బాగ్ లో ఉన్నవన్నీ ఊర్మిళ మంచం మీద చిందరవందరగా పడేసింది. వంద రూపాయల నోట్లన్నీ ఏరి ఒక దగ్గరగా పెట్టింది.
  “ఊర్మీ! హాండ్ బాగ్ ఒకటిస్తావా?”
  “ష్యూర్.” ఊర్మిళ, వాళ్ల అక్క హాండ్ బాగ్ లోని సామాన్లన్నీ అక్క మంచం మీద కుమ్మరించి, అక్క బాగ్ ఇచ్చింది.
  “అంత మనీ ఎక్కడిదే?”
  “ఎలాగో మానేజ్ చేశాగా..” రంగు మారుతున్న గొలుసు కేసి చూస్తూ అంది ఉజ్వల. అన్నట్లు ఓ ఫాన్సీ చైన్ కూడా కొనుక్కోవాలనుకుంటూ.
  విడిచిన బట్టల్ని అలాగే బాగ్ పాక్ లో కుక్కి, మిగిలిన వస్తువుల్ని ఇంకో అరలో పడేసి, చలో అంది.

  ఇంటి తలుపు తాళంవేసి స్కూటీ ఎక్కిన ఊర్మిళ వెనకాల ఎగిరి కూర్చుంది.
  ఊర్మిళ స్కూటీ స్టార్ట్ చేసి తయారుగా ఉంది.
  “అబ్బ.. స్కూటీ డ్రైవ్ చేసి ఎన్నాళ్లో అయినట్లుందే. ఎంత సేపూ క్లాసులు, ట్యుయోరియల్స్, టెస్టులూ.. పరమ బోర్.”
  “ఒక్క పిక్చర్ కూడా చూడలేదా?” ఊర్మిళ గట్టిగా అరిచింది. హెల్మెట్ లోంచి వినిపించదుగా మరి.
  “నో మూవీస్, నో అవుటింగ్స్. డ్రెస్ కొనుక్కున్నాక మనం పిజ్జా కార్నర్ కెళ్దాం. కరువు తీరా తినాలి.”
  ఇద్దరూ, షాపర్స్ స్టాప్ దగ్గర పార్క్ చేసి లోపలికెళ్లారు.
  “ఏమైనా న్యూ వెరైటీస్, న్యూ డిజైన్స్ వచ్చాయేమో చూద్దాం.” ఆఫ్ అని రాసున్న రాక్స్ వదిలేసి, ఫ్రెష్ స్టాక్ దగ్గరకెళ్లారిద్దరూ.
  “ఇదైతే కామెరాలో బాగా కనిపిస్తుందే” ఊర్మిళ ఒక డ్రెస్ తీసింది. నలుపు, ఎరుపు చారలున్న మిడీ. దాని మీద నల్లని పొట్టి జుబ్బా.. కొంచెం లో కట్ తో.
  “ఓ! వండ్రఫుల్. కానీ మా మమ్మీ చంపేస్తుందే! నో ఛాన్స్.” ఉజ్వల వెనక్కి తిరిగింది.
   “కమాన్ యార్! మీ మమ్మీ ఎక్కడ చూస్తుంది? యు లుక్ స్మాషింగ్ ఇన్ దిస్ డ్రెస్. అసలు పెద్ద వాళ్లు హీరోలతో ఇంటర్వ్యూలనగానే ఛానల్ మార్చేస్తారు కదా!”
  నవ్వుకుంటూ డ్రెస్ తీసుకుని జ్యువలరీ వింగ్ కి వెళ్లారు.సన్నటి సిల్వర్ చైన్ కి ఎర్రరాళ్ల పెండెంట్, అదే డిజైన్ హాంగింగ్స్ తీసుకున్నారు. బిల్ నాలుగు వేలయింది. బిల్ కట్టేసి, ఫుడ్ కోర్ట్ కెళ్లి బర్గర్స్ ఆర్డరిచ్చారు.
  “ఇంక నా దగ్గర టూ థౌజండ్ ఉందే. మిగిలింది కేర్ఫుల్ గా వాడుకోవాలి. నిన్ను మీ కాలేజ్ దగ్గర డ్రాప్ చేసి నేను స్టూడియోకి వెళ్తాను.”ఉజ్వల కోక్ తాగుతూ అంది.
  “ఏయ్! ఇట్స్ నాట్ ఫెయిర్. నేను కూడా ఆడియన్స్ లోఉండచ్చు కదా!”
  “ఓహ్.. “ చేతిలో తల వెనుక కొట్టుకుని, “వాట్ ఎ డంబ్ అయామ్? ఇద్దరం వెళ్దాం. మరి మీ ఇంట్లో, కాలేజ్ లో..” ఏం చెప్తావన్నట్లు కళ్లెగరేసింది.
  “నువ్వు ఇంత మానేజ్ చెయ్యగాలేంది నేనామాత్రం చెయ్యలేనా? నాది కామర్స్ గ్రూపే కదా! అంత ఫీవరిష్ గా ఉండదు వ్యవహారం.” అంది ఊర్మిళ.
  అమ్మా, నాన్నా ఇద్దరూ బాంక్ ఆఫీసర్లవడంతో ఊర్మిళకి యమ్సెట్ బాధ తప్పింది.
  “ఎంత లక్కీనే.. నేను కూడా హాయిగా నీతోపాటు ఇక్కడే చేరితే లైఫ్ ఎంజాయ్ చేసేదాన్ని. గట్టిగా అడిగితే డాడీ కాదనరు. మమ్మీ ఇంకా హాపీ. మమ్మీ యమ్మెల్స్ తప్పించుకుందామని హాస్టలుకెళ్లి అక్కడ ఇరుక్కుపోయాను. పాన్ టు ఫైర్ అయింది నా పని.” దీనంగా అంటున్న ఉజ్వలని ఓదార్చింది ఊర్మిళ.
  “డోంట్ వర్రీ యార్. ఇంక త్రీ మంత్స్ లో యు ఆర్ అవుట్. మనిద్దరం జాలీగా బి.కామ్ లో చేరుదాం. అయినా నీ అంత లక్కీ కాదు నేను. ఎన్ని యస్సెమ్మెస్ లు కొట్టినా నాకొచ్చిందా ఆదిత్యతో మాట్లాడే ఛాన్స్? మన ఫ్రెండ్స్ అందరూ ఎంత గొప్పగా చెప్పుకుంటారో తెలుసా నీ గురించి?”
  “యా! దటీజ్ ట్రూ.” ఎర్రబడిన బుగ్గలతో మెరుస్తున్న కళ్లతో అంది ఉజ్వల.

   మధ్యాన్నం జరిగిన క్లాసులన్నీ బలవంతంగా విన్నాడు బంటీ.. లేదు విన్నట్లు నటించాడు. వెంకట్ సర్ ఎంత కూల్ గా పిడుగులాంటి మాటన్నారు? ఉజ్జీ కనిపించడం లేదా? మరి అందరూ ఇక్కడేం చేస్తున్నారు? పోలీస్ రిపోర్ట్ ఇచ్చారా? అంకుల్ వాళ్లకీ తెలుసా?
   ఎక్కడికెళ్లిపోయింది ఉజ్జీ? తలంతా దిమ్ముగా ఉంది. టీ టైములో రెండు మగ్గుల టీ తాగాడు. సాయంత్రం స్లిప్ టెస్ట్ ఉంది. అందరూ ఎక్కడ పడితే అక్కడ కూర్చునీ, నిల్చునీ, పడుక్కునీ చదివేస్తున్నారు. టు హెల్ విత్ ద టెస్ట్..
   ఉజ్వల ఎక్కడ తప్పిపోయిందో! లేదా.. తన ఉజ్జీని ఎవరైనా కిడ్నాప్ చేశారేమో! ఆది తెచ్చిపెట్టే బొకేని ఎవరికివ్వాలి? నో.. ఉజ్జీ తప్పక తిరిగొస్తుంది. చుట్టాలింటికెళ్లుంటుంది. ఎందుకూ.. రేప్పొద్దున్న కిటికీలోంచి చూస్తే ఉజ్జీ కనిపిస్తుంది.
  వేణుగాడికి ఫోన్ చేస్తే! ఇలాంటి ఎమర్జెన్సీ వస్తుందనే డాడీని సెల్ ఫోన్ కొనివ్వమన్నాడు.
  ఈ పెద్దవాళ్లు పిల్లల్ని ఎప్పడర్ధం చేసుకుంటారో! కామన్ హాల్ కి వెళ్లి మాట్లాడితేఅందరికీ తెలిసిపోతుంది. ఛా.. ఎవరికీ చెప్పటానికి లేదు.
  “గాడ్! ప్లీజ్ హెల్ప్ మి. సేవ్ మై ఉజ్జీ!”
  “రేయ్ బంటీ! ఏమైందిరా? ఏంటంటున్నావు?” ప్రవీణ్ ఆదుర్దాగా వచ్చి అడిగాడు.
  “నేనేం అన్లేదే..” తడబడుతూ అన్నాడు బంటీ.
  “మరేంటలా ఉన్నావు? ఆ చెమట్లేంటి? ఓ మై గాడ్.. పోరింగ్ స్వెట్. ఆర్ యు ఓకే?”
  బంటీ నుదుటిమీద చెయ్యేసి చూశాడు. మంచులా తగిలింది. చెమట్లు కారుతున్నాయి కదా!
  “పడుకో. నేనిప్పుడే వస్తా” ప్రిన్సిపాల్ రూమ్ కి పరుగెట్టుకుంటూ వెళ్లాడు ప్రవీణ్.
  “సర్..ఐ థింక్ బంటీ ఈజ్ వెరీ సిక్.”
  వెంకట్, చంద్రశేఖరంగారు వెంటనే వచ్చారు.
  “వాట్ హేపెన్డ్?” బంటీ చెయ్యి పట్టుకుని పల్స్ చూస్తూ అడిగాడు వెంకట్.
  “నథింగ్ సర్. అయామ్ ఆల్రైట్.” బంటీ లేవబోయాడు.
  “నో..నో. ఏమయింది? లంచ్ తిన్లేదా?” హైపో గ్లసీమియా లాగుంది అనుకుంటూ అడిగాడు వెంకట్.
  ఫాదర్ లో స్టాఫ్ అంతా ఫస్ట్ ఎయిడ్ ట్రైనింగ్ అవాలి తప్పని సరిగా.
  “ప్రవీణ్! నా రూమ్లో కార్నర్ లో గ్లూగోజ్ పాకెట్ ఉంటుంది. తిరుపతిని తీసుకుని రమ్మను త్వరగా.”
  ప్రవీణ్ పెద్ద పెద్ద అంగలేస్తూ వెళ్లాడు.
  “ఏంటమ్మా, ఏంటి నీ ప్రాబ్లం? ఎందుకిలా ఐపోతున్నావు? విషయం చెప్పు” చంద్రశేఖరం గారు సున్నితంగా బంటీ చెయ్యి పట్టుకుని అడిగారు.
  “ఏం లేదు సార్. అయామ్ పెర్ఫెక్ట్ లీ ఆల్రైట్. జస్ట్ వీక్ నెస్. అంతే.” బంటీ అన్నాడు ఖంగారుగా.
  “ఇదిగో సార్.” పెద్ద గ్లాసునిండా గ్లూకోజ్ నీళ్లు పట్టుకొచ్చాడు తిరుపతి.
  “తాగు బంటీ!సర్దుకుంటుంది.” వెంకట్ అన్నాడు.
  బంటీ లేచి కూర్చుని నెమ్మదిగా తాగాడు.
  “ఇంకో గంటలో నేను హైద్రాబాద్ బయలుదేరుతున్నాను. నువ్వుకూడా నాతో వస్తున్నావు. బట్టలు, బుక్స్ సర్దుకో” అన్నారు చంద్రశేఖరంగారు. ఆయన మాటలకి గుండెల్లో రాయి పడింది బంటీకి. ఇంకేమైనా ఉందా? మమ్మీ పెద్ద ఇష్యూ చేస్తుంది. ఏదో చెప్పబోయాడు..
  “ఏం మాట్లాడకు. మీ పేరెంట్స్ నిన్నేం అనకుండా నేను చూస్తాను. వెంకట్! బంటీ పేరెంట్స్ తో మాట్లాడుదాం పదండి..” అంటూ అక్కడ్నుంచి కదిలాడు.
  “ఈ అబ్బాయిది ఏదో సైకిక్ ప్రాబ్లం. మనం డీల్ చెయ్యలేం. ఏమన్నా అయిందంటే మన పీకకి చుట్టుకుంటుంది. ముందర మాటలు పడ్డా ఫరవాలేదు.” వరండాలో నడుస్తూ అన్నారు చంద్రశేఖరం.
  
  ఫోన్ రింగవుతుంటే ఎత్తింది శారద.
  “హలో! ఎవరండీ?”
  “ఫాదర్ ఇన్స్టిట్యూట్ ప్రిన్సిపాల్ నండీ. బంటీ మదర్ కానీ ఫాదర్ కానీ ఉన్నారా?”
  “బంటీ మదర్ ని. చెప్పండి”
  “కంగారు పడకండి. బంటీకి హెల్త్ కొంచె బాగాలేదు. అక్కడికి తీసుకొస్తున్నాం. మేం వచ్చేసరికి అరౌండ్ లెవెన్ అవుతుంది.” చెప్పాడు వెంకట్.
  “హలో..హలో” ఫోన్ కట్ అయిపోయింది. శారదకి కాళ్లూ చేతులూ ఆట్టం లేదు. ఏం చెయ్యాలి? ఈ మధ్యన చాల్రోజులు పోన్ పన్చెయ్యలేదు. అందుకే తమకి తెలియలేదా?
  తను చేద్దామంటే, ఔట్ గోయింగ్ లేదు. బైటికెళ్లి చేద్దామన్నా నంబరు మూర్తి దగ్గరుంది. మూర్తి ఆఫీస్ కి చేద్దామంటే అతను దార్లో ఉంటాడు. కాళ్లలోంచీ నీరసం వచ్చి కుర్చీలో కూలబడింది శారద. గుండె దడదడలాడుతుండగా.
  ఏమయుంటుదబ్బా? పరీక్షలింకా మూడు వారాల్లోకొచ్చాయి. ఇప్పుడు తీసుకొస్తున్నారంటే.. మనస్సు పరిపరి విధాలపోయింది. చిన్నప్పటి నుంచీ బంటీ సన్నగా ఉన్నా, ఎప్పుడూ డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్లలేదు. జలుబూ, చిన్న చిన్న దెబ్బలూ తప్ప ఏం ఎరగడు.
  “దేవుడా! నా బాబుకేం అవకుండా చూడు తండ్రీ!” కళ్లలోంచి అప్రయత్నంగా నీళ్లు కారిపోతున్నాయి శారదకి.
  “అమ్మా! ఎందుకేడుస్తున్నావూ?” ట్యూషన్నుంచొచ్చిన చంటి అడిగాడు గాభరాగా.
  “అన్నకి బాగా లేదుట. తీసుకొస్తున్నామని ప్రిన్సిపాల్ గారు ఫోన్ చేశారు.” శారదకి ఏడుపాగట్లేదు.
  అప్పుడే తలుపు తెరుచుకుని వస్తున్న మూర్తి ఆందోళనగా శారద దగ్గరకొచ్చాడు. మూర్తిని చూడగానే భోరుమంది శారద.
  “ఏమయింది శారదా? ఏడుపు ఆపి ఏం జరిగిందో చెప్పు. అలా ఏడుస్తుంటే నాకెలా ఉంటుందీ?”
  వెక్కిళ్ల మధ్య అంతా చెప్పింది. మూర్తి వెంటనే బైటికెళ్లి ఫోన్ చేశాడు. ప్రిన్సిపాల్ ఆఫీసులో ఎవరో ఎత్తారు.
  “బైటికెళ్లారండీ.”
  “సెల్ నంబర్ ఇస్తారా?” నోట్ చేసుకుని వెంటనే సెల్ కి చేశాడు. నో రెస్పాన్స్. సిగ్నల్లేదేమో.. కాళ్లీడ్చుకుంటూ ఇంటికొచ్చాడు.
  “దొరకట్లేదు శారదా! ఎదురు చూడ్డం తప్ప ఏం చెయ్యలేము.”
  టెంత్ క్లాస్ చదువుతున్న చంటి పరిస్థితి అర్ధం చేసుకున్నాడు. వంటింట్లోకెళ్లి టీ చేసి తీసుకొచ్చాడు. మూర్తి తను తాగి బలవంతంగా శారద చేత తాగించాడు.
  వంటయిపోయినట్లు గమనించాడు చంటి. శారద ఐదులోపే వంట చేసేస్తుంది రోజూ.
  “అన్నకిష్టం లేని సబ్జెక్ట్ లో చేర్పించారు. అందుకే పరీక్షలముందు జ్వరం తెచ్చుకున్నాడు. అంతకంటే పెద్ద డేంజరేం ఉండదు.” అనుకున్నాడు చంటి.
  అదే పైకి అంటే ఇంకా గొడవ చేస్తుంది అమ్మ. మాట్లాడకుండా తన పుస్తకాలు తీసుకుని లోపలికి వెళ్లి పోయాడు.
  మూర్తి బట్టలు మార్చుకుని వచ్చాడు. శారద అలాగే ఎదురు చూస్తూ కూర్చుంది. అలా కుర్చీలోనే కునికిపాట్లు పడుతూ.. లేచి టైము చూస్తే తొమ్మిదయింది.
  మూర్తి లేచి వంటింట్లోకెళ్లి సాంబారు అన్నం కలుపుకొచ్చాడు.
  “దా శారదా! ఇద్దరం కాస్త తిందాం. నాకు ఆకలికి కడుపులో పోట్లు వస్తున్నాయి. నీరసంగా ఉంది.”
  “నాకాకలిగా లేదు. మీరు తినండి.”
  “సరే ఐతే. నేను కూడా తినను.”
  తప్పదన్నట్లుగా శారద లేచింది.
  “తిను. వాడు బాగానే ఉంటాడులే. ఏ జ్వరమో వచ్చుంటుంది. వాళ్లు భయపడి పోయి, మనకెందుకు బాధ్యతని తీసుకొస్తుంటారు.” శారద నోట్లో ముద్ద పెట్ట బోయాడు.
  చెయ్యి అడ్డుపెట్టి, నేను తెచ్చుకుంటా, మీరు తినండి” అంటూ లోపలికెళ్లింది శారద.
  చంటి ఎనిమిదింటికే అన్నం తినేసి పడుకున్నాడు. వాడు పొద్దున్నే నాలుగింటికే లేచి ట్యూషన్ కి వెళ్తాడు. తొమ్మిదయ్యే సరికి కళ్లు మూసుకు పోతాయి. నిద్ర ఆపుకోలేడు.*
......................

0 వ్యాఖ్యలు: