Pages

Thursday, August 2, 2012

సాహితి-3

4. అనంతం: రమణి కథల్లో నాల్గవది ఇంట్లోనూ  బయటా  ఎవర్నీ ఎదిరించ లేని, నిశ్సబ్దంగా తనలో తను కుమిలిపోతూ బ్రతుకు ఈడ్చే అనంతం ఆవేదన ని తెలుపుతుంది. రేపు చనిపోతాను అని తెలుసుకున్న అనంతం తన సమస్యల్ని అంతవరకూ తనకే తెలియని ధైర్యంతో ఎలా ఎదుర్కుని పరిష్కారం తెలుసుకుని ఆశ్చర్యపోతాడో చూస్తాం.
5. ఇల్లు: ఇది ఇంటికి ఇల్లాలుకి ఉన్న అనుబంధం హృద్యంగా చెప్పిన కథ. ఇంటి సమస్యని ఇల్లే తీర్చిన వైనం హృదయాన్ని కదిలిస్తుంది.
6. శిక్ష: రమణి కథల్లో పరిష్కారాలు బిన్నంగా ఉంటాయి. స్త్రీలు మనో ధైర్యం కలవారు. మొక్కవోని స్థిరత్వంతో జీవన పోరాటాన్ని సాగించే వారు. ఈ కథ "పతి , పత్నీ ఔర్ ఓ " సమస్యని చూపిస్తుంది. విధి సహాయం లేకపోతే ఏ  విధంగా ఉండేదో.. :సర్దుకుపోదాం రండి" కథకి ఆధారం ఈ కథే  నేమో!

Sunday, July 22, 2012

సాహితి -2

3. రమణి కథల పుస్తకంలో మూడవ కథ "ముక్తి". ఇది ఇద్దరు స్త్రీల కథ. ఒకరి యెడ ఒకరు సానుభూతి చూపుకుంటూ ఉంటారు. చాలా పెద్ద కథ. రమణి కథల్లో నాకు నచ్చే అంశ మేమిటంటే, వర్ణనలు, ఉపోద్గాతాలు లేకుండా సూటిగా కథలోకి తీసుకెళ్ళిపోవడం. ఇంత  పెద్ద కథ వర్ణనలు  లేకుండా ఎలా నడిపించారూ? పాత్రల అనుభవాలు, అనుభూతులు చకచకా నడిపిస్తాయి. అన్యాయం చేసిన భర్త బాధ్యతల్ని మోస్తూ, కష్టాల్ని జీవితంలో భాగంగా.. తేలిగ్గా కాదుగానీ ఎవర్నీ నిందించకుండా స్వీకరించిన ఒరిమిగల తల్లిని ఆశ్చర్యంగా గమనిస్తాము. బాధ్యతల బరువు ఎందుకులే  అని అనుకుంటూనే తనకి తెలియకుండా మోస్తూ స్వేచ్చగా ఉంటున్నాననుకునే స్త్రీ చివరికి భోగి అయిన సన్యాసిని విదిలించి, తనకి కావలసిందేమిటో తెలుసుకుంటూ, ఆ తల్లిని కూడా ఓదార్చడం చదువరిని  కదలిస్తుంది. కాషాయవస్త్ర  దారుల దగ్గరికి వెళ్ళేటప్పుడు ఒకటికి రెండు సార్లు ఆలోచించాలి అనిపిస్తుంది.,

Thursday, July 19, 2012

సాహితి

నా నవల "గ్లేషియర్" పుస్తకంగా తీసుకొచ్చాము. విశాలాంధ్ర లో ఇద్దామని వెళ్లి కింది అంతస్థులో పుస్తకాలు చూస్తుంటే బలబద్రపాత్రుని రమణి కథల పుస్తకం కనిపించింది. తీసుకుని ఇంటికి వస్తూ దారిలోనే చదవడం మొదలుపెట్టాను.
రమణి కథలకి చదివించే శక్తి ఉంది. ఇంటికి వచ్చేలోగా రెండు కథలు చదివేసా.
కథ ఏమిటో చెప్పను.. కానీ అందులో నాకు నచ్చిన సంగతులు చెప్తా. ఎదుకో తెలుసు కదా!
1. మొదటి కథ "ప్రయాణం". మానవ సహజమైన స్వభావాలు అందరివీ. కొంచెం విసుగు, కొద్దిగా కోపం, జాలి, ప్రేమ, ఉదారత .. అన్నీ ఉంటాయి. సరదాగా, హాయిగా సాగుతూ ఉంటుంది మన ప్రయాణం కూడా, పాత్రలతో పాటుగా.. కానీ చివర్లో కళ్ళు చెమ్మగిల్లుతాయి.. మనకి తెలియకుండానే.
చివరి అంకితం అసలు చురక. మనందరికీ ఎప్పుడో అప్పుడు అనుభవమే!
2. "ముద్దు". పేరు చూస్తే ఏదేదో ఊహించు కుంటారు. ప్రణయ కథల పోటీలో నాల్గవ బహుమతి కూడా వచ్చింది. మొదటి బహుమతి రాకపోవడానికి కారణం నాకు ఒకటే కనిపించింది.. ఇందులో శృంగారం పాలు మితం.. మరి అందులో హీరో అంతకంటే ఎక్కువగా ఊహించుకో లేడు. ఈ కథ కూడా అంతే.. చివరికి భావోద్వేగంతో కళ్ళు తుడుచుకోక మానం.
ఈ కథల సంపుటి వెల కప్పు కాఫీ కంటే తక్కువే.
మిగిలిన వి రేపు.

Friday, June 1, 2012

"స్వాతి" లో సరసమైన కథల పోటీలో బహుమతి పొందిన నా కథ.

                "అమ్మాయికి కావాలనిపించేది.."
   అనుపమ ఒకే మాట అంది.
   ఒక్కసారిగా ఆ హాల్లో సందడంతా సద్దుమణిగింది. పక్కలో బాంబు పేలినట్లు కుర్చీల్లోంచి లేవబోయి ధడేల్మని కూలబడ్డారు అందరూ. నిశ్శబ్దం.. చీమ చిటుక్కుమన్నా వినిపించేంత నిశ్శబ్దం. పెను తుఫాను తరువాత ఏర్పడిన ప్రశాంతత ఆవరించుకుంది అంతటా.
   మూడు క్షణాలు మాత్రమే ఆ నిశ్శబ్దం..
   ఇనుప డబ్బాలో గులకరాళ్ళు వేసి ఆడించినట్లు అందరూ ఒక్కసారిగా మాట్లాడ్డం మొదలు పెట్టారు. అవన్నిటినీ విడదీసి వినగలిగితే..
    "నువ్వేమన్నావో నీకు తెలుస్తోందా?" తండ్రి ప్రభాకర్.
   "మతిగాని పోయిందేమిటే అమ్మాయ్!" నాన్నమ్మ.
   "ఒంటి మీద స్పృహ ఉండే అన్నావా?" తల్లి విమల.
   "అనేముందు ఆలోచించే అన్నావా?" తాతయ్య.
   "రాంగ్ డెసిషన్, తొందరపాటు, ఇంత మంచి ఛాన్స్..ప్చ్, దేనికైనా ప్రాప్తం ఉండాలి.." బాబాయ్, మామయ్య, అన్న, వదిన..
   ఇంత కల్లోలం సృష్టించిన అనుపమ ఏం మాట్లాడకుండా లేచి తన గదిలోకి వెళ్ళిపోయింది.
   ఇంతకీ అనుపమ అన్న ఒక్క మాటా ఏమిటి?
   "నచ్చలేదు."
                      .........................
   మంచిగంధం రంగుకి మజంతా అంచు ఉప్పాడ చీర.. అనుపమకి బాగా నప్పింది, శరీరం చీర రంగులోనూ, బుగ్గలు అంచు రంగులోనూ కల్సిపోయి. వంపు సొంపులు కనీ కనిపించకుండా పొందిగ్గా ఉంది.
   ఎంత కాదనుకున్నా పెళ్ళి చూపులంటే ఏదో అలజడి. ఇంతకాలం చదువు, ఉద్యోగం అంటూ స్వేఛ్ఛగా పారే సెలఏరులా ఉన్న అమ్మాయికి ఆనకట్ట వేసే బంధానికి పునాది పడబోతోంది. తొలిసారిగా పురుషుడ్ని ఆకర్షించాలనే ప్రయత్నం.. ఎలా ఉంటాడో తనతో జీవితం పంచుకోబోయే వాడు.. ఒకర్నొకరు అర్ధం చేసుకుని, అన్నీ చర్చించుకుంటూ బ్రతకుతేనే జీవితం సఫలం.
   ఎందుకో తెలియని కంగారు.. పురుషుడి తొలి స్పర్శ ఎలా ఉంటుందో! అంటే.. ఇంతవరకూ సహ ఉద్యోగులని ఎన్నో సార్లు కర స్పర్శ చేసింది కానీ అదంతా యాంత్రికంగా ఏ భావం లేకుండా, స్నేహితురాళ్ళతో చెయ్యి కలిపినట్లే అనిపించింది.
   ఇప్పుడు, ’తనఅనుకున్న వాడి చెయ్యి అందుకుంటుంటే.. ఆ ఆలోచనకే అప్రయత్నంగా అనుపమ తల వంగిపోయింది సిగ్గుతో.
   "త్వరగా రా అనూ! వచ్చేశారు. చాలా బాగున్నాడు.." వదిన వచ్చి నెమ్మదిగా అంది అనుపమ చెవిలో. తడబడుతున్న అడుగులతో హాల్లోకి వెళ్ళింది.
   విమల, ప్రభాకర్లు అతిథుల్ని ఆహ్వానించి సోఫాల్లో కూర్చోపెడుతున్నారు.
   కాబోయే పెళ్ళికొడుకు విక్రాంత్ తల్లిదండ్రులతో, ఒక్కగానొక్క తమ్ముడితో వచ్చాడు. బాగా ఆస్థిపరులు. ఆ దర్పం అంతా ఆహార్యంలో, మాటల్లో కనిపిస్తోందిపేరుపొందిన మల్టినేషనల్ కంపనీలో చాలా మంచి ఉద్యోగం..నెలకి రెండో మూడో లక్షలు జీతం. అబ్బాయి కలల్లో ఊహించే రాజకుమారుడిలా ఉన్నాడు.
   అతనిలో ఆకర్షణ పెద్ద కళ్ళు. దట్టమైన కనురెప్పలు తామరపూరేకు మీద వాలిన గండు తుమ్మెదల్లా ఉన్నాయి. ఎప్పుడూ నవ్వుతున్నట్లుగా, పరిసరాల్ని క్షణం వదలకుండా పరిశీలిస్తున్నట్లు.. కళ్ళతోనే మాట్లాడ గలుగుతున్నట్లున్నాయి. కోటేసినట్లున్న ముక్కు, తీరైన పలువరుస.. వంక పెట్టడానికి లేదు. బలిష్ఠమైన చేతులు, ఎద చూస్తే ఏ అమ్మాయికైనా కౌగిలిలో వాలిపోయి సేద తీరాలనిపిస్తుంది.
   చూడగానే ఈడూజోడూ బాగుందని ప్రభాకర్ అనుకుంటే, విమల మొహం వెయ్యి కాండిల్ బల్బులా వెలిగిపోయింది.
   అంతా సరదాగా గడిచిపోయింది. అమ్మాయీ, అబ్బాయీ హాలు పక్కనే ఉన్న తోటలోకి వెళ్ళి, అరగంట పైగా మాట్లాడుకున్నారు. అబ్బాయి, పాంటు జేబుల్లో రెండు చేతులూ పెట్టుకుని, తల కొంచెం ఎత్తి సంతోషంగా మొహం పెట్టి వస్తే, అమ్మాయి మొహంలో ఏ భావం కనిపించకుండా పొందిగ్గా వచ్చి కూర్చుంది.
   అనుపమ అక్కరకొచ్చే ఆధునిక చదువులే చదివింది. చదువుకి తగిన ఉద్యోగం.. అందంలో పెళ్ళికొడుక్కి తీసిపోదు.
   ఇంటికి వెళ్ళాక ఫోన్ చేస్తామన్న పెళ్ళివారు, దార్లో ఉండగానే చెప్పేశారు, మరునాడు మాటలకి రమ్మని. ఇంకా ఏదీ సర్దుకోకుండా, హాల్లోనే కూర్చుని పెళ్ళివారి మంచితనం, పెళ్ళికొడుకు అందచందాలు, వాళ్ళ ఆస్థిపాస్థుల గురించి తీరిగ్గా మాట్లాడుకుంటుండగానే వచ్చేసింది ఫోన్. అందరూ గలగలా మాట్లాడుతుంటే అనుపమ ఏదో ఆలోచిస్తూ ఉండిపోయింది.
   "ఏమ్మా? ఏమంటావు? ఈ సంబంధం నీకిష్టమేనా? పెళ్ళికొడుకు నచ్చాడా?" ఫార్మల్గా అడిగాడు ప్రభాకర్.. ఎందుకు నచ్చడూ అనుకుంటూ.
   అప్పుడు అనుపమ ఆ మాట అంది.
                       ....................
   లేత కనకాంబరంగు షిఫాన్ చీర మీద ముదురు కనకాంబరం గళ్ళున్న పొట్టి చేతుల బ్లౌజ్.. కెంపులసెట్ ధరించి, బారెడు జడని చివర కనీ కనిపించని నల్లని రబ్బర్ బాండ్ తో బంధించి, నుదుటిమీద పడుతున్న ముంగురులు సవరించుకుంటూ తన గదిలోంచి బైటికి వచ్చింది అనుపమ. సంధ్యకాంతిలో మెరిసిపోతున్న అమరశిల్పి జక్కన్న శిల్పం నడచి వస్తోందా అనిపిస్తోంది.
   "అమ్మా! సునీతతో గుడికి వెళ్ళొస్తా." గట్టిగా అరచింది. ఎవరూ పలుకలేదు.
   అనుపమ ఆ మాట అన్నప్పట్నుంచీ.. అందరూ అన్ని విధాల నచ్చచెప్పడానికి ప్రయత్నం చేశారు. ఎవరెంత చెప్పినా అదే మాట. రకరకాలుగా తమ నిరసనని వ్యక్తీకరిస్తున్నారు.
   "అమ్మా! నాన్నా!" ఎంతో సౌమ్యంగా ఉండే అనుపమ హాలు దద్దరిల్లేలా కేక పెట్టింది.
   అప్పుడు బైటికి వచ్చారు విమల, ప్రభాకర్.
   "ఏంటమ్మా! ఇంక నాతో మాట్లాడరా ఎవరూ? ఏమంత కాని పని చేశాను? నాకు ఆ పెళ్ళికొడుకు నచ్చలేదు.. అంతే. ఇంక లోకంలో అబ్బాయిలకి కరవొచ్చిందా? అందరూ ఇలాగే స్ట్రైక్ చేస్తుంటే, రేపే వెళ్ళి వర్కింగ్ వుమెన్స్ హాస్టల్లో చేరిపోతాను."
   "అదే ఎందుకు నచ్చలేదూ అని. మా బాధలో మేం ఏదోలా ఉంటే హాస్టల్లో చేరనక్కర్లేదు. కొన్ని రోజుల్లో మర్చిపోతాం. కానీ ఇంత మంచి సంబంధం.." అనుపమ కళ్ళల్లో కనిపిస్తున్న ఎర్ర జీరలు చూసి ఆపేసింది విమల.
   "ఏమైనా అసభ్యంగా ప్రవర్తించాడా? చెయ్యి పట్టుకున్నాడా? వాళ్ళని అడిగిన గడువు ఇవేళ్టికి ఆఖరు. చెప్పెయ్యనా?" ప్రభాకర్ నెమ్మదిగా అడిగాడు.
   "చెయ్యి పట్టుకోలేదు. మూడడుగులు పైగానే దూరంగా కూర్చున్నాము. అయినా నాకు నచ్చలేదు. వాళ్ళకి అదే చెప్పండి." వీధిలో హారన్ మోత విని పరుగెడుతున్నట్లుగా నడుస్తూ వెళ్ళింది అనుపమ.
                        .....................
   అనుపమ మళ్ళీ ఒక మాట అంది. ఈ సారి అందరూ ఆశ్చర్యంగా చూశారు.
   అనుపమకి మళ్ళీ పెళ్ళిచూపులయ్యాయి. ఇంట్లో స్వేఛ్ఛగా ఉండదని రత్నాచలం గుడికి వెళ్ళారు. అబ్బాయీ, తల్లిదండ్రులు, చెల్లెలు.. సాదా సీదాగా ఉన్నారు. ఒక చిన్న ఇల్లు, తండ్రి పెన్షనూ తప్ప ఇంకేం లేదు. అబ్బాయి "ధర్మ" చామన ఛాయలో కళగానే ఉన్నాడు. ప్రశాంతమైన చిరునవ్వుతో సింపుల్గా ఉన్నాడు.
   "షాది డాట్ కామ్" లో చూసి అనుపమే అతని అడ్రస్, వివరాలు ప్రభాకర్కి ఇచ్చింది. విక్రాంత్ కంటే జీతం తక్కువే.. ఆ మాటకొస్తే అనుపమ కంటే రెండో మూడో వేలు తక్కువే.
   అబ్బాయి, అమ్మాయి విడిగా అరగంట మాట్లాడుకున్నారు, గుళ్ళో ఉన్న తోటలో అరుగుల మీద కూర్చుని.
   "మీరే ఫోన్ చేసి చెప్పండి ప్రభాకర్ గారూ, మాకు సమ్మతమే.." పెళ్ళికొడుకు తండ్రి అన్నాడు, ధర్మ కారు ముందుకి నడిపించబోయే ముందు.
   "నాకిష్టమే!" వాళ్ళ కారు కదలగానే అంది అనుపమ, అక్కడే గుడి బయటే.
                      .........................
   "నాతో కూడా ఏం జరిగిందో చెప్పకూడదా?" నిష్ఠూరంగా అంది సునీత.
   అనుపమ, సునీత కాంటీన్లో ఒక మూలగా ఉన్న బల్ల దగ్గర కూర్చున్నారు. ఇద్దరూ ఇంటర్మీడియట్ నుంచీ ఇంజనీరింగ్ అయేవరకూ కలిసి చదువుకున్నారు. మనసు విప్పి మాట్లాడుకోగల స్నేహితులు. ఒకే కంపెనీలో ఉద్యోగం కూడా.
   "నిన్ను రికమెండ్ చెయ్యమన్నారా?" చిరునవ్వుతో, కొంచెం కోపంగా అంది అనుపమ.
   "అదికాదు అనూ! అదే.. ఏమిటి కారణం? అది వద్దనడానికి, ఇది కావాలనుకోడానికీ అని.."
   "సునీ! కొన్ని భావాలని విప్పి చెప్పలేం. నాకెందుకో అతని వ్యవహారం నచ్చలేదు."
   "అతనేమైనా ముద్దిమ్మని అడిగాడా?" సునీత కుతూహలంగా అడిగింది.
   "అటువంటిదే. ఇది కారణం అని ఎవ్వరికీ చెప్పనంటే చెప్తాను.." అనుపమ చెప్పిందంతా మాట్లాడకుండా, కళ్ళు పెద్దవి చేసి విని, అర్ధం చేసుకున్నట్లు తలూపింది సునీత.
                             ................
   ధర్మ అందించిన చెయ్యి పట్టుకుని రెండు మెట్లున్న చిన్న బల్ల ఎక్కి మంచం మీద కూర్చుంది అనుపమ. పెళ్ళి హడావుడి అయి, అత్తవారింటికొచ్చింది. చిన్న ఇల్లు. కింద రెండు, పైన ఒకటీ పడగ్గదులు. చుట్టూ ఉన్న కాస్త స్థలంలో రకరకాల మొక్కలు.. మాలతీ తీగ, రాధామనోహరం తీగ మేడ మీదికి పాకి అక్కడున్న స్తంభాలకి అందంగా అల్లుకుని, గదిలోకి మంచి సువాసనల్ని అందిస్తున్నాయి. పైనున్న గది.. వాళ్ళ ఊర్లో ఉన్న తాతగారి సామానుతో అలంకరించారు. అందులోదే ఎత్తైన పందిరి పట్టిమంచం. దాని మీదున్న బూరుగు దూది పరుపు.. ఎటువంటి ఆధునిక బెడ్లకీ తీసిపోదు. సహజమైన చల్లదనంతో అలరిస్తుంది. ఆ మంచం మీదికే మెట్లున్న బల్ల సహాయంతో ఎక్కాలి.
   మొదటిరాత్రి ఎక్కడా అని ఎవరూ అనుకోలేదు. కేరళలో హనీమూన్ మాత్రం అనుపమ అన్నగారు వివాహ బహుమతి కింద ఇచ్చాడు. అది వారం తరువాత. మరి.. ఏదైనా హోటల్లోనా.. అనుపమకి కుతూహలంగా ఉంది. ఎవర్నడగాలన్నా బెరుకు.. ధర్మ చల్లగా నవ్వడం తప్ప ఏమీ మాట్లాడట్లేదు.
   జీలకర్రా బెల్లం నెత్తిమీద పెట్టేటప్పుడు, అతని కళ్ళల్లోకి చూస్తుంటే.. అన్నిటా నీకు నేను తోడుగా ఉంటాను, అనే భరోసా కనిపించింది. తాళి కట్టేటప్పుడు, మునివేళ్ళు కదులుతుంటే గిలిగింతలతో తనువు పులకరించింది. కాలి మట్టెలు పెడుతున్నప్పుడు, ఒక విద్యుత్ ప్రవాహం వేళ్ళలోనుంచి శరీరమంతా పాకింది. చిటికిన వేలు పట్టుకుని అగ్నిహోత్రం చుట్టూ తిరుగుతుంటే.. తగిలీ తగలని అతని శరీర స్పర్శకి గుండె వేగంగా కొట్టుకోడం తెలిసింది.
   అదే తడబాటు.. అదే గగుర్పాటు, ధర్మా ప్రక్కన మంచం మీద కూర్చున్నప్పుడు కూడా! పది నిముషాలు గడిచాయి. కొద్దిగా తల వంచి కూర్చున్న అనుపమ తల ఎత్తి గదంతా పరికించింది. కనీ కనిపించకుండా చేశారు అలంకరణ. తన చేతికి పాల గ్లాసు ఇవ్వలేదు కానీ ఫ్లాస్కులో పెట్టినట్లున్నారు. ఒక మూలగా చిన్న బల్ల మీద ప్లాస్కు, పళ్ళెంలో కొద్ది కొద్దిగా పది రకాల మిఠాయిలు, కారప్పూస, నాలుగైదు రకాల పళ్ళు ఉన్నాయి.
   "పెళ్ళి హడావుడిలో సరిగ్గా తినుండరు.. కబుర్లు చెప్పుకుంటూ కూర్చుంటే రాత్రి ఆకలేస్తుంది. అందుకే తినేవన్నీ పెడతారు. మొహమాటం పడకమ్మా!" అత్తగారు మెట్లెక్కుతుంటే చెప్పిన మాటలు గుర్తుకొచ్చాయి. ఈ మానవుడు మౌనంగా కూర్చుంటే కబుర్లేం సాగుతాయీ!
   "నాక్కూడా బిడియంగా, కొత్తగా.. ఉద్వేగంగా ఉంది. ఏవైనా కబుర్లు చెప్పుకుందామా?" చెవిలో గుసగుసగా అంటూ చెయ్యి పట్టుకున్నాడు ధర్మ. అతని ఊపిరి వెచ్చగా మెడకి తగిలింది. భయంతో చల్లబడిన తన చేతికి వేడి నిప్పు కణిక తాకినట్లనిపించింది.
   ఉలిక్కి పడి మొహంలోకి చూస్తూ అతని నుదుటి మీద చెయ్యి వేసింది. మొహం ఎర్రగా బీట్రూట్ దుంపలా ఉంది.
   "జ్వరం వచ్చిందా?" అనూ చేతిని అలాగే ఉంచుకుని, తల అడ్డంగా తిప్పుతూ మనోహరంగా నవ్వాడు ధర్మ.. ఈ అమ్మాయి తనదీ! తనంటే ఎంత ప్రేమ.. ఎంత ఆదుర్దా, అతృత.. చాలు. ఇంకేం అక్కర్లేదు. అప్పుడు ధైర్యం వచ్చింది. అనూ కళ్ళల్లోకి చూస్తూ నవ్వాడు. అనుపమ బుగ్గలు కూడా ఎర్రగా కందిపోయాయి.
   "అంటే.. కబుర్లనే కాదు.. నువ్వు దగ్గరగా ఉంటే ఈ జ్వరం ఎగిరిపోతుంది." మరింత దగ్గరగా లాక్కున్నాడు. అనుపమ కబుర్లేం చెప్పకుండా కౌగిలిలో ఒదిగిపోయింది.
                      ..............................
   "నువ్వేం అనుకోకపోతే.. నేను ఎందుకు నచ్చానో అడగను కానీ విక్రాంత్ ఎందుకు నచ్చలేదో తెలుసుకోవచ్చా అనూ?" కేరళలో అలిప్పి వద్ద, కాటేజ్ ముందు అను చెయ్యి పట్టుకుని పచార్లు చేస్తూ అడిగాడు ధర్మ.
   అనుపమ ఆగిపోయింది. "మీకెలా తెలుసు?"
   "నాకు అతనికి కామన్ ఫ్రెండ్స్ ఉన్నారు. మన పెళ్ళి కార్డ్ ఇవ్వగానే చెప్పారు.. " మొహమాటంగా అన్నాడు.
   "ఇంకా ఏం చెప్పారు?"
   "అంటే.. నీకు నేనెలా నచ్చానో అని ఆశ్చర్యపోయారు. విక్రాంత్ నాకంటే ఎలిజిబుల్ కదా అని.." ఏం చెప్పాలా అని భర్త మొహంలోకి చూసింది అనుపమ. ఫరవాలేదు అన్నట్లు నవ్వాడు ధర్మ.
   "అతని చూపులు నాకు నచ్చలేదు." అర్ధం చేసుకున్నట్లుగా అనుపమని పొదివి పట్టుకుని, నుదుటిమీద ముద్దిచ్చాడు ధర్మ.
   అనుపమ కళ్ళు ఆనందంతో చెమర్చాయి. ఒక్క మాటతో తన అంతరంగం తెలుసుకున్నందుకు. అంతకంటే ఏం చెప్పగలదు? కాబోయే జీవిత భాగస్వామిని మొదటిసారి చూసినప్పుడు.. ఆ చూపుల్లో ప్రేమ, జీవితమంతా నీకు నేనుంటాను అనే ధైర్యం, భద్రత కనిపించాలి కానీ కామం కాదనీ.. ఆ చూపులు ఎక్కడెక్కడో ఒడలంతా తడుముతున్నట్లు అనిపించకూడదనీ, తనకి విక్రాంత్ కళ్ళలో అదే కనిపించిందనీ! అతనితో గడిపిన అరగంటా తలుచుకుంటే ఇప్పటికీ అసహ్యంతో ఒళ్ళు జలదరిస్తుంది. మాట్లాడుతున్నాడే కానీ అతని దృష్టంతా తన ఒంటిమీదే ఉంది. తనగురించి తను చెప్పుకోడమే తప్ప, ఎదుటివాళ్ళ గురించి తెలుసుకుందామనే శ్రద్ధ లేదు. ఎందుకు నచ్చనూ అనే అహం ప్రతీ కదలికలోనూ ఉంది. అమ్మాయికి కావాలనిపించేది అదికాదు.. శృంగారం జీవితంలో భాగమే కానీ కామం జీవితం కాకూడదు. తను ఒక స్నేహితురాలు అవాలికానీ అవసరాలు తీర్చే యంత్రం అవకూడదు. ధర్మతో గడిపిన పదిరోజుల్లో తనకి కావలసింది దొరికిందనిపించింది. తృప్తిగా రెండు చేతులతో అతని చెయ్యి పట్టుకుని కాటేజ్లోకి నడిచింది అనుపమ.
                      * .............................*









Monday, April 23, 2012

బ్లాగ్ మిత్రులతో కాసేపు

నిన్న  చాలా మంచి రోజు.
మొదటిసారి బ్లాగ్ మిత్రులు కొందరిని కలిశాను. కానీ అలా అనిపించలేదు.. అదే విచిత్రం. ఎప్పట్నుంచో
తెలిసిన  వాళ్ల   లాగ  కలిసిపోయి కబుర్లు చెప్పుకున్నాము, ఆటలాడుకున్నాము. అదే బ్లాగు మహత్యం మరి.
మాలా కుమార్   ఎప్పట్నుంచో తెలుసు, కానీ  ఇంచుమించు ఇరవై ఏళ్ల  తరువాత  ఇప్పుడు కలిసి సంగతులు కలబోసుకున్నాం.
జ్ఞాన ప్రసూనగారు, లక్శ్మి గారు, ఉమాదేవి, వరూధిని, సుజి, (అందరి పేర్లూ గుర్తు లేవు, క్షమించాలి.. ఇంకొక్కసారి కలుస్తే..), జ్యోతి వలభోజు, మాలా కుమార్   సరే సరి..
అక్కడ్నుంచి, ఉమాదేవిగారు వారింటికి తీసుకెళ్లి చల్లని పానీయం ఇచ్చి ఆదరించారు.
అన్నట్లు జ్యోతి బ్లాగ్‌లో ఫొటోలు ఉంటాయి కూడా.. నాకు పంపారు. చాలా బాగున్నాయి.
అదండీ సంగతి.
భానుమతి.

Thursday, March 8, 2012

మాంస కృతులు - తినాలి బాగా!

శుభోదయం..
ఇప్పుడు ఎక్కడ చూసినా ఇదే మాట. పిండి పదార్ధం.. అదే.. మన తెలుగోళ్ళం చిన్నప్పట్నుంచీ తినడానికి అలవాటు పడ్డాం చూడండి. అవేం అసలు వద్దే వద్దంట.
మాకు బాగా తెలిసిన పంజాబీ ఆవిడ.. నలభై ఐదేళ్ళుంటాయి.. పూర్తిగా రోటీ వగైరాలు మానేసి.. కోడి, చేపలు .. అప్పుడప్పుడు కూరగాయలు తో ఆర్నెల్లు భోంచేసింది. ఠపీమని నలభై కిలోలు తగ్గి పోయింది. అంటే రోజూ నడవాలి కూడా. కనీసం వారానికి మూడు రోజులైనా జిం కి వెళ్ళాలి.
పొద్దున్నే లేచి జామకాయ ఒకటి తినాలి. ఆ తరువాత కప్పుడు సాంబారు కానీ ఏదయినా పప్పు కానీ.. (నిజం.. ఒట్టిదే..) .తింటే కోడిగుడ్లు ఒకటో రెండో తినచ్చు. నేను ఎవరూ చూడకుండా ఒక దోశ లాగించేస్తాను.
మధ్యాన్నం.. పెద్ద  గిన్నె నిండా సాలడ్.. మళ్ళీ సాంబారు లేదా పప్పు, పెరుగు.
ఇలాగే నో రైస్.. నో రోటీ.
ఒక వారం అలా చేశాక ఇంట్లో చికాకులు మొదలయ్యాయి..
అందుకని వారానికి రెండు సార్లు మీ ఇష్టం.. అని రూలింగ్ ఇచ్చారు.
అమ్మయ్య.. కాస్త నయం.
కాకపోతే ఒక్కోళ్ళకి ఒక్కో డిష్  చెయ్యలేక చంద్రాణీ (హెల్పర్) గోలెట్టేస్తోంది.
మా ఆయన మాత్రం తనిష్టం వచ్చిందే కానిస్తారు. చక్రవర్తిని ఎవరూ ఆదేశించలేరు కదా! పైగా తనేం తిన్నా అంతా ఉష్ణం కింద  అయి పోతుంది.. నా లాంటి వాళ్ళకి కణ విభజన మొదలవుతుంది.
ఇదంతా మావాడి ప్లానింగే..
అయితే అందరూ నిజంగానే నాజూగ్గ కనిపిస్తున్నారు.

Wednesday, March 7, 2012

తెలుగోళ్ళ మండీ

శుభోదయం..ఎందుకో.. ఈ రోజు లేచి నప్పట్నుంచీ అందరితో ఏదో పంచుకోవాలని హృదయం ఘోషిస్తోంది. చెప్పద్దూ.. చెప్పలేని చికాకుగా ఉంది.
ఏం చెయ్యాలా అని ముఖ పుస్తకాన్ని తీసి తిరగేస్తుంటే సుధారాణి పంపిన పాట కనిపించింది. విందాంలే అని నొక్కా..
ఎన్ని నిజాలో నిష్ఠూరంగా నా చెవిలో రొద పెట్టాయి. నిజమే.. ఉగాదినాడు కలిసిన చాలా మంది స్నేహితులం.. "హాపీ ఉగాది" చెప్పు కున్నాం. శుభాకాంక్షలు అనే మాట పెద్దదీ మరియూ కష్టమూ కదా! మా జానకి "సోకాల్డ్" రచయిత్రి వైయుండీ సిగ్గులేదూ అని తిట్టింది కూడా.
మా ఎదురింటి పెద్ద మనిషి ఏదో సమస్య ఉందని ఇంటికి వచ్చి ఆంగ్లంలో మొదలు పెట్టి ఆపకుండా ఉపన్యాసం ఇచ్చాడు.. అదీ ఉగాది నాడే. నాకు ఒళ్ళు మండి పోయింది. నేను తెలుగులో.. తెలుగులోనే మాట్లాడాను. అయినా సరే.. ఏక పక్షంగా ఆంగ్ల సంభా్షణ సాగింది. అతను.. అచ్చ తెలుగు వాడే.. ఏం చేస్తాం.
మరీ "దిద్దుబాటు" నాటి తెలుగు మాట్లాడనక్కర్లేదు. బోలెడు ఆంగ్ల పదాలు తెలుగైపోయాయి.. ఎప్పట్నుంచో..
మా తోటి ఉపాధ్యాయుడొకరు అంటుండేవారు. ఆయన ఆంగ్లో భారతీయుడు లెండి. ఇంగ్లీ్ష్ మాటకి "ఉ" తగిలిస్తే తెలుగైపోతుందిట. బోలెడు ఉదాహరణలు చెప్పారు.
రోడ్డు, రైలు, పెన్ను, పేపరు , కారు, ఎన్నో.. చివరాకరికి "ఇంగ్లీషు" కూడా..
అదండీ సంగతి.. "బోరు" కొట్టానా?

ఇంతకీ ఆ పాట.. గజల్ శ్రీనివాస్ గారి "వాడే తెలుగోడు".